10:04 AM
မာန္လႈိင္းငယ္
Posted in: အျခားစာမ်က္ႏွာThursday, May 1, 2008
Monday, April 7, 2008
အဖြားမာ (ခ) လူထုေဒၚအမာ ကြယ္လြန္
သတင္းစာဆရာမ၊ စာေရးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ (ခ) အဖြားမာ ကြယ္လြန္
သတင္းစာဆရာမ၊ စာေရးးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ (ခ) အဖြားမာ အသက္ (၉၃) ႏွစ္သည္ ယေန႔နံနက္
(၈) နာရီ (၃၇) မိနစ္တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံႀကီး၌ ကြယ္လြန္သြားသည္။
သားျဖစ္သူ ကုိညီပုေလးက “ယခု (၈) နာရီ (၃၇) မိနစ္က ေဆး႐ုံမွာ ဆံုးတယ္ခင္ဗ်။
မႏၲေလးေဆး႐ုံ ႏွလံုးေရာဂါအထူးကုေဆာင္မွာပါ” ဟု ေျပာသည္။
Posted in: အမွတ္တရ စာစုSaturday, March 15, 2008
World Poetry Day ေန႔
ဒီေန႔ည ေဒါင္းရင္ျပင္မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ World Poetry Day ေန႔ အခမ္းအနား ဖိတ္ၾကားလႊာ
Posted in: ေၾကာ္ျငာMonday, February 25, 2008
ၾကယ္နီတပြင့္ ေႂကြလႊင့္ျခင္း
ၾကယ္နီတပြင့္ ေႂကြလႊင့္ျခင္း
ဆန္းစ တန္ပို႔တြဲမွာ
ၾကယ္တပြင့္ ေႂကြက် ေျမခခဲ့တယ္
သူဟာ အနီရဲရဲ ၾကယ္ျဖစ္တယ္။
အမ်ဳိးသားတန္းတူေရးနဲ႔
ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲအတြက္
လင္းလက္တဲ့ ရဲရဲနီၾကယ္ျဖစ္တယ္
ေႂကြခ်ိန္မတန္ပဲ ေႂကြလႊင့္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္နီေရ ...
တိုင္းရင္းသားမ်ား
ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္မ်ား
ၿပီးေတာ့ ...
ျမန္မာျပည္သူလူထုမ်ား
သူတို႔ ...
သူတို႔ အားလံုးရဲ႕ ရင္ဘတ္ႀကီး
မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ၿပီ။
သူ႔ကို ...
လက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရတဲ့
ေကာင္းကင္ႀကီးလည္း
ရင္ထုမနာျဖစ္လို႔
လက္ခံရမဲ့ ၀သုန္ေျမလည္း
ငိုေႂကြးလို႔
ေတာ္လွန္ေသာင္ရင္းလည္း
ခံျပင္းေ၀ဆူလို႔
မိုးမခေတာလည္း
႐ႈိက္သံစြက္လို႔။
အဲဒီ ေ၀ဒနာေတြၾကားက
အကၽြန္တို႔
ရန္သူကို
ဘယ္ေသာအခါမွ
ဒူးေထာက္အညံ့ခံၾကလိမ့္မည္မဟုတ္
ကတိေပးပါတယ္ ၾကယ္နီ ...။
အို ...
အေႂကြေစာတဲ့
ျမန္မာျပည္ရဲ႕
သူရဲေကာင္း အာဇာနည္ေရ ...
စိတ္ခ်စြာ လဲေလ်ာင္းပါေတာ့။
(၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရေသာ အမ်ဳိးသား သူရဲေကာင္း တီးမန္းရွာသို႔)
ထေနာင္း (၁၆၊ ၂၊ ၂၀၀၈)
အတီးေရ ... စိမ္းညိဳေနတဲ့ မိုးမခေတာေတြလည္း ခ်က္ခ်င္း ၀ါက်င္က်င္ျဖစ္လို႔သြားတယ္။ ေတာ္လွန္ေသာင္ရင္းရဲ႕ ေရအလ်င္ေတြလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားတယ္။ ေဆာင္းေႏွာင္း ေႏြဦးမွာ မိုးၿခိမ္းသံတခုကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကမၻာေျမတခြင္လံုး ခ်က္ခ်င္းဆြံ႔အသြားတယ္။ မဟာပထ၀ီေျမႀကီး အိုးထိမ္းစက္ပမာ သြက္သြက္လည္ခဲ့ေပါ့။
ဆန္းစ တန္ပို႔တြဲမွာ
ၾကယ္တပြင့္ ေႂကြက် ေျမခခဲ့တယ္
သူဟာ အနီရဲရဲ ၾကယ္ျဖစ္တယ္။
အမ်ဳိးသားတန္းတူေရးနဲ႔
ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲအတြက္
လင္းလက္တဲ့ ရဲရဲနီၾကယ္ျဖစ္တယ္
ေႂကြခ်ိန္မတန္ပဲ ေႂကြလႊင့္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္နီေရ ...
တိုင္းရင္းသားမ်ား
ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္မ်ား
ၿပီးေတာ့ ...
ျမန္မာျပည္သူလူထုမ်ား
သူတို႔ ...
သူတို႔ အားလံုးရဲ႕ ရင္ဘတ္ႀကီး
မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ၿပီ။
သူ႔ကို ...
လက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရတဲ့
ေကာင္းကင္ႀကီးလည္း
ရင္ထုမနာျဖစ္လို႔
လက္ခံရမဲ့ ၀သုန္ေျမလည္း
ငိုေႂကြးလို႔
ေတာ္လွန္ေသာင္ရင္းလည္း
ခံျပင္းေ၀ဆူလို႔
မိုးမခေတာလည္း
႐ႈိက္သံစြက္လို႔။
အဲဒီ ေ၀ဒနာေတြၾကားက
အကၽြန္တို႔
ရန္သူကို
ဘယ္ေသာအခါမွ
ဒူးေထာက္အညံ့ခံၾကလိမ့္မည္မဟုတ္
ကတိေပးပါတယ္ ၾကယ္နီ ...။
အို ...
အေႂကြေစာတဲ့
ျမန္မာျပည္ရဲ႕
သူရဲေကာင္း အာဇာနည္ေရ ...
စိတ္ခ်စြာ လဲေလ်ာင္းပါေတာ့။
(၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရေသာ အမ်ဳိးသား သူရဲေကာင္း တီးမန္းရွာသို႔)
ထေနာင္း (၁၆၊ ၂၊ ၂၀၀၈)
အတီးေရ ... စိမ္းညိဳေနတဲ့ မိုးမခေတာေတြလည္း ခ်က္ခ်င္း ၀ါက်င္က်င္ျဖစ္လို႔သြားတယ္။ ေတာ္လွန္ေသာင္ရင္းရဲ႕ ေရအလ်င္ေတြလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားတယ္။ ေဆာင္းေႏွာင္း ေႏြဦးမွာ မိုးၿခိမ္းသံတခုကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကမၻာေျမတခြင္လံုး ခ်က္ခ်င္းဆြံ႔အသြားတယ္။ မဟာပထ၀ီေျမႀကီး အိုးထိမ္းစက္ပမာ သြက္သြက္လည္ခဲ့ေပါ့။
Posted in: ကဗ်ာThursday, February 7, 2008
ကိုေနဘုန္းလတ္ဖမ္းဆီးခံထားရျခင္းအေပၚ ဘေလာ့ဂ္ဂါအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ခံစားခ်က္အျမင္မ်ား
ကိုေနဘုန္းလတ္ဖမ္းဆီးခံထားရျခင္းအေပၚ ဘေလာ့ဂ္ဂါအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ခံစားခ်က္အျမင္မ်ား
DVB television မွ ျပန္လည္ကူးယူ တင္ျပလိုက္ပါတယ္
DVB television မွ ျပန္လည္ကူးယူ တင္ျပလိုက္ပါတယ္
Posted in: အမွတ္တရ စာစုလြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္က ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္သို႔
မာန္လႈိင္းငယ္
က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္ အဖမ္းခံတယ္ၾကားၾကားခ်င္း ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္အတြက္ ပို႔စ္တင္ေပးဖို႔ရာ။ က်ေနာ္လည္း မအားလပ္တာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ဘက္ကို မလွည့္ျဖစ္ခဲ့ ဘူး။ အခုေတာ့ ကိုႀကီးေနဘုန္းရဲ႕ တႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ဆုေတာင္းပို႔ေတြ ေရးေနၾကတာ သိရေတာ့ က်ေနာ္ ၀မ္းသားတယ္ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း လိုက္ဖတ္ရင္း ကိုႀကီးေနဘုန္းအတြက္ ဆုေတာင္းေပးဖို႔ လုပ္ပါၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုႀကီးေနဘုန္း ခင္မင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။
က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို သြားေရာက္ၿပီး ရသ။ သုတ။ ဗဟုသုတဟင္းအိုးႀကီးကို သြားေရာက္ႏႈိက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ စီေဘာက္မွာေတာ့ စာေတြ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ရံဖန္ရံခါမွတာ က်ေနာ္ ေရးသြားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ကိုႀကီးေနဘုန္း အဖမ္းမခံရမီ အခ်ိန္ ရက္အနည္းငယ္ကပါ။ ကိုႀကီးေနဘုန္းနဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တာ တရက္ထဲပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္မွမၾကာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ကိုႀကီးေနဘုန္းကို က်ေနာ္ေလးစားတယ္။ အားက်တယ္။ ကိုႀကီးေနဘုန္းဟာ အရမ္းကို ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ လူပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔စကားေျပာရင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးနဲ႔ ရင္ထဲေရာက္ေအာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ လူပါ။ ေနာက္ထပ္ရွိပါေသးတယ္ ကိုႀကီးေနဘုန္း စိတ္ဓါတ္ကိုပါ။ သူက လူငယ္လူရြယ္ေတြကို အသိပညာတိုးပြားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ရယ္။ ဘေလာ့ဂ္နည္းပညာ ျပန္႔ပြားေရးကို အားစိုက္လုပ္ကိုင္တတ္တဲ့ စိတ္ကို က်ေနာ္ ေလးစား ဂုဏ္ယူပါေၾကာင္း ဒီမွာ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ကိုႀကီးေနဘုန္းေရ … ညီေလး ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။ က်န္းမာစြာနဲ႔ အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း
"ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ
"လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။
ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့
ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္"
တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့
အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊
အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅
ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္
ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ
လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။
သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔
လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။
ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ
အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု
မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး
ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ
ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက
အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို
အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။
ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု
ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့
ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ
ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။
ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။
ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔
ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး
ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ …
ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔
ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္
အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္
ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ
ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္ အဖမ္းခံတယ္ၾကားၾကားခ်င္း ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္အတြက္ ပို႔စ္တင္ေပးဖို႔ရာ။ က်ေနာ္လည္း မအားလပ္တာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ဘက္ကို မလွည့္ျဖစ္ခဲ့ ဘူး။ အခုေတာ့ ကိုႀကီးေနဘုန္းရဲ႕ တႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ဆုေတာင္းပို႔ေတြ ေရးေနၾကတာ သိရေတာ့ က်ေနာ္ ၀မ္းသားတယ္ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း လိုက္ဖတ္ရင္း ကိုႀကီးေနဘုန္းအတြက္ ဆုေတာင္းေပးဖို႔ လုပ္ပါၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုႀကီးေနဘုန္း ခင္မင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။
က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို သြားေရာက္ၿပီး ရသ။ သုတ။ ဗဟုသုတဟင္းအိုးႀကီးကို သြားေရာက္ႏႈိက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ စီေဘာက္မွာေတာ့ စာေတြ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ရံဖန္ရံခါမွတာ က်ေနာ္ ေရးသြားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ကိုႀကီးေနဘုန္း အဖမ္းမခံရမီ အခ်ိန္ ရက္အနည္းငယ္ကပါ။ ကိုႀကီးေနဘုန္းနဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တာ တရက္ထဲပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္မွမၾကာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ကိုႀကီးေနဘုန္းကို က်ေနာ္ေလးစားတယ္။ အားက်တယ္။ ကိုႀကီးေနဘုန္းဟာ အရမ္းကို ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ လူပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔စကားေျပာရင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးနဲ႔ ရင္ထဲေရာက္ေအာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ လူပါ။ ေနာက္ထပ္ရွိပါေသးတယ္ ကိုႀကီးေနဘုန္း စိတ္ဓါတ္ကိုပါ။ သူက လူငယ္လူရြယ္ေတြကို အသိပညာတိုးပြားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ရယ္။ ဘေလာ့ဂ္နည္းပညာ ျပန္႔ပြားေရးကို အားစိုက္လုပ္ကိုင္တတ္တဲ့ စိတ္ကို က်ေနာ္ ေလးစား ဂုဏ္ယူပါေၾကာင္း ဒီမွာ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ကိုႀကီးေနဘုန္းေရ … ညီေလး ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။ က်န္းမာစြာနဲ႔ အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။
လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္က ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္သို႔ ….
ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း
"ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ
"လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။
ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့
ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္"
တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့
အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊
အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅
ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္
ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ
လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။
သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔
လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။
ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ
အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု
မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး
ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ
ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက
အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို
အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။
ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု
ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့
ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ
ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။
ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။
ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔
ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး
ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ …
ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔
ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္
အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္
ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ
ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
Posted in: အမွတ္တရ စာစုေန႔တေန႔ မနက္ခင္းေလး အဆံုး
မာန္လႈိင္းငယ္
ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းေလး အဆံုး
ခေရာင္းလမ္းကို ေလွ်ာက္
ဒုကၡကို ခံစည္းရင္း
လြမ္းဆြတ္တဲ့ သီခ်င္းနဲ႔
ဘ၀ကို ရုန္းကန္ခဲ့ေသးတာ
ဒီလမ္းကို
ေလးရူးေတြနဲ႔
ငါေလွ်ာက္မယ့္ လမ္းမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ အသံုးခ် …
ခေရာင္းလမ္း တခုမွာ။
ပန္းခင္းလမ္းကို ေရာက္
သုခကို စံျမန္းရင္း
တက္ႂကြတဲ့ ေျခလွမ္းနဲ႔
ဘ၀အနာဂတ္ဆီ
အရုဏ္က်င္း ေနျခည္နဲ႔
ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ဖူးခဲ့ေသးတာ
ဒီလမ္းကို
ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းမွာ
လန္းဆန္းမႈနဲ႔
ငါေရြးမယ့္ လမ္းမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ အသံုးခ် …
ပန္းခင္းလမ္း တခုမွာ။
ခေရာင္းလမ္းကို
ဘယ္သူ ေလွ်ာက္သလဲ …
ပန္းခင္းလမ္းကို
ဘယ္သူ ေရာက္သလဲ …
ခေရာင္းနဲ႔ ပန္းခင္းမွာ
ဘယ္သူ … ေလွ်ာက္ … ေလွ်ာက္
ဘယ္သူ … ေရာက္ … ေရာက္
ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းေလး အဆံုး …
ငါ့ကိုယ္ငါေတာ့
ဒီလမ္းကို အသံုးခ်ၿမဲ။ ။
ခေရာင္းလမ္းကို ေလွ်ာက္
ဒုကၡကို ခံစည္းရင္း
လြမ္းဆြတ္တဲ့ သီခ်င္းနဲ႔
ဘ၀ကို ရုန္းကန္ခဲ့ေသးတာ
ဒီလမ္းကို
ေလးရူးေတြနဲ႔
ငါေလွ်ာက္မယ့္ လမ္းမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ အသံုးခ် …
ခေရာင္းလမ္း တခုမွာ။
ပန္းခင္းလမ္းကို ေရာက္
သုခကို စံျမန္းရင္း
တက္ႂကြတဲ့ ေျခလွမ္းနဲ႔
ဘ၀အနာဂတ္ဆီ
အရုဏ္က်င္း ေနျခည္နဲ႔
ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ဖူးခဲ့ေသးတာ
ဒီလမ္းကို
ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းမွာ
လန္းဆန္းမႈနဲ႔
ငါေရြးမယ့္ လမ္းမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ အသံုးခ် …
ပန္းခင္းလမ္း တခုမွာ။
ခေရာင္းလမ္းကို
ဘယ္သူ ေလွ်ာက္သလဲ …
ပန္းခင္းလမ္းကို
ဘယ္သူ ေရာက္သလဲ …
ခေရာင္းနဲ႔ ပန္းခင္းမွာ
ဘယ္သူ … ေလွ်ာက္ … ေလွ်ာက္
ဘယ္သူ … ေရာက္ … ေရာက္
ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းေလး အဆံုး …
ငါ့ကိုယ္ငါေတာ့
ဒီလမ္းကို အသံုးခ်ၿမဲ။ ။
Posted in: ကဗ်ာWednesday, January 23, 2008
ဒါေပမယ့္ …
မာန္လႈိင္းငယ္
ဒါေပမယ့္ …
ငယ္ငယ္တုန္းက
ငါ ကဗ်ာေတြ ေရးေတာ့
ေမေမက ခ်ီးမြန္းတယ္
ေဖေဖက အားေပးအၿပံဳးနဲ႔ ၾကည့္တယ္
ကိုႀကီးက လႈိက္လွဲစြာ တြန္းပို႔တယ္
ညီမေလးက ကဗ်ာ႐ူးလို႔ အရယ္မ်က္ႏွာနဲ႔ ေျပာတယ္။
ခုလည္း …
ငါ ကဗ်ာေတြ ေရးေနတုန္းပဲ
အဲဒီမ်က္ႏွာေတြကို ငါ ျမင္ေနတုန္းပါပဲ
ဒါေပမယ့္ … … ဒါေပမယ့္ … …
ငယ္ငယ္တုန္းက
ငါ ကဗ်ာေတြ ေရးေတာ့
ေမေမက ခ်ီးမြန္းတယ္
ေဖေဖက အားေပးအၿပံဳးနဲ႔ ၾကည့္တယ္
ကိုႀကီးက လႈိက္လွဲစြာ တြန္းပို႔တယ္
ညီမေလးက ကဗ်ာ႐ူးလို႔ အရယ္မ်က္ႏွာနဲ႔ ေျပာတယ္။
ခုလည္း …
ငါ ကဗ်ာေတြ ေရးေနတုန္းပဲ
အဲဒီမ်က္ႏွာေတြကို ငါ ျမင္ေနတုန္းပါပဲ
ဒါေပမယ့္ … … ဒါေပမယ့္ … …
Posted in: ကဗ်ာWednesday, January 16, 2008
၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္
မာန္လႈိင္းငယ္
ဒီစာစုေလးကိုလည္း ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းေလးက ဆြဲထုတ္တင္ျပလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။
ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္၊ ဆိုခ်င္၊ ေရးခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုရွိပါတယ္္။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာ မ်ားသည္ လူ႕ေလာကတြင္ အစဥ္မပ်က္ လည္ပတ္စီးဆင္းေန႕သည့္ အရာတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ထိုအရာသည္ `၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္ ` ျဖစ္ပါပဲ။
၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္သည္ အၿမဲပင္ ဒြန္တြဲေနသည္မွာ မွန္မမွန္ သိခ်င္လ်ွင္ ေန၏အလင္းေရာင္ ေပၚလာသည္မွ ကြယ္သြားသည့္အထိ ကိုယ္တိုင္ ေစာင့္ၾကည့္မေနဘဲ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ပါက သိရိွလာ မည္မွာ အမွန္ပင္သည္။ သိရွိသည္ထက္ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ၾကံဳ၊ ျဖတ္ေက်ာ္ေနရသည္ဟု ေျပာဆိုရင္ ပိုမွန္ပါ လိမ့္မည္။
အေၾကာင္းမွာမူ လူမ်ားသည္ လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာသည္ဟု သိစအရြယ္က ေသသည့္အခ်ိန္ ထိ အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး၊ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္ၾကရသည္။
သာဓကအေနနဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္သည္ ေမြးစအရြယ္က အသက္(၂)ႏွစ္အထိ မိခင္၏ ႏို႕ရည္ကို ေသာက္ေနရသည္ပင္ ကတည္းက ထိုမွတဆင့္ အသက္(၃) ႏွစ္မွအစ လူလတ္ပိုင္း၊ လူၾကီးပိုင္း ေရာက္သည့္အခ်ိန္ထိ အစားအစာေသာက္ ေရႏွင့္ ပဲသေရစာမ်ားကို ေန႕စဥ္မပ်က္ အၿမဲလိုလို စားေသာက္ ေနထိုင္ရျခင္းပင္။ အလုပ္ကိုလည္း ေရကုန္ေရခန္း လုပ္ၾကရသည္။
အလုပ္လုပ္မွ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္ဆည္းရသလို၊ ၀မ္းစာျပည့္တင္းမွ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မည္။ ၀မ္းစာမျပည့္တင္းဘဲႏွင့္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ ႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ အလားတူပင္ အလုပ္ကိုလည္း အစဥ္မပ်က္ လုပ္ေဆာင္မွသာလ်ွင္ ၀မ္းစာအတြက္ ျပည့္တင္းသိုေလွာင္လို႕ ရမည္ျဖစ္သည္။
ဤအထက္ပါအေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သာဓကတစ္ခုကုိ တင္ဆက္ပါမည္။ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ခုခုကို တင္ဆက္ပါမည္။
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္သည္ သူ၏တာ၀န္ကုိ ေန႕တိုင္းမပ်က္ လုပ္ျခင္းသည္ ေငြကို ရဖို႕လိုလည္း မဟုတ္ မိသားစုအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၀မ္းစာအတြက္ ေသာ္ေကာင္း၊ ေငြကိုရမွသာလ်ွင္ ၀မ္းစာအတြက္၊ မိသားအတြက္ႏွင့္ သူ၏ ေနာင္ေရးတို႕ကို ဖူလံုေစသည္။
သူ၏ အတတ္ပညာျဖစ္သည့္ ဆရာ၀န္ဆုိသည့္အလုပ္ မရွိဘဲႏွင့္ေတာ့ ၀မ္းစာအတြက္ေကာ၊ မိသားစုအတြက္နွင့္ ေနာင္ေရးအတြက္ကိုပါ စိုးရိမ္ဖြယ္ရွိပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အလုပ္ကို အစဥ္အပ်က္ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဘဲႏွင့္ေတာ့ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။
အစာေရစာပ်က္ၿပီး ေသၾကပါလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ဆိုရိုးစကားေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာတဲ့ `ထမင္း ခုနစ္ရက္မစားရလည္း မေသႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေရေသာက္ရင္ေတာင္ အသက္ရွင္ပါတယ္တဲ့´ ဟုတ္မွာပါေလ။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ အျမင္ေတြကိုး။ မွန္တယ္လို႔လည္း မေျပာလို။ မွားတယ္လို႔လဲ မေ၀ဖန္လိုပါဘူး။
က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကိုေတာ့ က်ေနာ္ဆက္ေျပာပါမယ္။ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘဲထားဦးေတာ့ ၀မ္းစာ အတြက္ ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ အလားတူပင္ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္၊ စာေရးအလုပ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ အလုပ္ စသည့္အလုပ္ကို လုပ္ေဆာင္သည့္ လူမ်ားသည္ ထိုသို႕ပင္တည္း။
အလားတူနာမည္ေက်ာ္ ႏိုင္ငံေရးပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္သည့္ ပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ ၀မ္းစာမရွိ ဘဲႏွင့္ နာမည္မေက်ာ္ႏိုင္၊ အလုပ္မျဖစ္ဘဲႏွင့္လည္း မတက္ႏိုင္ေခ်။ မည္မွ်ေလာက္ပင္ နာမည္ေက်ာ္ေစဦး ထိုအလုပ္ႏွင့္ ၀မ္းစာမရွိလွ်င္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားႏိုင္မည္မဟုတ္ေသးေပ။
အလုပ္သည္ လူေတြအတြက္ အလြန္ကိုမွ လိုအပ္ေသာ အရာပင္ျဖစ္သည္။ ၀မ္းစာမွရွိဘဲႏွင့္လည္း ၀မ္းစာအတြက္ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။
ထိုေၾကာင့္ `၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္` သည္ အၿမဲပင္ ဒြန္တြဲေနေပသည္။ အလြန္မွလည္း အေရးႀကီးၿပီး လိုအပ္သည့္အရာလည္း ျဖစ္ေပသည္။
`အလုပ္က
၀မ္းေရးအလွ၊
၀မ္းတြင္းကိစၥ၊
ျပတ္ျပတ္လုပ္ေသာ္၊
ျပံဳးရႊင္ဖြယ္ရာ၊
စားေရးဖူလုံ၊
ေနာင္ေရးကိစၥ၊ ေျပလည္မည္´
ဒီစကားေလးနဲ႔ ပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ပါသည္။
ဒီစာစုေလးကိုလည္း ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းေလးက ဆြဲထုတ္တင္ျပလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။
၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္
`အလုပ္က
၀မ္းေရးအလွ၊
၀မ္းတြင္းကိစၥ၊
ျပတ္ျပတ္လုပ္ေသာ္၊
ျပံဳးရႊင္ဖြယ္ရာ၊
စားေရးဖူလုံ၊
ေနာင္ေရးကိစၥ၊ ေျပလည္မည္´
၀မ္းေရးအလွ၊
၀မ္းတြင္းကိစၥ၊
ျပတ္ျပတ္လုပ္ေသာ္၊
ျပံဳးရႊင္ဖြယ္ရာ၊
စားေရးဖူလုံ၊
ေနာင္ေရးကိစၥ၊ ေျပလည္မည္´
ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္၊ ဆိုခ်င္၊ ေရးခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုရွိပါတယ္္။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာ မ်ားသည္ လူ႕ေလာကတြင္ အစဥ္မပ်က္ လည္ပတ္စီးဆင္းေန႕သည့္ အရာတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ထိုအရာသည္ `၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္ ` ျဖစ္ပါပဲ။
၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္သည္ အၿမဲပင္ ဒြန္တြဲေနသည္မွာ မွန္မမွန္ သိခ်င္လ်ွင္ ေန၏အလင္းေရာင္ ေပၚလာသည္မွ ကြယ္သြားသည့္အထိ ကိုယ္တိုင္ ေစာင့္ၾကည့္မေနဘဲ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ပါက သိရိွလာ မည္မွာ အမွန္ပင္သည္။ သိရွိသည္ထက္ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ၾကံဳ၊ ျဖတ္ေက်ာ္ေနရသည္ဟု ေျပာဆိုရင္ ပိုမွန္ပါ လိမ့္မည္။
အေၾကာင္းမွာမူ လူမ်ားသည္ လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာသည္ဟု သိစအရြယ္က ေသသည့္အခ်ိန္ ထိ အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး၊ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္ၾကရသည္။
သာဓကအေနနဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္သည္ ေမြးစအရြယ္က အသက္(၂)ႏွစ္အထိ မိခင္၏ ႏို႕ရည္ကို ေသာက္ေနရသည္ပင္ ကတည္းက ထိုမွတဆင့္ အသက္(၃) ႏွစ္မွအစ လူလတ္ပိုင္း၊ လူၾကီးပိုင္း ေရာက္သည့္အခ်ိန္ထိ အစားအစာေသာက္ ေရႏွင့္ ပဲသေရစာမ်ားကို ေန႕စဥ္မပ်က္ အၿမဲလိုလို စားေသာက္ ေနထိုင္ရျခင္းပင္။ အလုပ္ကိုလည္း ေရကုန္ေရခန္း လုပ္ၾကရသည္။
အလုပ္လုပ္မွ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္ဆည္းရသလို၊ ၀မ္းစာျပည့္တင္းမွ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မည္။ ၀မ္းစာမျပည့္တင္းဘဲႏွင့္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ ႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ အလားတူပင္ အလုပ္ကိုလည္း အစဥ္မပ်က္ လုပ္ေဆာင္မွသာလ်ွင္ ၀မ္းစာအတြက္ ျပည့္တင္းသိုေလွာင္လို႕ ရမည္ျဖစ္သည္။
ဤအထက္ပါအေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သာဓကတစ္ခုကုိ တင္ဆက္ပါမည္။ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ခုခုကို တင္ဆက္ပါမည္။
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္သည္ သူ၏တာ၀န္ကုိ ေန႕တိုင္းမပ်က္ လုပ္ျခင္းသည္ ေငြကို ရဖို႕လိုလည္း မဟုတ္ မိသားစုအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၀မ္းစာအတြက္ ေသာ္ေကာင္း၊ ေငြကိုရမွသာလ်ွင္ ၀မ္းစာအတြက္၊ မိသားအတြက္ႏွင့္ သူ၏ ေနာင္ေရးတို႕ကို ဖူလံုေစသည္။
သူ၏ အတတ္ပညာျဖစ္သည့္ ဆရာ၀န္ဆုိသည့္အလုပ္ မရွိဘဲႏွင့္ေတာ့ ၀မ္းစာအတြက္ေကာ၊ မိသားစုအတြက္နွင့္ ေနာင္ေရးအတြက္ကိုပါ စိုးရိမ္ဖြယ္ရွိပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အလုပ္ကို အစဥ္အပ်က္ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဘဲႏွင့္ေတာ့ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။
အစာေရစာပ်က္ၿပီး ေသၾကပါလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ဆိုရိုးစကားေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာတဲ့ `ထမင္း ခုနစ္ရက္မစားရလည္း မေသႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေရေသာက္ရင္ေတာင္ အသက္ရွင္ပါတယ္တဲ့´ ဟုတ္မွာပါေလ။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ အျမင္ေတြကိုး။ မွန္တယ္လို႔လည္း မေျပာလို။ မွားတယ္လို႔လဲ မေ၀ဖန္လိုပါဘူး။
က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကိုေတာ့ က်ေနာ္ဆက္ေျပာပါမယ္။ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘဲထားဦးေတာ့ ၀မ္းစာ အတြက္ ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ အလားတူပင္ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္၊ စာေရးအလုပ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ အလုပ္ စသည့္အလုပ္ကို လုပ္ေဆာင္သည့္ လူမ်ားသည္ ထိုသို႕ပင္တည္း။
အလားတူနာမည္ေက်ာ္ ႏိုင္ငံေရးပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္သည့္ ပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ ၀မ္းစာမရွိ ဘဲႏွင့္ နာမည္မေက်ာ္ႏိုင္၊ အလုပ္မျဖစ္ဘဲႏွင့္လည္း မတက္ႏိုင္ေခ်။ မည္မွ်ေလာက္ပင္ နာမည္ေက်ာ္ေစဦး ထိုအလုပ္ႏွင့္ ၀မ္းစာမရွိလွ်င္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားႏိုင္မည္မဟုတ္ေသးေပ။
အလုပ္သည္ လူေတြအတြက္ အလြန္ကိုမွ လိုအပ္ေသာ အရာပင္ျဖစ္သည္။ ၀မ္းစာမွရွိဘဲႏွင့္လည္း ၀မ္းစာအတြက္ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။
ထိုေၾကာင့္ `၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္` သည္ အၿမဲပင္ ဒြန္တြဲေနေပသည္။ အလြန္မွလည္း အေရးႀကီးၿပီး လိုအပ္သည့္အရာလည္း ျဖစ္ေပသည္။
`အလုပ္က
၀မ္းေရးအလွ၊
၀မ္းတြင္းကိစၥ၊
ျပတ္ျပတ္လုပ္ေသာ္၊
ျပံဳးရႊင္ဖြယ္ရာ၊
စားေရးဖူလုံ၊
ေနာင္ေရးကိစၥ၊ ေျပလည္မည္´
ဒီစကားေလးနဲ႔ ပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ပါသည္။
Posted in: အမွတ္တရ စာစု
