အဖြားမာ (လူထုေဒၚအမာ)(၉၂)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔

အဖြားမာ (လူထုေဒၚအမာ)(၉၂)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အခမ္းအနား ကဗ်ာရြက္ဆိုပြဲ ျပဳလုပ္
(၂၉ . ၁၁ . ၂၀၀၇)ရက္ေန႔ ညေန (၆း၃၀)နာရီခြဲမွာ က်င္းပ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

Read more »

Posted in: အမွတ္တရ စာစု

(၉၂)ႏွစ္ျပည့္ အဖြားမာသို႔ ေျမးတေယာက္ရဲ႕ ပန္ၾကားစာ

မာန္လႈိင္းငယ္

(၉၂)ႏွစ္ျပည့္ အဖြားမာသို႔ ေျမးတေယာက္ရဲ႕ ပန္ၾကားစာ



(အဖြားမာရဲ႕ (၉၂)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳျခင္း)

အဖြားမာ ...
က်ေနာ္ စာေတာ ကဗ်ာေတာထဲ
မရဲတရဲ တိုး၀င္စမွာ ...
အဖြားမာရဲ႕စာေပကို ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ဖတ္ရတယ္။

အဖြားမာ ...
အဖြားမာရဲ႕ တစ္သက္တာထဲမွာ
အဖြားမာရဲ႕ စာေပခ်စ္မႈ
အဖြားမာရဲ႕ အႏုပညာျမတ္ႏိုးမႈ
အဖြားမာရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ စကားေတြကို
ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ရင္ထဲမွာ ထာ၀စဥ္ သိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။

အဖြားမာ ...
ဆရာေအာင္ေ၀းလိုေတာ့ မတားပါဘူး
ဒါေပမယ့္
အဖြားမာ ျမင္လိုတဲ့ ဒီမိုကေရစီရတဲ့အထိေတာ့
က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူ
ရင္အုပ္မကြာ ေထြးပိုက္ရင္း ရပ္တည္ေပးသြားပါဦး ... အဖြားမာ။

အဖြားမာ ...
အဆံုးအစမဲ့တဲ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာေအာက္မွာ
စက္တင္ဘာမ်က္ရည္ေတြ မီးေတာက္ခဲ့ရတယ္္
သံဃာ့သကၤန္းေတြ ေသြးစြန္းခဲ့ရတယ္
ျပည္သူေတြရဲ႕ ေတာက္ေခါက္သံေတြ လမ္းမေတြေပၚ လႈိင္းထန္ခဲ့ရတယ္။

အဖြားမာ ...
ဒီလိႈင္းရဲ႕ အားမာန္နဲ႔
ငြားငြားစြင့္စြင့္ ရြက္လႊင့္လာမယ့္
သံဃာ့ေသြး၊ ခြပ္ေဒါင္းေသြးေတြရဲ႕ သစၥာတရားဟာ
စစ္အစိုးရရဲ႕ စစ္၀ါဒကို
ျပာပံုဘ၀ေရာက္သည္အထိ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားေစမယ့္ေန႔ကို
ေစာင့္ၾကည့္ေပးသြားပါဦး ... အဖြားမာ။

မာန္လႈိင္းငယ္
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ (၂၉)ရက္။

Read more »

Posted in: ကဗ်ာ

ျမန္မာရဲ႕ သံဃာ

ဆရာေတာ္တပါးက ေပးပို႔လာတဲ့ ကဗ်ာပါ။ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ခ်င္တာန႔ဲ ျပန္လည္တင္္ထားလိုက္ပါတယ္။

ျမန္မာရဲ႕ သံဃာ
(သို႔)
ႏွစ္ေထာင့္ခုနစ္(၂၀၀၇)ရဲ႕ ပဲ့တင္သံ

ဆယ္ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ
အရင္းတည္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္မဟာ
ဖခင္ရင္းပမာ တိုင္တည္ကာ
ေရႊတိဂံုေျခရင္း
၀ပ္ဆင္းခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္
ဆြမ္းဒကာနဲ႔ သာသနာအတြက္ေနာ္။

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္လို႔
လမ္းေပၚမွာ ဖိနပ္ပ်က္လဲ
ျပည္သူေတြရဲ႕ အၿပံဳး
လက္ခုပ္သံ တျဗဳန္းျဗဳန္းနဲ႔
ေနပူမွာ ေသြးဆူခဲ့သေနာ္။

ႏွစ္ဆယ့္ေလး စက္တင္ဘာ
ဆရာဒကာ လက္တြဲခဲ့တာ
မ်ဳိးဆက္သစ္ေက်ာင္းသား
ျပည္ခ်စ္မ်ားနဲ႔ ဖြဲ႕တည္
မိျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး
ေခြးစစ္မ်ားကို ေျခာက္လွန္႔ေပးသေနာ္။

စက္တင္ဘာ ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္
သံဃာစင္ပါေမွာက္ခဲ့တဲ့
ျပည္သူတို႔ရဲ႕ ျမင္ကြင္း
အေရွ႕မုခ္ေလွကားဆင္းမွာ
ေသြးေတြေျမလူး
စစ္ဘီလူး႐ူးခဲ့တယ္ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ဒို႔သံဃာ
အည့ံမခံတဲ့ သက္ေသတာ
ေထာင္နံရံက ေလွ်ာက္မွာ
အာေခါင္သံေပါက္ေပမယ့္
အာဏာရွင္စစ္႐ူး
သူ႔ေသတြင္း သူတူးေစမယ္ေနာ္။

အရွင္ေရ၀တ (ေကတု)

ျမန္မာရဟန္းရွင္လူတို႔ အားတက္ေစရန္အတြက္ ရည္ရြယ္ပါသည္။

Read more »

Posted in: ကဗ်ာ

တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခည ဇာတ္သိမ္းပိုင္း

မာန္လႈိင္းငယ္

“တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခည ဇာတ္သိမ္းပိုင္း”

က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ဘယ္လိုပုံစံေတြနဲ႔ သြားသလဲဆိုတာ သိခ်င္လား။ က်ေနာ္ ေျပာျပမယ္။ အဲ ... အရက္ (ေသရည္)ေသာက္ထားေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးက မူးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မူးေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေျခလွမ္းကေလး နည္းနည္း ယိုင္ရံုေလးပါ။

က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ ဒီအေကာင္ေသးကို ႏွိပ္စက္ရင္း သြားၾကတာပါ။ တျခားရပ္ကြက္ကို သြားတာဆိုေတာ့ လံုၿခံဳေရးေတြနဲ႔ တိုးရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ...။ သူတို႔ ဆီက ငေတေကာင္ေတြနဲ႔ လည္း တိုးေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ... စသျဖင့္ စသျဖင့္ေပါ့။ ဒီေကာင့္ကို ၀ိုင္း၀န္းေမးၾက။ ၿခိမ္းေျခာက္ၾကတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္က အေကာင္ေတာ့ ေသးတယ္။ ေခါင္းမာတယ္။ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ မေတြ႔ရကို မေနႏိုင္တာလဲ ပါေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒီေကာင့္ကို ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ။ ဘယ္လို ပဲ သြယ္၀ိုက္ၿပီး ေခၚထုတ္ ေခၚထုတ္။ ေျခလွမ္းေတြက သူ႔ေကာင္မေလးဆီကို ေရာက္သြားၾကတယ္။

သူ႔ေကာင္မေလးဆီေရာက္ေတာ့ ျပႆနာက တတ္ၿပီဗ်ာ။ ဒီေကာင္နဲ႔ သူ႔ေကာင္မေလးက ခ်ိန္းထား ၾကတာလည္း မဟုတ္။ ဘယ္ရက္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ လာမယ္လို႔လဲ ႀကဳိတင္မေျပာထားၾကေတာ့ ဒုကၡ ေတြ႔ၾကၿပီ။ ဒီေကာင္အပူမိေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပါ ကူးလာတယ္ ဒီေကာင့္အပူေလ။ ဒါနဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး စဥ္းစား အႀကံေတြ ထုတ္ၾကပါၿပီ။ အဲဒီမွာ။ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ သူက ပါေနေတာ့ အေျဖက ေပၚလာပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားၿပီးမွ ရတာပါ။ ဟဲ .. ဟဲ .. သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ အႀကံေပး ခ်က္နဲ႔ လုပ္ၾကရေတာ့မွာေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္က မ၀င္ရဲျပန္ဘူး။ အဲဒီၿခံ၀ိုင္းထဲကို။ ဒါနဲ႔ မဲႏႈိက္ၾက ျပန္တာေပါ့။ မဲေပါက္တဲ့သူက ေကာင္မေလးကို ေခၚထုတ္ေပးဖို႔ တာ၀န္ယူရတယ္။ က်ေနာ္ဆို ဘုရား တေနရတယ္။ မလြယ္ပါဘူး။ ရင္ကိုေမာေနတာပါပဲ။ ငါမ်ား ေပါက္သြားမလားေပါ့။ အမ်ဳိးမ်ဳိး စဥ္းစားၿပီး ေတြးပူစိုးရိမ္ေနရတယ္။ ကဲ ... မဲ ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲဆိုရင္ ... လူက ရွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ မဲအျဖစ္ သံုးတာက တုတ္ေခ်ာင္းရွစ္ေခ်ာင္းပါ။ တေခ်ာင္းက အတိုလုပ္ထားတယ္။

ႏႈိက္ပါ။ တေယာက္ႏိႈက္လိုက္ပါတယ္ ... “တုတ္ရွည္”
ေနာက္တေယာက္ .. “တုတ္ရွည္”တဲ့
ဒီလိုနဲ႔ ႏိႈက္ၾကတာ တုတ္ရွည္ေပါက္တာက ငါးေယာက္ေတာင္ ရွိေနပါၿပီ။ ငါးေယာက္ၿပီးသြားေတာ့ သံုးေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့ သံုးေယာက္က က်ေနာ္ရယ္။ အဲဒီေကာင္ (ခ်စ္သူနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ေကာင္)ရယ္။ မဲကိုင္တဲ့ တေယာက္ပါပဲ။ က်ေနာ္လည္း
“မထူးဘူး။ ငါအရင္ႏိႈက္မွ ျဖစ္မယ္။ ေတာ္ၾကာ ဟုိေကာင္ အရွည္ပဲ ထပ္က်ရင္ မလြယ္ဘူး” ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ္ ႏိႈက္လိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘုရားတေနတာ ဘယ္သူမွမသိဘူး။ ဟ .. ဟ
ဖြ .. ထြက္လာပါၿပီ။ “တုတ္ .. ရွည္” ဆိုပဲ။ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္တာဗ်ာ။ ထေအာ္မိလို႔ အကုန္လံုး ၀ိုင္းကန္ၾကတာ။ မနဲႀကီး ကိုယ့္ပါးစပ္ကို ဘရိတ္အုပ္လိုက္ရတယ္။ ဟ .. ဟ ေပ်ာ္သြားတာပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မဲကိုင္ဒိုင္လုပ္တဲ့ ေကာင္ပဲ မဲေပါက္သြားတယ္။ ကံဆိုးေပတာကိုး။

ကဲ .. ေမာင္ကံဆိုးေလးေရ။ သြားေပေတာ့ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ ၿခံအျပင္ကေန ေစာင့္ေနေရာ့မယ္။ ေအာင္ႏိုင္သူေလသံေတြနဲ႔ ေျပာလိုက္ၾကတာပါ။ ဒီေကာင့္ခမ်ာ။ မ်က္ႏွာ မဲ့ရြဲ႕ၿပီး သိပ္သိပ္ကေလး ထြက္သြားရတယ္။ အဲ .. မဟုတ္ဘူး။ ၀င္သြားရတာပါ။ ေကာင္မေလး အခန္းက ဘယ္အခန္းလည္း ဆို တာ သူ႔ခ်စ္သူေတာင္ မသိတာ က်ေနာ္တို႔က ဘယ္လိုလုပ္သိမွာလဲ။ အခုေတာ့ ရင္ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကရတယ္။

၀င္သြားတဲ့ေကာင္က ဘယ္လို တခန္းထေနတယ္ မသိပါဘူး ေစာင့္ေနရတာ နာရီ၀က္ေတာင္ ၾကာေနၿပီး မထြက္လာေသးဘူး။ က်န္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔က ခ်စ္သူနဲ႔ ေတြရမယ့္ေကာင္က ၀ိုင္းေျပာၾက ျပန္တယ္။
“ဟဲ့.. ေကာင္။ မင္း သိပ္ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားမေနနဲ႔ေတာ့ ခုေလာက္ဆို ဟိုေကာင္နဲ႔ မင္း ခ်စ္သူတို႔ ေတြ႔လို႔ တျခားအေပါက္ကေန ထြက္သြားသလားမသိဘူး”။ ေနာက္တေယာက္က “ ေတာ္ၾကာ ... မင္း အထီးက်န္ျဖစ္ေနဦးမယ္ေနာ္ ... ဟ ... ဟ” ။ “ကဲ ... မင္း ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ေျပာကြာ”ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ တေတြ ၀ိုင္းေနာက္ၾကတာ ဒီေကာင္က မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေပမယ့္ ဒီေကာင့္ခမ်ာ မေပ်ာ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေစာင့္ေနတာက မိနစ္ေလးဆယ္ ျပည့္ေတာ့မယ္ ေလ။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ က်ေနာ္တို႔ ဒီလိုပဲ ေစာင့္ေနမယ့္အစား ေပ်ာ္စရာေလး ျဖစ္ေအာင္ ဒီေကာင့္ကို ၀ိုင္းေနာက္ေနၾကတာပါ။

တေယာက္က ... “ မင္းတို႔ နားေထာင္တဲ့ ေျခသံေတြ ထြက္လာၿပီ။” က်ေနာ္တို႔လည္း အျပင္ကေန အထဲကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မွန္လိုက္ေလ။ ဘေခ်ာသားက ေကာင္မေလး လက္ကို ကိုင္ၿပီး ထြက္လာတာကိုး။ က်ေနာ္တို႔ အနားလည္း ေရာက္ေရာ။ “ေရာ့ ... မင္းေကာင္မေလး။ မင္းတို႔ တေနရာမွာ သြားေတြ႔ေတာ့ဆိုၿပီး” ေဒါသသံ နည္းနည္း ပါတယ္ထင္တယ္။ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုေတာင္ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား လစ္သြားတယ္။ ဘယ္ေနရာလည္းဆုိတာ က်ေနာ္တို႔ မသိၾကဘူးလို႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကထင္ထား တာေလ။ ဟ .. ဟ

ေကာင္မေလးကို သြားေခၚထုတ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ကို က်ေနာ္တို႔ၾကည္လိုက္ေတာ့ အင္း ဘေခ်ာသားက ေခၽြးေတြ ထြက္ေနတာ မနည္းဘူး။ မ်က္ႏွာ။ ကိုယ္လံုး စသျဖင့္ အကုန္လံုးကိုပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဒီေကာင့္ကို ၀ိုင္းေမးၾကတယ္။
“မင္း ဘယ္လိုလုပ္ ေကာင္မေလးကို ရေအာင္ေခၚထုတ္လာလဲကြ”ေပါ့။
ဒီမွာတင္ ဒီေကာင္က မေျပာခ်င္ေျပာခ်င္ မ်က္ႏွာနဲ႔ “မင္းတို႔က ေမးႏိုင္တာေပါ့ေလ .. ငါ့မွာေတာ့ ေကာင္မေလး အခန္းကို လိုက္ရွာရတာ အခန္းက ေလးခန္းေတာင္ရွိတယ္.. ဟိုေကာင့္ ေကာင္မေလးက ဘယ္ေနရာမွာလဲ ငါမွမသိတာ။ ဒါနဲ႔ ငါလည္း ထရံေပါက္ကေန လိုက္ေခ်ာင္းေနရ တာ။ မလြယ္ဘူးကြ။ ေကာင္မေလး အေဖနဲ႔ အေမေတြ။ အကိုေတြ ႏိုးလို႔ကေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ သိသြားလို႔ကေတာ့ ငါတို႔ အကုန္လံုး ရံုးေရာက္ကုန္မွာေလ။ ငါလည္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ လိုက္ေခ်ာင္းတာ။ ဟဲ .. ဟဲ အဲဒီမွာေလ အဘိုးႀကီးနဲ႔ အဘြားႀကီး ဖတ္ၿပီး ေနၾကတာေတြ႔တယ္။ (တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ဖတ္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတာကို ေျပာတာပါ။ တမ်ဳိးမထင္နဲ႔)။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း နာရီေတာ္ ေတာ္ၾကာ ေကာင္မေလးကို ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ရွာေနရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါ နာရီ၀က္ေက်ာ္ ၾကာသြားတာပါ။ အဲဒီလိုၾကာၿပီးမွ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔တယ္။ ေကာင္မေလးက ေတာ္တာ္ အိပ္ပုတ္ႀကီးတယ္ကြာ။ ငါ ေခၚတာေတာင္ မၾကားႏိုင္ဘူး။ အိပ္ေနတာက သူမ်ားေတြ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီေကာင္မေလးက အိပ္ေပ်ာ္ႏုိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ သူ႕ေကာင္ေလးကို သတိ ေတာင္ ရပါ့မလားမသိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ လည္း ထရံေပါက္ၾကားကေန တုတ္တေခ်ာင္းထိုးထည့္ၿပီးေတာ ႏိုးရတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေကာင္မေလးက မေအာ္လို႔က ေအာ္မ်ား ေအာ္လိုက္ရင္ မေတြးရဲစရာကြာ။ ငါလည္း ေကာင္မေလး ႏိုးႏိုးခ်င္း ငါ့နာမည္ေျပာျပလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ နင့္ေကာင္ လာေခၚခိုင္းတာလို႔ နင့္ေကာင္က အျပင္မွာ ေစာင့္ေနတယ္ ျမန္ျမန္ထ လိုက္ခဲ့။ ဒါပဲဆိုၿပီး ငါေစာင့္လိုက္ရေသးတယ္။ မေခ်ာသားကလည္း မယံုဘူးလားမသိပါဘူး။ ငါ ငါးမိနစ္ေတာင္ ေစာင့္ရေသးတယ္။ မေခ်ာသား ေအာက္လည္းေရာက္ေရာ မင္းတို႔ဆီ လက္ကိုဆြဲ ေခၚခဲ့တာကြ။ ထီြး … မလြယ္ဘူး။ ကဲ .. ဇာတ္လမ္း က ဆံုးၿပီး ဟိုႏွစ္ေယာက္ကို သြားေခ်ာင္းဖို႔ က်န္ေသးတယ္ ျမန္ျမန္လုပ္” ဆိုၿပီး အဲဒီေကာင္ ေလာေဆာ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း အဲဒါၾကေတာ့ ျမန္သား။ ဟိုႏွစ္ေယာက္ထြက္သြားတဲ့ ေနရာ ေရာက္ေတာ့ … အင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ “ခစ္ ခစ္ .. ဟိ ဟိ”ေတြ ရယ္ေနလို႔။

သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေျပာစကားေတြ နားေထာင္။ သူတို႔ ဘာေတြမ်ားလုပ္မလဲလို႔ ၾကည့္ေနၾကတာ။ တေယာက္မွလည္း အသံမထြက္ရဲဘူး။ ထြက္လို႔ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထေျပးမွာကိုပါ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ၾကည့္ေနတုန္း။ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ တေယာက္ထက္ေလ်ာ့ေနတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။

က်ေနာ္ထင္တယ္။ နာရီ၀က္ေတာင္ မၾကာဘူး။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ေကာင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာ က ဖူးေနၿပီ။ ဒီေကာင္ ျပႆနာျဖစ္ခဲ့ၿပီဆိုတာ သိလိုက္ၾကတယ္။ ဒီေကာင္က ခံရတာကို အၿငိမ္မေန ႏိုင္ဘူး။ ပါးစပ္က ပြစိ .. ပြစိနဲ႔ ပဌာန္းရြတ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို မဲဆြယ္ေနတယ္ေလ။ သူ႔ကို ခ်လိုက္ တဲ့ေကာင္ေတြကို သြားျပန္ခ်မယ္ တကဲ .. ကဲပဲ။ တားလို႔လဲမရဘူး။ က်ေနာ္တို႔လည္း အဲဒီလိုျဖစ္ေန ေတာ့ ဟိုႏွစ္ေယာက္ ခ်ိန္းေတြ႔ေနတာကို က်ေနာ္တို႔က ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္ဆိုတာ ေပၚကုန္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဟိုႏွစ္ေယာက္လဲ စိတ္တို။ ခံရတဲ့ ေကာင္ကလည္း ပြစိ .. ပြစိနဲ႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ စိတ္ျမန္လက္ျမန္။ ေဒါသႀကီးတတ္တဲ့ တေကာင္ပါတယ္။ ဒီေကာင္ “၀ုန္း” ဆို ထေျပာတယ္။
“ကဲ မင္း ျဖစ္ခ်င္တာကို ငါတို႔ လုပ္ေပးမယ္။ ကဲ … ဟဲ့ေကာင္ေတြ ေတြ၀မေနနဲ႔ သြားခ်မယ္ .. လာ။” ဆိုေတာ့ အားလံုးလည္း မေနႏုိင္ဘူး။ ခ်ီတက္သြားၾကတယ္။ ဒီထဲမွာ ခ်စ္သူနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အေကာင္လည္း ပါတယ္။ သူ႔ေကာင္မေလးကိုေတာ့ သူ႔အိမ္ အရင္ျပန္ပို႔ေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ရန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာကို အေရာက္သြားၾကတယ္။

ေရာက္ပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ေကာင္ ခံခဲ့ရတဲ့ေနရာကိုပါ။ အားပါးပါး ဒီေကာင္ခံရမွာေပါ့ ဟိုဘက္က ေကာင္ေတြက လူဆယ္ေယာက္ေတာင္ဆိုေတာ့ မခံရပဲ ေနမလား။ က်ေနာ္တို႔ေတာင္ နည္းနည္း ရွိန္သြားတယ္။ အဲဒီထဲမွာ က်ေနာ္က သတၱိနည္းတယ္ဗ်။ ကိုယ့္အသားနာမွာကို အရမ္းစိုးရိမ္တယ္။ ရန္လည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ က်ေနာ့္ ေကာင္ေတြကို ထိန္းၾကည့္ပါေသးတယ္။ မရေတာ့ဘူး။ ဘာမေျပာ .. ညာမေျပာ သြားဆြဲထိုးၿပီေလ။ က်ေနာ္က ေနာက္ဆံုးကေန လိုက္သြားရတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ခ်ရမယ့္အေကာင္က နည္းနည္း ေသးလို႔။ က်ေနာ္ကလည္း ဗလကလည္း မရွိတာနဲ႔ေလ အံကိုက္ျဖစ္သြားတယ္။ ဖိုက္ .. ၾကပါၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ ျဖစ္တဲ့ေနရာက ေခ်ာင္းေဘး။ ကြက္လပ္ေနရာ မွာဆိုေတာ့ ရွင္းေနတာပဲ။ လကလည္း သာေနတယ္။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကေတာ့ ႏြားသိုး ႀကိဳးပ်က္ သြားသလိုပါပဲ။ နတ္ပူးသလို ခ်ၾက။ ဖိုက္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္ရန္သူကေတာ့ မဖိုက္ၾကေသးဘူး။ ဘယ္သူ အရင္ခ်မလဲလို႔ တေယာက္ကို တေယာက္ၾကည့္ေနၾကတာပါ။

အဲဒီလို တေယာက္ကို တေယာက္ ၾကည့္လိုက္။ ဟိုလွည့္လိုက္။ ဒီလွည့္လိုက္နဲ႔ ဟိုေကာင္ေတြ ခ်တာ ေမာလို႔ ၿပီးကုန္တဲ့အထိ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က မဖိုက္ရေသးဘူး။ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမလား ေတာ့မသိဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း ရန္မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔ဖက္လည္း အဲဒီလိုပဲလားေတာ့ မသိဘူး က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ ကံေကာင္းတယ္။ အသားလည္း မနာေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ေကာင္ေတြကို ျပန္ေခၚလာ ရေတာ့တယ္။ ဟ … ဟ .. ဟ က်ေနာ့္ေကာင္ေတြကေတာ့ နဖူးကြဲတဲ့လူက ကြဲ။ လက္။ တံေတာင္ေစ့ ေတြ ကြဲသူက ကြဲေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လည္း ၾကာၾကာမေနရဲဘူး… ေတာ္ၾကာ လံုၿခံဳေရးေတြ ေရာက္လာရင္ အားလံုး အခ်ဳပ္ထဲမွာေနရမယ္။ လံုၿခံဳေရးေတြကို ကရင္ေတြေခၚတာကေတာ့ (ဘီဘဲလ္)ေပါ့။

က်ေနာ္တို႔လည္း ကိုယ့္ေနရာကို ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ က်ေနာ္က ပတ္တီးေတြ သြားယူေပးရေတာ့တာပါပဲ။

က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ရဲ႕ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ (ေဆးေပါင္းခတဲ့ ည)ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾက တာ ၾကာပါၿပီး။ အခု ျပန္လည္ေျပာျပရင္း က်ေနာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ေဆးေပါင္းခတဲ့ည ေရာက္တိုင္း အဲဒီအမွတ္တရေလးေတြကို သတိရေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဒီမွာတင္ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ (က်ေနာ္တို႔ ေဆးေပါင္းခညမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အမွတ္တရေလးေတြကို ေျပာျပ လိုက္တာပါ)

ကဲ … ဒီေလာက္ဆို က်ေနာ့္ရဲ႕ “တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခ” အေၾကာင္းက လံုေလာက္သြားၿပီ ထင္ပါတယ္ေနာ္။ အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ။

Read more »

Posted in: အမွတ္တရ စာစု

“ႏွလံုးသား မွတ္ေက်ာက္”

မာန္လႈိင္းငယ္

“ႏွလံုးသား မွတ္ေက်ာက္”

ေဖေဖဟာ
တခါ တခါ အသိရခက္
ေရငံု ႏႈတ္ပိတ္
သားကို ဘာမွ မေျပာ။

ေဖေဖဟာ
တခါ တခါ အသိရလြယ္
စမ္းေရးစီးသံပမာ
သားကို ခ်ဳိသာစြာ ေျပာ။

ေဖေဖ့ေမတၱာ
ျမစ္ပင္လယ္မက
အဆံုးအစမဲ့ အေျပာက်ယ္။

ေဖေဖ့ဂရုဏာ
ေတာ အထပ္ထပ္
ေတာင္ အထပ္ထပ္ေတာင္ တုန္လႈပ္။

ဒါေၾကာင့္ ...
ေဖေဖ့ကို
သား ဦးခ်ကန္ေတာ့ ဂုဏ္ျပဳရင္း
ႏွလံုးသား မွတ္ေက်ာက္
ေက်ာက္ထက္ မွတ္တိုင္ လႊင့္ထူးထားတယ္။ ။

Read more »

Posted in: ကဗ်ာ

တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခ

မာန္လိႈင္းငယ္

“တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခ”

ေဆးေပါင္းခတဲ့ညအေၾကာင္း ကိုရြာသား က ေရးၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဆီကို TAG ဆိုတဲ့ ေဆးေပါင္းခည ငနဲေလးကို ေခၚလာသဗ်။ ကိုရြာသား မေခၚလာခင္ အရင္ TAG ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္တို႔က ေျပာတဲ့ စကား ငနဲႀကီးေလးကို ႏွင္းဆီနီနီ က က်ေနာ့္အိမ္ကို အေရာက္ပို႔ေပးထားေသးတယ္ဗ်ာ။

က်ေနာ္ မအားလို႔ မေရးျဖစ္ေသးတာပါ။ ဒီအေၾကြးေတြကိ မဆပ္ရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ TAG ဆိုတဲ့ ခ်စ္သူတို႔ အိပ္ဖြင့္ေပးစာ ငတိေလးက ၀င္ေရာက္လာျပန္တယ္ဗ်ာ။ သူ႕ကို ေခၚလာသူကေတာ့ ႏွင္းမိုးေ၀ ပါ။ က်ေနာ့္ကို အကို မဲပါတယ္တဲ့ လာၾကည့္ပါဦးဆိုလို႔ သြားၾကည့္လိုက္တာ နံပါတ္ေလး ခ်ိတ္ေနတယ္ဗ်ာ။

ကဲ ... အေၾကြး သံုးခုကိုေတာ့ ဆပ္ရေတာ့မွာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဘယ္ဟာကို အရင္ ဆပ္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ေဆးေပါင္းခတဲ့ ညအေၾကာင္းကို အရင္ ဆပ္မယ္လို႔ ေပၚလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးေပါင္းခတဲ့ ည အေၾကာင္းကို ခ်ေရးလိုမယ္ ... ကိုရြာသား ေရ ... ေရးၿပီဗ်ာ။

က်ေနာ္ ေဆးေပါင္းခတဲ့ ညကို မျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့တာ ေလးႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ သတိေတာင္ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို ေမ့ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေဆးေပါင္းခတဲ့ ည အမွတ္တရေလးေတြကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့လိုက္ၿပီ။

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ညကို ေရာက္တာနဲ႔ အရင္ဆံုးဘာလုပ္တယ္လို႔ ထင္လဲ။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြပါ။ က်ေနာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လျပည့္ေန႔ညမွာ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ စဥ္းစားၾကတယ္။ ဘယ္မွာစုဆံုမယ္ဆိုတာလည္း သတ္မွတ္ခဲ့ၾက တယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ စုဆံုတဲ့ ေနရာက ေတာင္ကုန္းေပၚက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေအာက္ ေတာင္ေျခသူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္မွာ စုဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီလိုစုဆံုၾကတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြ မီးဖိုတယ္ဗ်ာ။ မီးပံုကို အလယ္မွာထားၿပီး ၀ိုင္းႀကီးပတ္ “၀” လံုး ပံုစံထိုင္ၾကတယ္။ ဂီတာက ေလးလက္။ ဘာဂ်ာက တခု။ လက္ခုပ္ (လက္ႏွစ္ဖက္)က အမ်ားႀကီးပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက မမ်ားပါ ဘူး။ ရွစ္ေယာက္ပါပဲ။

လျပည့္ညမွာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဂီတာတီးၿပီး သီခ်င္း၀ိုင္းဆိုၾကတယ္။ ဒီၾကားထဲ အရက္ကေလး (ေသရည္)ပါ ပါလိုက္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ေသရည္ပါေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ အျမည္းက လိုေနၿပီး ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ စလိုက္တယ္။
“ငါတို႔ တြန္႔တိုတတ္တဲ့ အိမ္က ၾကက္သြားခုိးၾကမယ္။ ဘယ္လိုလဲ”
တေယာက္က အစေဖာ္လိုက္ပါၿပီး။
ေထာက္ခံတဲ့လူက ခုႏွစ္ေယာက္။ မေထာက္ခံတဲ့ လူက တေယာက္ (အဲဒါ က်ေနာ္)ပါ။
က်ေနာ္က ေျပာလိုက္တယ္။
“လျပည့္ညမွာ သူမ်ားၾကက္သြားခိုးတာ မေကာင္းဘူး”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ ၀ိုင္းသမၾကတယ္ဗ်ာ။
ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြကို နားေထာင္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။
“မင္းက ဘာအခုမွ သူေတာ္ေကာင္းလာလုပ္ေနလဲ”တဲ့
“မင္းက ေၾကာက္လို႔လား ... ငရဲက ေၾကာက္စရာမဟုတ္ပါဘူး”တဲ့
“မင္း ေၾကာက္ရင္ေနခဲ့ ... ငါတို႔ေတာ့ သြားခိုးမယ္ .. ရလာလို႔ရွိရင္ မင္း လာစားရဲ လာစားၾကည့္”တဲ့ဗ်ာ
ကဲ က်ေနာ္က ဘာျပန္ေျပာမလဲ။ အကုန္လံုးက တေယာက္တခြန္း၀ိုင္းေျပာၾကၿပီေလ။ က်ေနာ္လည္း အမ်ားနဲ႔ တေယာက္ဆိုေတာ့ အရႈံးေပးလိုက္ရတယ္။ မဲမ်ားတဲ့ ဘက္ကို လိုက္ရစၿမဲပဲေလ။ သူတို႔ ေျပာတာလည္း မခံခ်င္းဘူး။ ဒါနဲ႔ လိုက္လုပ္ေရာဆိုပါေတာ့။

အင္း ... က်ေနာ့္ ေကာင္ေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တယ္ဗ်။ ၾကက္ကိုခိုးတာ အသံေတာင္ မထြက္ဘူး။ ၾကက္မေအာ္ဘူးလို႔ ေျပာတာပါ။ ခိုးနည္းေလး ေျပာျပမယ္။ တေယာက္က ၾကက္ေျခေထာက္ကို ကိုင္တယ္။ ေနာက္တေယာက္ ၾကက္ကိုယ္လံုးကို ကိုင္တယ္။ က်န္တဲ့ တေယာက္က ၾကက္ေခါင္း (ႏႈတ္သီး)ကို ကိုင္ၿပီး သံုးေယာက္ေပါင္း ဖမ္းၿပီး ခိုးေျပးၾကတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္မွာျဖင့္ စိုးရိမ္ရတယ္။ သိသြားရင္ မလြယ္ဘူးေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ၾကက္သားစားရ ေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ၾကက္သားကို က်ေနာ္တို႔ ခ်က္စားတာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကက္ေကာင္လံုးကို ကင္စားၾကတာ။ ေကာင္းတယ္ေနာ္။ အရသာက သိပ္ရွိၾကတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီတုန္းက အရက္ မေသာက္တတ္ေသးပါဘူး။ စိတ္က စမ္းခ်င္တာနဲ႔ လိုက္ေသာက္တာ တခြက္နဲ႔ကို ခ်ာလပတ္ကို လည္ တယ္ဗ်ာ။ ၾကက္သားကင္စားလိုက္ အရက္ေသာက္လိုက္။ ဂီတာေလး တီး။ သီခ်င္းေလး ဆိုလိုက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာညေလး တညပါပဲ။

က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြ။ လကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္တဲ့လူက ယဥ္။ ရည္းစားကို လြမ္းတဲ့ လူက လြမ္းေပါ့။ အားလံုး အဲဒီလို ရွိေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ အေကာင္အေသး ဆံုး (အေကာင္အေသးဆံုးဆိုလို႔ ကိုယ္လံုးကို ေျပာတာေနာ္) က သူ႔ရည္းစားဆီ သြားခ်င္တယ္လို႔ ထေအာ္တယ္။ အားလံုး အေတြးေတြက ပ်က္ကုန္လို႔ ၀ိုင္းေအာ္ဆဲၾကေသးတယ္ ဒီေကာင့္ကိုေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီေကာင့္ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးၾကတယ္ေလ။ ဒီေကာင့္ေကာင္မေလးနဲ႔ မေတြ႔ခင္ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မယ္ဇလီဆီခ်က္ခ်က္စားတဲ့ အိမ္မွာ လိုက္စားၾကေသးတယ္ဗ်ာ။ အရသာ ရွိလားမရွိလားေတာ့ မသိဘူး။ အရက္က ၀င္ေနတာကိုး။ စားၾက။ ေျပာၾကေပါ့။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်ီတာက္ပါၿပီး။ ဟိုေကာင့္ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီကိုေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ေနတာက ရပ္ကြက္အလိုက္နဲ႔ဆို ေတာ့ ေဘးခ်င္းကပ္ရပ္ ရပ္ကြက္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမေလးအိမ္ကို ခ်ီတက္သြားၾက တာပါ။

ေရာက္ပါၿပီး။ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီကို ....

ဆက္ရန္ .....

Read more »

Posted in: အမွတ္တရ စာစု

ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုးပြဲ

မာန္လႈိင္းငယ္

“ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုးပြဲ”

ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုးပြဲမွာ ...

ကဗ်ာဆရာက
ကဗ်ာကို အလွဲထိုးဖို႔ တာစူေနတယ္။

ကဗ်ာက
ကဗ်ာဆရာကို ေလွာင္ရယ္ေနတယ္။

ကဗ်ာဆရာက
အိေျႏၵမ်က္ႏွာနဲ႔ ကဗ်ာကို
ပဲပင္ေပါက္ ပ်ဳိးသလို
အတားအဆီးမဲ့ ထိုးေလၿပီ။

ကဗ်ာက
စပ္ၿဖဲၿဖဲမ်က္ႏွာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာကို
ရန္ခုန္သံျမန္လာေအာင္
ဟိုခုန္ ဒီေပါက္ ေျပးေလၿပီ။

ညက လကို လိုက္ဖမ္းသလို
ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာကို လိုက္ဖမ္းေနတယ္။

လက ညကို ပုန္းေရွာင္သလို
ကဗ်ာက ကဗ်ာဆရာကို ပုန္းေရွာင္ေနတယ္။

ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ
တန္းတူထပ္စစ္ပြဲ ထိုးေလၿပီ။

ကဗ်ာ ႏွင့္ ကဗ်ာဆရာ
ကဗ်ာ ရစ္သမ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆို
ကဗ်ာဆရာ ႏွလံုးသားက ဘယ္လိုဘာလဲ ... ။

ဒီလိုနဲ႔
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ကေလာင္ဟာ
ကဗ်ာကို အလွဲမသိပ္ႏိုင္ေသးပါ။
ကဗ်ာကလည္း
ကဗ်ာဆရာကို မလွည့္စားႏိုင္ေသးပါ။

ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုးပြဲမွာ ... ။ ။

မာန္လႈိင္းငယ္

Read more »

Posted in: ကဗ်ာ

ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ

မာန္လိႈင္းငယ္

`ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ´

တခါတုန္းက
ကမၻာႀကီးေပၚမွာ
မိခင္နဲ႔ သား ရွိခဲ့ပါတယ္။

ႏွစ္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ
မိခင္ မရွိေတာ့
သားခမ်ာ …
ေယာင္ခ်ာခ်ာ ေယာင္နနျဖစ္ေနတယ္။

မိခင္ေမတၱာ
သိလိုက္ခ်ိန္မွာ
သား မ်က္မျမင္ျဖစ္ေနတာ
ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ …. ။ ။

မာန္လႈိင္းငယ္။

Read more »

Posted in: ကဗ်ာ

၀မ္းတထြာ

မာန္လႈိင္းငယ္

“၀မ္းတထြာ”

တဘ၀စာ ဖူလံႈဖိုု႔
လမ္းေဘး ၀မ္းတထြာအတြက္
႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားေနရတယ္။

အဲဒီ ၀မ္းတထြာရဖို႔အတြက္
တေနကုန္ တေနခန္း
သူတို႔ဟာ …
ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်ေနရတယ္။

သူတို႔ ...
၀မ္းတထြာအတြက္ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ
ငါတို႕ဟာ
သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ၿပီး လုပ္ေနၾကတယ္။

အဲဒီိလုိ
သူတို႔ ၀မ္းတထြာအတြက္ ရွာရင္း
ဘ၀အသက္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔
တလမ္း၀င္ တလမ္းထြက္
ဒုကၡ ဆင္းရဲမ်ားစြာ ေ၀ေနရတယ္။

ဒီလိုနဲ႕
တေန၀င္ တမိုးခ်ဳပ္ေတာ့
အိမ္ျပန္ဖုိ႔ေတာင္
သူတို႔ခမ်ာ …
ေႏွးေကြးေလးလံစြာ
ေျခေထာက္ေတြကို သယ္ေဆာင္ေနရတယ္။

ဒါကို …
ျမင္ေနရေတာ့
ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူ
ေၾသာ္…
တို႔ႏိုင္ငံ … တို႔ႏိုင္ငံ … ။ ။

မာန္လႈိင္းငယ္

Read more »

Posted in: ကဗ်ာ

နိယာမတရားရဲ႕ ပရိယာယ္

မာန္လႈိင္းငယ္

“နိယာမတရားရဲ႕ ပရိယာယ္”

ငါ …
ၾကည့္ေနတယ္
ေလတိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္လား
ေျမရဲ႕ဆြဲငင္အားေၾကာင့္လား
ဒါမွမဟုတ္
ေလာကနိယာမတရားေၾကာင့္လား
မသိ …
သစ္ရြက္ေတြ
ေ၀့ကာ၀ိုက္ကာ
တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနတယ္။

ငါ …
ၾကည့္ေနတယ္
ေလရဲ႕ သယ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္လား
ရနံ႔ သင္းပ်ံ႕မႈေၾကာင့္လား
ဒါမွမဟုတ္
ေလာကအမိန္႔ေတာ္ေၾကာင့္လား
မသိ …
လိပ္ျပာေတြ
ဟိုပ်ံ ဒီ၀ဲ
ကူးလူးဆက္ဆံ ပန္း၀တ္ရည္ကို ေသာက္ေနတယ္။

ငါ …
ၾကည့္ေနတယ္
ေနရဲ႕အပူရွိန္ေၾကာင့္လား
ေျမႀကီးရဲ႕ ေရာင္ျပန္တံလွ်ပ္ေတြေၾကာင့္လား
ဒါမွမဟုတ္
ေတာင္ႀကီးေတာင္ျမင့္ေတြေၾကာင့္လား
မသိ …
အဘုိးအိုတေယာက္
ဖုတ္လႈိက္ ဖုတ္လိႈက္
ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်စြာ တက္္လွမ္းေနတယ္။ ။

မာန္လႈိင္းငယ္

Read more »

Posted in: ကဗ်ာ