tag:blogger.com,1999:blog-14717792372003225042012-01-18T12:32:04.194+07:00မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.comBlogger2741100tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-41656893848371961602012-01-14T12:12:00.001+07:002012-01-14T12:28:54.829+07:00<font face="Zawgyi-One">ခါးသီးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ<br />လူတေယာက္ဆီမွာ ...<br />တိုးတိတ္စြာ မာေက်ာေနေလရဲ႕။</font><br /><br /><span id="fullpost">နံရံေပၚက ျပကၡဒိန္ေဟာင္းမ်ား<br />တရြက္ၿပီးတရြက္<br />တခုၿပီးတခု<br />ခုန္ဆင္းသြားၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ ...<br />ျပကၡဒိန္သစ္ရဲ႕ ႏွစ္ဦးအစ<br />ဟန္ေဆာင္မႈ ကင္းကင္းနဲ႔ <br />ဒီေန႔မွာ ...<br />မိုးအုပ္ေတြ ေျပးေနေလရဲ႕။<br /><br />႐ုတ္တရက္ မိုးရြာမလိုနဲ႔<br />ေျခသံေတြ ျပင္းထန္<br />ေလးညႇင္းေတြ လႈပ္ရမ္း<br />အသက္႐ွဴသံေတြလည္း ေမာဟိုက္<br />တခ်ိန္ထဲမွာ ...<br />၀မ္းသားျခင္းမ်ား<br />ၾကည္ႏူးျခင္းမ်ား<br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ား<br />ပီတိအၿပံဳးမ်ားနဲ႔ ငိုေႂကြးသံတို႔<br />မိုးလံုးျပည့္ေအာင္ လွ်ံတတ္သြားေလရဲ႕။<br /><br />ခါးသီးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ<br />လူတေယာက္ဆီက ...<br />တိတ္တိတ္ကေလး ဖယ္ခြာသြားေစဖို႔<br />႐ိုးသားမႈနဲ႔အတူ<br />အမည္နာမနဲ႔ အပိုင္းအစမ်ားၾကား<br />ကဗ်ာဆရာဟာ<br />ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးႀကီးသလဲဆိုေတာ့။<br /><br />ဒီအခ်ိန္ ဒီကာလမွာ<br />လူတေယာက္ (ကဗ်ာဆရာ) ကို <br />ရဲရင့္ျပတ္သားစြာ ကူးခတ္လာႏိုင္ေစဖို႔ <br />အားပါလွတဲ့ ကဗ်ာ့အလွအပေတြဟာ<br />ေနရာအႏွ႔ံ ခုန္ေပါက္ကာ ျဖတ္ေက်ာ္လာမယ့္ အခ်ိန္အခါေကာင္းတရပ္ပါ။ ။<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုေက်ာ္ (ေနဘုန္းလတ္) ျပန္လာမႈအတြက္ အေ၀းတေနရာက ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုႏိုင္ဖို႔ ဒီကဗ်ာနဲ႔ အတူ ကိုေက်ာ္ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။)<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၁၃) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4165689384837196160?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-45898090549336916682011-12-17T15:55:00.001+07:002011-12-17T15:57:46.439+07:00<font face="Zawgyi-One">ဒီည ...<br />ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္တယ္<br />ဒါေပမယ့္<br />လမင္းနဲ႔ ၾကယ္ပြင့္ေတြေတာ့ မျမင္ရပါ။</font><br /><br /><span id="fullpost">ဒီည ...<br />အိပ္မက္တခု ေထြးပိုက္မိတယ္<br />မွတ္မိေနတဲ့ ပံုရိပ္တခုနဲ႔<br />တိုးတုိးတဲ့တဲ့ အာ႐ံုထဲ စကားလံုးမ်ား တိုး၀င္လာတယ္<br />"ရွစ္ရက္ ရွစ္လ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္" တဲ့<br />ပဲ့တင္ထပ္ကာ လႊင့္ပ်ံ႕ေနခဲ့<br />သူမ ...<br />နီးနီးလာရာကေန ေ၀းသထက္ ေ၀းေ၀းသြားျပန္တယ္။<br /><br />ဒီေန႔ ...<br />သမိုင္းမွတ္တိုင္လႊင့္ထူေစခဲ့တဲ့<br />အတိတ္က<br />ေၾကကြဲဖြယ္ပံုရိပ္မ်ားနဲ႔ ငိုခ်င္းထပ္ ေတးသံမ်ား<br />စစ္ဖိနပ္သံနဲ႔ ေသနက္သံေတြေအာက္<br />ယမ္းေငြ႔ေတြ တေ၀ေ၀ တလူလူနဲ႔<br />မိုးလံုးျပည့္ ထက္ေကာင္းကင္<br />စၾကာ၀ဌာတခုလံုးကို တုန္းဟီးေစခဲ့တဲ့<br />"ရွစ္ရက္ ရွစ္လ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္" ဟာ ၾကာခဲ့ၿပီလား ... ။<br /><br />ဒီေန႔ ...<br />မိုးစက္ေတြက ေအးခဲသလို<br />မိုးေကာင္းကင္ႀကီးက ျပာရီအုံ႔မႈိင္းလြမ္းေမာေနစဥ္<br />အလိုက္ကန္းဆိုး မိုးဖြဲေတြက ဆက္တိုက္ သည္းသန္ေနတယ္။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၈) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4589809054933691668?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-73775273710450334992011-12-17T15:52:00.000+07:002011-12-17T15:54:56.897+07:00<font face="Zawgyi-One">(၁)<br />အိပ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေမွာင္ေမွာင္ထဲ<br />စိတၱဇလူသားတဦး<br />နံရံေပၚ ေရးျခစ္<br />`ငါ့ကို ေဆး႐ံုမပို႔ၾကပါနဲ႔´။</font><br /><br /><span id="fullpost">(၂)<br />လမ္းမရဲ႕ ပလက္ေဖာင္းေပၚ<br />ေဗဒင္ဆရာတဦး<br />ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေရးတြက္ၾကည့္<br />`ငါ မနက္ျဖန္ ေသရေတာ့မယ္´။<br /><br />(၃)<br />လမ္းမရဲ႕ ဟိုတဖက္<br />သူေတာင္းစားတဦး<br />ခြက္ကို ေမွာက္ၿပီး စိတ္ထဲက ညည္းတြား<br />`ငါ ဒီေန႔ ငတ္ေတာင္ေသသြားႏိုင္တယ္´။<br /><br />(၄)<br />အဲယားကြန္းခန္းထဲက<br />ကုမၸဏီပိုင္ရွင္တဦး<br />ကြန္ပ်ဴတာေပၚ ႐ိုက္ထည့္<br />`အနာဂတ္အတြက္ ပိုက္ဆံပိုရမွ ျဖစ္မယ္´။<br /><br />(၅)<br />ၿမိဳျပရပ္ကြက္ထဲ<br />ဘ၀င္ေလဟတ္သူ လူငယ္တဦး<br />ဘီယာခြက္ကို ငုံ႔ၾကည့္ရင္း<br />`ရပ္ကြက္ထဲမွာ ငါ အခ်မ္းသာဆံုး´။<br /><br />(၆)<br />က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ထဲက<br />ခၽြတ္ၿခံဳက်သူတဦး<br />ဘာမွမရွိတဲ့ ထမင္းအိုးကို ဖြင့္ၾကည့္<br />`၀မ္းက တထြာမို႔လို႔သာေပါ့ကြာ´။<br /><br />(၇)<br />စတိတ္႐ႈိးပြဲရဲ႕ မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ<br />အဆိုေတာ္တဦး<br />ခုန္ေပါက္ေျပးလႊား သီဆိုရင္း<br />`ငါ့ကို ၿပိဳင္သူ ငါ့ရန္သူပဲ´။<br /><br />(၈)<br />အသားအေရာင္ ခြဲျခားမႈကို ေတာ္လွန္ခဲ့သူ<br />မာတင္လူသာကင္းရဲ႕<br />ကမၻာေက်ာ္မိန္႔ခြန္း<br />"I have a dream"။<br /><br />(၉)<br />ဗမာျပည္က<br />ေခြးဋီကာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက<br />`ဆရာ မေသခင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမင္သြားခ်င္တယ္´။<br /><br />(၁၀)<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကဗ်ာဆရာ<br />ဒဂုန္တာရာက<br />`ရန္သူမရွိ၊ မိတ္ေဆြသာရွိ၊ မုန္းသူမရွိ၊ ခ်စ္သူသာရွိ´။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၃) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-7377527371045033499?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-41462191900800880642011-12-17T15:48:00.002+07:002011-12-17T15:51:47.288+07:00<font face="Zawgyi-One"> (၁)<br />ကိုေက်ာ္ ...<br />ေန႔တေန႔ကုန္တိုင္း<br />သတိရလို႔ ကဗ်ာေတြ ေရးျဖစ္တယ္<br />ဒါေပမယ့္<br />ကဗ်ာ့ကာရန္ေတြက<br />ဖုန္းဆိုးေျမလမ္းမလို ကေပါက္သိကေပါက္ခ်ာ<br />ခင္ဗ်ား မရွိေတာ့<br />အရာရာဟာ ခမ္းေျခာက္ အလြမ္းတေစၧေျခာက္ခံရတယ္။</font><br /><br /><span id="fullpost">(၂)<br />ပုထုဇဥ္လူသားမ်ား အလြမ္းေတြ သြန္းၿဖိဳးဖို႔<br />ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္အတြက္<br />ပန္းခ်ီေတြ ေရးျခယ္<br />ကဗ်ာေတြ ဖြဲ႔ႏြဲ႔<br />၀တၳဳေတြ သီကံုး<br />ရသေတြ လံုးေထြး<br />သံစဥ္ေတြ `to burst´<br />ေနာက္ဆံုးမွာ ...<br />ဆိုက္ေရာက္ဘူတာ လြမ္းရပါသည္<br />`လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္´ဆီ ... ။<br /><br />(၃)<br />ခင္ဗ်ား မသိတဲ့ အရာတခု<br />က်ေနာ့္ကာရန္ေတြ<br />ခင္ဗ်ားလက္နဲ႔ ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ ဆူးကို<br />တဖ်က္ဖ်က္နဲ႔ ရိုက္ခတ္လာတဲ့ လႈိင္းသံက<br />ေစတနာကို အက်ဳိးမေပး<br />သံသယမ်က္လံုးမ်ားနဲ႔သာ ၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္<br />ကမၻာႀကီး အရည္ေပ်ာ္မယ့္ ေခတ္တေခတ္ကို<br />ကမ္းၿပိဳရထားလို မကူးေျပာင္းခင္အခ်ိန္းေလးမွာ<br />အလွတရားနဲ႔ စူးနစ္ဒဏ္ရာ<br />အမုန္းတရားနဲ႔ စာနာျခင္းတို႔ ဘံုလံုတလွည့္ ေရတလွည့္<br />ဒီၿမိဳ႕မွာ ခင္ဗ်ားတေယာက္ထဲမဟုတ္ ...<br />ခင္ဗ်ားမရွိတဲ့ ဒီၿမိဳ႕မွာ<br />ေစတနာသန္႔သန္႔ ကာရန္ေတြကိုေတာ့<br />ျပန္မ႐ုပ္သိမ္းႏိုင္ပါဘူး ... ။<br /><br />(၄)<br />ကိုေက်ာ္ ...<br />ၿပံဳးၿပံဳးေမာ့ေမာ့ေလးနဲ႔<br />အဆိပ္၀ိုင္တခြက္ကို ေသာက္ခဲ့ရင္<br />အဆိပ္ဟာ သတၱိပဲ<br />ဘ၀ကို အမုန္းဖြဲ႔စရာမလိုေအာင္<br />ခင္ဗ်ာရဲ႕ မွန္ကန္ျခင္း သစၥာတရားကို<br />တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ...<br />ခင္ဗ်ားေသာက္ခဲ့တဲ့ အဆိပ္၀ိုင္တခြက္ဟာ<br />ဒီေန႔ကမၻာအတြက္ မနက္ျဖန္ကမၻာကို<br />ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း အလင္းစက္ကေလး<br />ဒီ `လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္´ မွာ<br />ၿဖိဳးၿဖိဳးဖ်က္ဖ်က္ ထြန္းေတာက္ေစဖို႔<br />က်ေနာ္တို႔လည္း ...<br />ၿပံဳးၿပံဳးေမာ့ေမာ့ေလး အဆိပ္၀ိုင္တခြက္ကို ေသာက္ရင္း<br />ေနာင္တတစက္ကေလးမွ အေရာင္မေရာတဲ့ ဒီၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၇) ရက္။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို သတိရမႈေၾကာင့္ ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ျခင္းပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4146219190080088064?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-29807778146585986442011-12-17T15:46:00.001+07:002011-12-17T15:47:41.819+07:00<font face="Zawgyi-One">ႏိုင္ငံေရးကို သိသူက<br />ေပတံ၊ ခဲတံ၊ စာအုပ္ကို လွန္ကေလာ္ရင္း<br />လူအမ်ား ျမင္သာေအာင္<br />ဒသန၊ ေ၀ါဟာရ၊ မူ၀ါဒေတြကို ေရးတယ္။</font><br /><br /><span id="fullpost">စီးပြားေရးကို သိသူက<br />ေလာဘေဇာကို ဓားသြားေပၚတင္ရင္း<br />လူအမ်ား လည္ပင္းကို<br />ကြက္ေက်ာ္႐ိုက္ ေပတီးတြက္ရင္း ညစ္တယ္။<br /><br />အာဏာကို သိသူက<br />အာဏာရမၼက္ေဇာကို ဖက္တြဲရင္း<br />ႏိုင္ငံသူႏုိင္ငံသားမ်ားကို<br />ၿခိမ္းေျခာက္၊ ဖမ္းဆီး၊ သတ္ျဖတ္၊ လိမ္ညာမႈေတြ အကုန္လုပ္တယ္။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၁၂) ရက္။<br />(၁၁ နာရီ ၄၈ မိနစ္)<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ကဗ်ာဆရာေနမ်ဳိးရဲ႕ ထရပ္ကားေပၚက သစ္သီးေတြ (ေခတ္ေပၚကဗ်ာ) စာအုပ္ထဲမွ ထိုသံုးဦးကဗ်ာကို ဖတ္ရင္း ခံစားမိသြားတာေလးကို ေရးခ်လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-2980777814658598644?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-62282091485497817532011-12-17T15:42:00.001+07:002011-12-17T15:45:39.003+07:00<font face="Zawgyi-One"> ျခစားျခင္းခံေနရတဲ့<br />အိမ္အိုေတြ ဒုနဲ႔ေဒး<br />အိုးအိမ္မဲ့ေတြ ဒုနဲ႔ေဒး<br />ဘယ္အရာေတြကမွ အေရးမလႈပ္<br />ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ ၾကည့္ေနၾက ... ။</font><br /><br /><span id="fullpost">ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမဲ့၊ ေမတၱာငတ္<br />ခိုလံုရာမဲ့၊ ၀မ္းေရးပ်က္<br />အငတ္ငတ္၊ အပ်က္ပ်က္<br />ေလွ်ာက္တည္ရာမဲ့စြာနဲ႔<br />ဇာတ္ဆရာအလိုက်<br />႐ုန္းကန္းလိုက္ၾကေပေတာ့ ... ။<br /><br />သစ္တပင္ေကာင္း ငွက္တေသာင္းတဲ့<br />ေမတၱာတရားကို ရွာေဖြပါ<br />သစၥာတရားကို သိမ္းဆည္းပါ<br />ဆႏၵနဲ႔ ေလာဘကို ခြဲျခားပါ<br />အသင္တို႔ ...<br />ငိုးညည္းေနမယ့္အစား<br />သီးခ်င္းနဲ႔သာ ကဗ်ာသီလိုက္ၾက ... ။<br /><br />တိတ္ဆိတ္မႈက<br />အာ႐ံုကို ဖမ္းစားလို႔<br />ျဖဴစင္မႈအတြင္းကလီဇာကို<br />ေကာက္က်စ္မႈ ငမိုက္သားေတြ<br />တိုက္တူးကာ လိုက္စားေနေတာ့<br />ဆာေလာင္မႈေတြ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္<br />ေရွ႕ဆက္ ... ႐ုန္းကန္းလႈပ္ရွားေနၾကေပဦး ... ။<br /><br /> <br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၆) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-6228209148549781753?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-88761180684849423962011-12-17T11:14:00.000+07:002011-12-17T11:15:35.464+07:00<font face="Zawgyi-One"> ဒီလိုေတြးမိတယ္<br />ၾကယ္ေႂကြတဲ့အခါ<br />ဆုေတာင္းျပည့္တယ္တဲ့<br />ဒါေပမယ့္ ...<br />ၾကယ္ေႂကြက<br />ဘယ္သူ႔အိပ္မက္ထဲ ထိုးဆင္းသြားခဲ့သလဲ။</font><br /><br /><span id="fullpost">ဒီလုိေတြးမိတယ္<br />အူ၀ဲဆိုၿပီး ၾကားလိုက္တဲ့အခါ<br />ကံၾကမၼာတို႔ရဲ႕ ေမွာ္၀င္စြမ္းနဲ႔အတူ<br />ခလုတ္တိုက္လွဲဖို႔ ဆီးႀကိဳခံလိုက္ၿပီ။<br /><br />ဒီလိုေတြးမိတယ္<br />သစ္ရြက္ေႂကြတဲ့အခါ<br />ေတာင္းဆုမ်ားျပည့္သတဲ့လား<br />သိခဲ့တာ ...<br />သစ္ရြက္ေႂကြ ငိုညည္းသံတခု<br />ေျမႀကီး ရီ(ရယ္)သံတခု<br />တို႔က ... <br />သိမ့္သိမ့္တုန္ ဒိုးယိုေပါက္ခဲ့တယ္။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ (၁၇) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8876118068484942396?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-5500554583521250662011-12-17T11:11:00.001+07:002011-12-17T11:13:51.165+07:00<font face="Zawgyi-One"> ႏွလံုးသားထဲ ထိ<br />၀င္းမွည့္ခ်ဳိၿမိန္ျခင္းမ်ားစြာ စီး၀င္ေနတဲ့ ျမစ္<br />ဧရာ၀တီ ... ။</font><br /><br /><span id="fullpost">ယံုၾကည္ခ်က္မ်ား<br />ၿမဲျမန္ျခင္းမ်ားစြာ စိုက္ထူေပးေနတဲ့ ျမစ္<br />ဧရာ၀တီ ... ။<br /><br />အနာဂတ္ဘ၀<br />လွလွပပ စိမ္းစိုျခင္းမ်ားစြာ သယ္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ ျမစ္<br />ဧရာ၀တီ ... ။<br /><br />ကေလးငယ္<br />ရင္၀ယ္ပိုက္ေထြး ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ မိခင္<br />ဧရာ၀တီ ... ။<br /><br />ခံစားမႈဒုကၡ<br />ထိန္႔လန္႔မႈအဖံုဖံု ရပ္တန္႔ေစဖို႔<br />တဖက္မွာ<br />ေရတခြက္ကို ကိုင္ရင္း<br />ေနေရာင္မွာ ေထာင္ၾကည့္လိုက္<br />ၾကည္လင္ေတာက္ပမႈရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ကို ရွာေတြ႔ႏိုင္မယ္။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-550055458352125066?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-11101908087132726172011-02-10T13:19:00.001+07:002011-02-10T13:22:41.213+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/TVOD0uNW1XI/AAAAAAAAArY/QaVznIVw-pE/s1600/my%2Bmom%2527s%2B%2Binvitation%2Bcard%2B2011.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 309px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/TVOD0uNW1XI/AAAAAAAAArY/QaVznIVw-pE/s400/my%2Bmom%2527s%2B%2Binvitation%2Bcard%2B2011.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571942105767925106" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"> </font><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1110190808713272617?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-16486649234625175282011-02-10T13:13:00.000+07:002011-02-10T13:19:18.298+07:00<font face="Zawgyi-One"> ခြဲခြာခဲ့တာ ၾကာၿပီ ငတ္ငတ္မြတ္မြတ္ တမ္းတေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြမွာ ...။<br />ဘ၀မွာ ... အဆံုးအစမဲ့ လမ္းေပ်ာက္ေနရင္လည္း<br />က်ေနာ္တို႔ဆီ ...<br />လင္းလက္ေတာက္ပစြာ ျပန္လာခဲ့ပါ တမ္းတေနမိပါရဲ႕ ... ေမေမ။<br /></font><br /><span id="fullpost">ခြဲခြာခဲ့တာ ၾကာၿပီ ငတ္ငတ္မြတ္မြတ္ တမ္းတေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြမွာ ...။<br />က်ေနာ္တို႔ ေခါင္း ထက္ေကာင္းကင္က <br />ေန၊ လ၊ ၾကယ္၊ တာရာေတြ <br />အခါတိုင္းလိုပဲ အနတၱ (အဆံုးမရွိ) တည္ရွိေနေလရဲ႕ ... ေမေမ။<br /><br />ခြဲခြာခဲ့တာ ၾကာၿပီ ငတ္ငတ္မြတ္မြတ္ တမ္းတေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြမွာ ...။<br />ဘ၀သံသရာမွာ ... ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္<br />ညျမင္ ေန႔ေပ်ာက္၊ ၾကယ္ျမင္ လေပ်ာက္ <br />မေျပာင္းမလဲ ျဖစ္ၿမဲစြာ အရွိကို အရွိအတိုင္းပါပဲ<br />ဒါေပမယ့္<br />ေမေမေရ ... <br />က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အတၱရင္ခြင္ႀကီးထဲမွာေတာ့ <br />အခါတိုင္းလိုပဲ ကြက္လပ္ေလးတခု က်န္ေနစၿမဲပါ ... ေမေမ။<br /><br />ခြဲခြာခဲ့တာ ၾကာၿပီ ငတ္ငတ္မြတ္မြတ္ တမ္းတေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြမွာ ...။<br />က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀မွတ္တိုင္မွာေတာ့<br />`ကြက္လပ္ေလးတခုရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ´ <br />အခါခါအလီလီ သမိုင္းအကၡရာအျဖစ္ တင္ရွိေနဆဲပါ ... ေမေမ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၄) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1648664923462517528?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-36759273893989428302011-02-10T13:10:00.000+07:002011-02-10T13:12:20.296+07:00<font face="Zawgyi-One"> မနက္ခင္းနဲ႔အတူ <br />အာရံုဦးေရာင္ေလး ထြန္းေတာက္လာဖို႔<br />ငါ့ေျခရာေတြ ထင္က်န္သြားေအာင္ <br />နက္နက္နဲနဲေလး ေျခြယူသြား ... <br />အခ်ိန္ရရင္ ေမ့ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ တိမ္ေပၚတက္လိုက္ပါဦး။<br /></font><br /><span id="fullpost">ညေနခင္းနဲ႔အတူ<br />ဆည္းဆာေရာင္ေလး ျဖာက်လာဖို႔<br />ငါ့သက္ျပင္းေတြ ထင္ဟပ္သြားေအာင္<br />ျပင္းျပင္းရွရွေလး ႏုတ္ယူသြား ...<br />အခ်ိန္ရရင္ ေမ့ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ တိမ္ေပၚတက္လိုက္ပါဦး။<br /><br />သန္းေခါင္ယံနဲ႔အတူ<br />ညဥ့္ဦးေရာင္ေလး ပိန္းပိတ္လာဖို႔<br />ေရွ႕က နံရံေတြ ကြာက်သြားေအာင္<br />ငါ့အရိပ္ေတြ မည္းေမွာင္သြားေအာင္<br />ႏွစ္၊ လ၊ ရက္ေတြ ၾကာေညာင္းလာတဲ့ကာလတခုထိ<br /><br />ေၾကာင္းက်ဳိးမဆီေလွ်ာ္တဲ့ ေသျခင္းတရားတခုေၾကာင့္<br />မေတာ္တဆ သူရဲေကာင္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး<br />ဒါေပမယ့္ ...<br />အညၾတထဲက အညၾတသာ ျဖစ္လာေစဖို႔အတြက္<br />အခ်ိန္ရရင္ ေမ့ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ တိမ္ေပၚတက္လိုက္ပါဦးမယ္။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ (၂၆) ရက္။<br />(၁၀း၂၄) မိနစ္တိတိ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3675927389398942830?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-88187133627247247222010-08-25T10:48:00.000+07:002010-08-25T10:49:36.850+07:00<font face="Zawgyi-One"> အတိတ္ကို ႀကိဳက္တဲ့ေနရာကေန ျပန္စလို႔ရရင္<br />ပဥၥလက္ကေ၀ေတြနဲ႔အတူ ဟိုး အထက္ <br />ေၾကာင္လိမ္ေလွခါးထစ္တိုင္း တတ္တတ္ၿပီး<br />ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ေငြစႏၵာလမင္းႀကီးကို ဆြတ္ခူးယူလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ ... ။ </font><br /><br /><span id="fullpost">ေနာက္ေတာ့ <br />မဟာတံတိုင္းႀကီးေပၚ ခုန္တတ္လာတဲ့ ၀ူခုန္းေမ်ာက္မင္းလို<br />မဟာေရႊဒုတ္ႀကီးကို ကိုင္ရင္း <br />လက္ညွိဳးညြန္ရာ ေရျဖစ္ေစဖို႔<br />ညီမေလးေရ ...<br />မင္း .. အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ဧည့္စာရင္း တိုင္ထားဦးေနာ္ ... ။<br /><br />အေမွာက္ပေယာဂအားလံုး <br />မင္းကို လာေရာက္ခ်ည္ေႏွာင္သြားပါဦးမယ္<br />ဒါေၾကာင့္ <br />သမိုင္းရဲ႕ မင္းက်န္စစ္လို လွံတခ်က္ေထာက္ၿပီး <br />မင္းဆီ အေရာက္လွမ္းခဲ့ပါမယ္ ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8818713362724724722?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-49815662070274828242010-08-20T11:20:00.000+07:002010-08-20T11:23:29.406+07:00<font face="Zawgyi-One"> စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ့ ေျမဟာ<br />တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ အထပ္ထပ္ အခါခါ<br />ယမ္းေငြ႔ေတြ ဖံုး<br />ရမၼက္မုဆိုးေတြ လံုး<br />မၿပံဳးႏိုင္ မေပ်ာ္ႏိုင္ ၾကာေလၿပီလား။ </font><br /><br /><span id="fullpost">ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟမီးေတြ အလ်ံတၿငီးၿငီး ေတာက္<br />ရမၼက္မီးေတြ တဟုန္းဟုန္း ေတာက္<br />အေမွာင္ေတြ အထပ္ထပ္ ဖုံးတဲ့ အ၀ီစိငရဲထဲမွာ<br />အသက္ေတြက အစိုးမရ<br />ငတ္ပ်က္ေခါင္းပါးမႈေတြက အေငၚထူးထူး<br />ကပ္ေဘးအႏၱရာယ္ေတြက အုပ္စိုးမိုး<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို သယ္ေဆာင္ေပးမဲ့<br />သံလြင္ခက္နဲ႔ ခ်ဳိးငွက္ကေလးလည္း <br />အေ၀းဆံုးအေ၀းကို ထြက္သြားေလၿပီလား။<br /><br />လူ႔ယဥ္ေက်းေတြရဲ႕ သမိုင္း<br />ေသြးစက္လိႈင္းေတြ ရိုက္ခတ္<br />ေသြးမုန္တိုင္းေတြ တိုက္ခတ္<br />သမိုင္းတေကြ႔ ေမာ္ကြန္းတင္ဖို႔<br />မွတ္ေက်ာက္အကၡရာ ထုိးလိုက္ေလၿပီလား။<br /><br />ရုပ္နမ္၀တၳဳ တိုးတက္မႈေနာက္ တေကာက္ေကာက္<br />သစၥာတရားေတြ အေမွာင္ဖံုး<br />ေမတၱာတရားေတြ ေခါင္းပါး<br />ျပည္ဖံုးခါခ် အ၀ီစိငရဲထဲ ထိုးဆင္းဖို႔ တာစူေနေလၿပီလား။<br /><br />ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ မၿပီးဆံုးႏိုင္မယ့္<br />နာတာရွည္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ဆင္ႏႊဲ<br />ဥၾသသံလည္း မသာမယာ<br />ေခါင္းေလာင္းသံလည္း မညင္မသာ<br />ေလာကရဲ႕ အလွေတြ အစား<br />ေလာဘရဲ႕ အတၱေတြက ခ်စားတိုက္စား<br />အနာဂတ္သမိုင္း ထြန္းလင္းဖို႔<br />ေရာင္နီေတြ ျဖာျဖာလင္းေစဖို႔<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမိုင္း စိုက္ထူၾကပါေတာ့လား။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၂၀) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4981566207027482824?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-31575823281065670952010-08-10T10:51:00.000+07:002010-08-10T10:58:50.134+07:00<font face="Zawgyi-One"> ပန္းကို<br />ပန္းအိုးထဲမွာ ထိုးစိုက္လိုက္ေတာ့<br />ပန္းအိုး။</font><br /><br /><span id="fullpost">ကိုယ္တိုင္<br />ပံုတူအျဖစ္ ထုဆစ္လိုက္ေတာ့<br />ပံုတူပန္းခ်ီဆရာ။<br /><br />တပင္ခ်င္း<br />တလႊာခ်င္း<br />တဆင့္ခ်င္း<br />ေကာက္ေၾကာင္းတခုခ်င္း<br />ဟိုကူး ဒီခုန္<br />ဟိုေရး ဒီျခစ္<br />လိုရင္းေရာက္ေအာင္<br />ဖန္တီးဖြဲ႔ယူလိုက္ေတာ့။<br /><br />အဆံုးမွာ ...<br />ပန္းေတြ ေ၀ဆာေစဖို႔<br />ပန္းအိုးက ရင္းခံ<br />ပံုတူေတြ ဆင့္ပြားေစဖို႔<br />ပံုတူပန္းခ်ီဆရာ နင္းခံ။<br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ ...<br />ပန္းအိုးက ၿပံဳး<br />ပံုတူပန္းခ်ီဆရာက မုန္း<br />ပန္းအိုး၊ ပံုတူပန္းခ်ီဆရာ ဘ၀မွာ ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္ငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၉) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3157582328106567095?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-51970324050654347012010-08-09T10:39:00.000+07:002010-08-09T10:40:59.142+07:00<font face="Zawgyi-One"> ၁။<br />သမိုင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />`စ´ကတည္းက `စ´လာလိုက္တာ<br />တရက္ၿပီး တရက္<br />တလၿပီး တလ<br />တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္<br />တရြက္ၿပီး တရြက္<br />ေလမတိုက္ဘဲ<br />မိုးစက္မ်ားရဲ႕ လမ္းေပၚက အသက္ေတြနဲ႔ ရက္စြဲမ်ား ... ။</font><br /><br /><span id="fullpost">၂။<br />အေသအခ်ာ ေျပာႏိုင္တာကေတာ့<br />အတိတ္ေန႔ေတြ ႏိုးထ<br />မ်က္ရည္မိုးေတြ ရြာသြန္း<br />ခါးသီးမႈေတြ အန္ထုတ္<br />ေသြးညွီန႔ံေတြ မပ်ယ္ေသး<br />ႏွလံုးအိမ္ရဲ႕ ဥကြဲသိုက္ပ်က္သံနဲ႔အတူ။<br /><br />၃။<br />အေသအခ်ာ ေျပာႏုိင္တာကေတာ့<br />ဒီေန႔ ဒီရက္ ဒီလ ေရာက္တိုင္း<br />မဖိတ္ေခၚဘဲ မိုးစက္ေတြ ေၾကြ<br />မတီးဘဲ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ညံ<br />မထြက္ဘဲ ဥၾသသံေတြ လ်ံ<br />နာၾကည္မႈမ်ား အသားကုန္ ဖြင့္ထားတဲ့ ညည္းတြားသံနဲ႔အတူ။<br /><br />၄။<br />အေသအခ်ာ ေျပာႏိုင္တာကေတာ့<br />ေရာင္နီမ်ား မထြန္းေတာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ<br />မီးမ်ားလည္း မသာယာႏိုင္ခဲ့ၿပီ<br />ေဟာဒီ ျပတင္း၀မွာ အသံမဲ့ နရီသံမ်ားနဲ႔အတူ။<br /><br />၅။<br />အေသအခ်ာ ေျပာႏိုင္တာကေတာ့<br />ျပန္ေျပာင္းကာ စဥ္းစား ...<br />အဘိုးက အေဖ့ကို<br />အတိတ္သမိုင္း လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့တယ္<br />အေဖက သူ႔ကို<br />ရာဇ၀င္ေၾကြး လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့တယ္<br />သူက သူ႔သားကို <br />ဘာေတြမ်ား လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ဦးမလဲ<br />သင္းကြဲ မိခင္မ်ားရဲ႕ ငိုညည္းသံနဲ႔အတူ။<br /><br />၆။<br />အေသအခ်ာ ေျပာႏုိင္တာကေတာ့<br />အသားက်ဴးတဲ့ ရေသ့<br />ဘုရားစူးတဲ့ မင္းရဲ႕ အစြန္းေရာက္ ယုတ္မာမႈ (ကမ္းကုန္)<br />တခ်ဳိ႕<br />သားသမီးကြဲ ... မယားကြဲ<br />တခ်ဳိ႕<br />ညီအကိုကြဲ ... ေမာင္ႏွမကြဲ<br />တခ်ဳိ႕<br />အေဖကြဲ ... အေမကြဲ<br />တခ်ဳိ႕<br />ရွင္ကြဲ ... ေသကြဲ<br />ကြဲကြာ .. ခြဲခြာ .. ၾကာခဲ့တာ<br />ဒီေန႔မွာ ...<br />အတိတ္သမိုင္းရဲ႕ ရာဇ၀င္<br />ဒီေန႔တိုင္ သက္ေသထူ<br />ဤလူ႔ေဘာင္ အကုန္လံုး<br />ရဲရဲေတာက္ ခြပ္ေဒါင္းအလံနဲ႔အတူ။<br /><br />၇။<br />သမိုင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />`စ´ကတည္းက `စ´လာလိုက္တာ<br />တရက္ၿပီး တရက္<br />တလၿပီး တလ<br />တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္<br />တရြက္ၿပီး တရြက္<br />ေလမတိုက္ဘဲ <br />မိုးစက္မ်ားရဲ႕ လမ္းေပၚက အသက္ေတြနဲ႔ ရက္စြဲမ်ား ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္ငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၈) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5197032405065434701?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-40022835244837868452010-07-16T12:20:00.001+07:002010-07-16T12:23:05.055+07:00<font face="Zawgyi-One">ရယ္ေမာျခင္းေတြ ရပ္<br />ဘ၀အေမာေတြ ေခ်ဖ်က္ဖို႔<br />အေတာမသတ္ႏိုင္တဲ့ ငိုခ်င္းေတြ ေလာင္းခ်<br />ဒါ ...<br />ဘ၀တဲ့လား။</font><br /><span id="fullpost">အတိတ္က အရိပ္<br />ပစၥဳပၸန္ရဲ႕ အာသီသ<br />အနာဂတ္မွာ ခ၀ါခ်<br />ဒါ ...<br />ဘ၀တဲ့လား။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ေလွာင္ရီ(ရယ္)<br />ခြဲခြာမႈက ငိုခ်င္းထပ္<br />ေလးညွင္းသတင္းက သယ္ေဆာင္သြား<br />ဒါ ...<br />ဘ၀တဲ့လား။<br /><br />အို ... သူငယ္ခ်င္း<br />အနာဂတ္ဘ၀ လွေသြးၾကြယ္ဖို႔<br />ခြဲခြာေန႔တေန႔ လွန္ပစ္ရင္းနဲ႔<br />ေပ်ာ္ရႊင္ေန႔သစ္ကို ဖြင့္ထုတ္လိုက္ေတာ့<br />ဒါ ...<br />ဘ၀ရဲ႕ သခၤါရ ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၁၅) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4002283524483786845?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-44281212870762241352010-06-04T22:10:00.001+07:002010-06-04T22:16:49.326+07:00<font face="Zawgyi-One">ရိုးမေတာင္တန္းႀကီးရဲ႕ ေက်ာက္ကုန္းထက္က အရာမ်ား<br />အရိုးေပၚအေရတင္ ျဖစ္ေနၿပီလား <br />အရိုးအၿပိဳင္းၿပိဳင္း ထေနၿပီလား အေတြးအမွ်င္တန္းေနခ်ိန္<br />တေယာတလက္ကို ထမ္း<br />တေရြ႕ေရြ႕ လွမ္းတက္လာတဲ့ ေျခလွမ္းနဲ႔<br />လက္တဖက္က ကေလာင္တံ<br />ေနာက္တဖက္က စုတ္တံႏွင့္ ေဆးစက္<br />သူ ဦးတည္ရာရိုးမေပၚ<br />အရုဏ္ပ်ဳိ႕ခ်ိန္ မနက္ခင္းတခုမွာ ... ။</font><br /><br /><span id="fullpost">တေယာထိုးဖို႔ သံစဥ္ မရွိေတာ့တာလား<br />ကဗ်ာသီဖို႔ ကာရံ ရွာမရေတာ့တာလား<br />ပန္းခ်ီခ်ယ္ဖို႔ ရႈခင္းရႈကြက္ မျမင္ႏိုင္ေတာ့တာလား<br />သူ ေငးငိုင္စြာ ရပ္တန္႔ေန ... ။<br /><br />အဲဒီတမနက္<br />သူ႔ စိတ္က ဘယ္ဆီေရာက္ေနတာလဲ<br />ဇြန္လရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြထဲ <br />တသသနဲ႔ လြမ္းဆြတ္<br />ေမေမ မ်ား ...<br />ဘာကို ဘယ္လို ေတြးေနရွာေလမလဲ<br />တေယာက္တည္းတက္တဲ့ ေမြးေန႔ပြဲေလးမ်ား က်င္းပေနေလမလား<br />မေသခ်ာ ... ။<br /><br />ဒါေပမဲ့<br />သားသမီးမ်ားစြာ<br />မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ ပန္းေရာင္စံု သားသမီးမ်ားစြာ<br />ေမေမ့ကို ဂုဏ္ျပဳဦးညႊတ္ၾက<br />အထိမ္းအမွတ္ေတြ ျပဳၾက<br />ကမၻာႏွင့္ အ၀ွမ္း<br />တခန္းတနား ... ။<br /><br />သူ ...<br />ေမေမ့ဆီ လြင့္ေမ်ာ<br />ေလအလ်င္ရဲ႕ အဟုန္နဲ႔အတူ <br />ေလေျပေလညွင္းေလးနဲ႔အတူ <br />ေမေမ့ရင္ခြင္ဆီအေရာက္ တိုးေ၀ွ႔ေနရွာၿပီ။<br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ<br />တေယာသံ ညွင္းညွင္းလည္း ထြက္ေပၚလာ<br />ကဗ်ာဖြဲ႔သံ တိုးတိုးသဲ့သဲ့ လြင့္ပ်ံလာ<br />စုတ္တံခ်ယ္သ ပန္းခ်ီကားေတြ တကားၿပီးတကား ထြက္က်လာ<br />စဥ္း စား ၾကည့္<br />သူ႔ လက္မ်ားဟာ ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၄) ရက္<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (၆၅) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္သို႔ ဦးညြတ္ဂုဏ္ျပဳလိုက္တဲ့ ကဗ်ာပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4428121287076224135?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-50979024457604026482010-05-26T09:51:00.000+07:002010-05-26T09:52:59.311+07:00<font face="Zawgyi-One">(၁)<br />၀ိုင္၀ိုင္းရဲ႕<br />သမင္လည္ျပန္ သီခ်င္းကို ေခတၱပိတ္<br />ရွိရွိသမွ်ေတြနဲ႔ နားကိုပိတ္ေတာ့<br />မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ ေဒသက<br />အသံမ်ဳိးစံုရဲ႕ အႏွိပ္စက္ခံရ။<br /></font><br /><br /><span id="fullpost">(၂)<br />ေလးဘက္ေလးတန္ ေကာ္နာမ်ားဆီက<br />အရုပ္ႀကိဳးပ်က္ လူနာမ်ားဆီက<br />ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ေဆးသမားရဲ႕<br />ညီွစို႔စို႔ အနံ႔အသက္ေတြ<br />စံပယ္ရနံ႔လို ျဖစ္မလာခဲ့ျပန္။<br /> <br />(၃)<br />ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ်<br />သစၥာေတြမဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြမဲ့<br />ဂုဏ္သေရေတြမဲ့ သိကၡာေတြမဲ့<br />မဲ့ ... ေပါင္းမ်ားစြာက<br />ခုထိ ...<br />ေန၀င္ မိုးခ်ဳပ္ မိုးခ်ဳပ္ ေန၀င္<br />ေျပးလႊားေနတုန္း။<br /> <br />(၄)<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ<br />ေျပးရင္းလႊားရင္း<br />မီးဖိုေခ်ာင္တြင္းက <br />သခၤါရသတရားေတြ<br />ဘ၀အေမာေတြ<br />ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ဆီးႀကိဳေစာင့္ေနသလိုမ်ဳိး<br />ဖိနပ္ပါး၊ ေရငတ္သလိုမ်ဳိး<br />ဘ၀ကို ေျခြခ်ေနသလား<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ဘ၀ကို အနင္းခံၿပီးမွ ေျခြခ်ေနသလား။<br /> <br />(၅)<br />အဲဒီေန႔က စလို႔<br />အတိတ္ဆီ ေနာက္ျပန္လွည့္<br />ပစၥဳပၸန္ကို ငံု႔ၾကည့္<br />အနာဂတ္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္ေတာ့<br />ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲ<br />ဆက္ၿပီး မိုက္ ဆက္ၿပီး မွား<br />ဆက္တိုက္လုပ္ေနရင္း<br />ငါ ဟာ ...<br />အ ရူး တေယာက္ပါလား။<br /> <br />(၆)<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...<br />အမွန္တရားကို ခုတုံးလုပ္<br />အခြင့္အလမ္းကို အသံုးခ်<br />သစၥတရားကို နာက်င္ေအာင္ နင္းေျခတက္သြားေတာ့<br />လမ္းမျမင္ ကမ္းမျမင္<br />ေလမျမင္ ေရမျမင္<br />စံုလံုးကန္းေနတဲ့ အ ရူး တေယာက္<br />သိသလိုလိုနဲ႔ သိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျဖစ္တယ္<br />မသိသလိုလိုနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျဖစ္တယ္။<br /> <br />(၇)<br />ဒါေၾကာင့္ <br />ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ေဆးသမားရဲ႕<br />ညီွစို႔စို႔ အနံ႔အသက္ေတြ<br />စံပယ္ရနံ႔လို ျဖစ္မလာခဲ့ျပန္။ ။<br /> <br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၁၃) ရက္။<br />(၁၂း၀၀ တိတိ)<br /> <br />အဆီအေငါ မတည့္စြာ ကဗ်ာဖြဲ႔ျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ထဲရွိရာ ေရးခ်လိုက္သည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5097902445760402648?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-32989992498240303762010-05-26T09:45:00.001+07:002010-05-26T10:02:17.115+07:00<font face="Zawgyi-One">လာ နမ္း လွည့္ ပါ<br />သစၥာတရားမွာ ရက္အကန္႔အသတ္မရွိသလို<br />အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းလည္း စည္းမျခားခဲ့ပါဘူး။</font><br /><br /><span id="fullpost">လာ နမ္း လွည့္ ပါ<br />အထီးက်န္ျခင္းဆိုတာ အခန္းတြင္း ျခင္ေထာင္တခုလိုပါပဲ<br />ပိုင္ရွင္မဲ့ရင္ အသက္မဲ့တယ္<br />ပိုင္ဆိုင္သူရွိရင္ အသက္၀င္တယ္ <br />ဒါ ေပ မယ့္ ...<br /> <br />လာ နမ္း လွည့္ ပါ<br />တခါတခါ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ<br />ရွက္ေျပး မ်က္ရည္စက္ကို မ်က္ေတာင္ ပုတ္ခတ္ သိမ္းဆည္းရံုနဲ႔<br />ညေနခင္းဟာ ၀ါက်တေၾကာင္း မျဖစ္ထိုက္ပါဘူး။<br /> <br />လာ နမ္း လွည့္ ပါ<br />ေၾကကြဲလြမ္းဆြတ္မႈေတြ စီမၾကည့္ခင္<br />ၿပိဳလဲွေၾကမြမႈနဲ႔ ဒဏ္ရာေတြကို အနားကြပ္<br />အထီးက်န္ျခင္းမ်ားနဲ႔သာ အသားက်ေစဖို႔ <br />ဒို႔မ်ား ...<br />ႀကိဳးစားလိုက္ပါဦးမယ္ ။ ။<br /> <br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၁၂း၀၀ နာရီတိတိ<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၁၂) ရက္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3298999249824030376?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-11193109956481114032010-03-18T11:38:00.000+07:002010-03-18T11:42:57.544+07:00<font face="Zawgyi-One"> ငိုမဲ့မဲ့ လမင္းကို<br />လွိမ့္တတ္လာတဲ့ လႈိင္းေတြက <br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနရင္း<br />စိတ္ဝိဉာဏ္ ေလယူရာ ယိမ္းႏြဲ႔ကေနခ်ိန္</font><br /><br /><span id="fullpost">ဟိုး ... အေရွ႕မွာ<br />ငုတ္တုတ္ထိုင္ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္တု<br />လႈိင္းေတြကို အသက္မဲ့စြာ စကားေျပာေနတယ္။<br /><br />ရႈပ္ပြ အတိတ္ေတြ<br />မလွမပ ပစၥဳပၸန္ေတြ<br />ညွင္းတိုးတိုး ဘဝေတြ<br />လုံးေထြး <br />သတ္ပုတ္ <br />ေအာ္သံေတြၾကားေတာ့<br />ငိုမဲ့မဲ့ လမင္းက လွမ္းၾကည့္<br />လွိမ့္တတ္လာတဲ့ လႈိင္းေတြက ေမာ္ၾကည့္<br />ဂနာပၿငိမ္ ဝိဉာဏ္က လွန္႔ျဖန္႔ကာ <br />ေနာက္ကို လည္ျပန္ၾကည့္<br />... ... ... ... ... ... ...<br />... ... ... ... ... ... ...<br />ဘယ္အရာကိုမွ မသိရွာတဲ့ <br />ငုတ္တုတ္ထိုင္ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္တု <br />အသက္မဲ့စြာ စကားေျပာေနတုန္း။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၁၈) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1119310995648111403?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-49830718451362722502010-02-09T09:46:00.000+07:002010-02-09T09:54:19.325+07:00<font face="Zawgyi-One"> ဟိုး ...<br />အေ၀း လင္းလက္ေနတဲ့<br />မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းနဲ႔အၿပိဳင္<br />မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ၾကယ္ေတြထဲ<br />ေမေမ ပါမ်ား ပါေနမလား။ </font><br /><br /><span id="fullpost">ဒါမွမဟုတ္<br />ေမေမ့ မ်က္လံုးေတြ<br />လမင္းနဲ႔အၿပိဳင္<br />ေမာင္ႏွမေတြကို အုပ္မိုးကာ ...<br />ေမေမ ၾကည့္မ်ား ၾကည့္ေနမလား။<br /><br />ဒါနဲ႔ ...<br />အခန္းျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေဘး<br />အေ၀းကို ေမွ်ာ္ကာေငးရင္း<br />ဖ်က္ခနဲ႔<br />ေကာင္းကင္ကို ထြင္းေဖာက္ထြက္လာတဲ့<br />ေမေမ့ မ်က္ႏွာ အၾကင္နာရိပ္ ...<br />ေအးျမအၿပံဳးေငြ႔ေတြက <br />သားကို လႊမ္းၿခံဳေႏြးေထြးသြားေစတယ္။<br /><br />ဒါ ...<br />ျဖဴစင္ရွင္းသန္႔ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္<br />သားတို႔ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေမေမ ပါပဲ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၆)ရက္။<br />ည (၈း၀၀)နာရီ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4983071845136272250?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-16413558103270923702009-11-10T14:51:00.000+07:002009-11-10T14:52:33.220+07:00<font face="Zawgyi-One"> ေမွာင္မိုက္မလိုနဲ႔<br />လမင္းဟာ ရႈမ၀မင္းသမီး <br />လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာသလိုမ်ဳိး<br />အာရံုကို လွည့္စားခံလိုက္ရတယ္။</font><br /><br /><span id="fullpost">ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ေလေတြဟာ<br />ရွင္သန္ထေျမာက္လာသလို<br />`၀ုန္း` ဆို ၀င္တိုက္သြားေတာ့<br />အေတြးကို က်ီစားခံလိုက္ရတယ္။<br /><br />ဒိုးယိုေပါက္ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ကလီဇာ<br />ကလီကမာ ျပဳေတာ့<br />ဗရမ္းဗတာ အေတြးရိပ္ေတြက <br />မဆံုးႏိုင္တဲ့ အေ၀းကို သယ္ေဆာင္ခံလိုက္ရတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ...<br />အျပဳစားခံ<br />က်ီစားခံ<br />သယ္ေဆာင္ခံလိုက္ရျခင္း အနက္အဓိပၸါယ္ဟာ<br />ငရုပ္ဆံုထဲ ငရုပ္က်ည္ေပြ႔ ေထာင္းထည့္လိုက္သလို<br />အဆံုးမွာ ...<br />ခ်ဳိၿမိန္ျခင္းအရသာကို ခံစား ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ (၁၀) ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1641355810327092370?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-72656580525166186622009-09-04T12:34:00.002+07:002009-09-04T13:17:04.943+07:00<font face="Zawgyi-One"> အတိတ္က <br />ေပ်ာ္ရႊင္စရာေန႔ရက္ေတြ<br />အတိအျပည့္ရွိခဲ့တဲ့<br />ေက်ာင္းကေလးေရ ...။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတသိုက္<br />သိပ္ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့သူေတြကို<br />ေခၚေဆာင္စုစည္းေပးတဲ့<br />ေက်ာင္းကေလးေရ ...။</font><br /><br /><span id="fullpost">ျဖဴ စိမ္း တူညီ၀တ္စံု<br />ကိုယ္စီ ... <br />တက္ၾကြရႊင္လန္း <br />ၾကည္ႏူးမႈေတြ <br />အားမာန္ေတြ အျပည့္နဲ႔ ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့<br />ေက်ာင္းကေလးေရ ...။<br /><br />မနက္ ေခါင္းေလာင္းသံ<br />သာသာယာယာ လွ်ံထြက္<br />အေျပးအလႊား သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔<br />ေက်ာင္းကေလးဆီ ... ကိုယ္စီ<br />ဆြဲေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့<br />ေက်ာင္းကေလးေရ ...။<br /><br />လြယ္အိတ္ကို စလြယ္သိုင္း<br />အိမ္ျပန္လမ္းကို ေျခဦးတည္<br />လက္ျပႏႈတ္ဆက္ ေက်ာခိုင္းေတာ့<br />(ေက်ာင္းစာသင္ႏွစ္ၿပီးဆံုးျခင္း)<br />ေက်ာင္းကေလးရဲ႕ ငိုးၿငီးသံ<br />ငါတို႔ ၾကားေနရတာ .... <br />ေက်ာင္းကေလး အသိပါ။<br /><br />ခုေတာ့ ...<br />ဆံုဆည္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား<br />တေယာက္တနယ္စီ ကိုယ္စီ ခြဲခြာ<br />လြမ္းဆြတ္မႈေတြနဲ႔ <br />ႏႈတ္ဆက္လက္ျပကာ သြားၾကတာလည္း<br />ေက်ာင္းကေလး အသိပါ။<br /><br />ေက်ာင္းကေလးေရ <br />ေျပာျပရဦးမယ္ ...<br />မေန႔ ည (၈) နာရီမွာ <br />သိပ္ခင္မင္တဲ့ <br />ငါတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္<br />ဆံုးသြားၿပီတဲ့ ၾကားလိုက္ရတာ မယံုႏုိင္စရာပါ။ <br /><br />ေက်ာင္းကေလးေရ<br />ငါတို႔ ရင္ထဲ ငိုၿငီးရၿပီ<br />သူမရဲ႕ ခြဲခြာျခင္းဟာ ထာ၀ရ<br />သူမရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ျခင္းဟာ ရာသက္ပန္<br />ငါတို႔ကို လက္ျပၿပီးေတာ့ <br />ႏႈတ္ဆက္ေဖာ္ေတာင္ မရလိုက္ပါဘူး။<br /><br />ေက်ာင္းကေလးေရ ... <br />မင္းသိလား<br />သူမရဲ႕ အၿပံဳး<br />သူမရဲ႕ ရယ္(ရီ)သံေတြဟာ <br />ငါတို႔ရဲ႕ စာသင္ခန္း<br />ငါတို႔ရဲ႕ ၀န္းက်င္<br />ငါတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲ<br />စိမ့္၀င္ကာ ပံ့တင္ေနတုန္းပါပဲ <br />ယေန႔တိုင္<br />သူမရဲ႕ ရယ္(ရီ)သံဟာ <br />ငါတို႔ကို ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈေတြ ရေစတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းကေလးေရ ...<br />မင္းလည္း ငိုၿငီးလိုက္ပါေတာ့ <br />သူမကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ <br />ငါတို႔ေတြ တတ္ႏုိင္တာ ငိုၿငီးၿပီး<br />လြမ္းဆြတ္တမ္းတမႈေတြနဲ႔ပဲ ရွိေနပါတယ္။ <br /><br />ေက်ာင္းကေလးေရ ... <br />ငါတို႔ သူမ ၾကားရေအာင္<br />ေျပာလိုက္ၾကပါစို႔<br />`သူငယ္ခ်င္းေရ <br />မင္းရဲ႕ ဘ၀မွာ ၿပီးျပည့္စံုရယ္လို႔ မရွိခဲ့ေပမယ့္<br />ေနွာင္ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔သာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရွိေနပါေစ<br />ေရာက္ရာအရပ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ<br />ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစ`<br />ငါတို႔ မင္းကို ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္<br />မင္းၾကားရင္ သာဓုေခၚ သူငယ္ခ်င္း<br />မင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို ငါတို႔ ပို႔လိုက္ပါတယ္။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၄)ရက္။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္၊ က်ေနာ္တို႔ သိပ္ခင္မင္ခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း (အူးနီေဂ)တေယာက္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၃) ရက္ေန႔တြင္ ဆံုးပါးကြယ္လြန္ျခင္းအတြက္ အမွတ္တရကဗ်ာေလးတပုဒ္ ေရးဖြဲ႔လိုက္ျခင္းပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-7265658052516618662?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-11341798162914127362009-07-17T11:37:00.002+07:002009-07-17T11:41:27.447+07:00<font face="Zawgyi-One"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/SmAAirvUIII/AAAAAAAAAoU/jzC0luY2jmc/s1600-h/clip_image002.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 208px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/SmAAirvUIII/AAAAAAAAAoU/jzC0luY2jmc/s400/clip_image002.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359284152427618434" /></a><br />ႏိုးထ တာစူေနတဲ့<br />လိႈင္းတံပိုး ဒီေရထဲ<br />တစ ... တစ ... ယိုယြင္းၿပိဳက်ေနတဲ့<br />အေမွာင္ေခတ္ပ်က္ႀကီးကို<br />အလင္းေခတ္ဆီ ခရီးႏွင္ဖို႔<br />သူမ ၾကည့္ေနမွ<br />ငိုတဲ့ လိႈင္းတံပိုး ၿငိမ္လိမ့္မယ္။<br /></font><br /><br /><span id="fullpost">ရုန္းၾကြ ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့<br />မာန္ဟုန္းျပင္း လ၀န္းကို<br />ထိန္းညိွေခၚေဆာင္ဖို႔<br />သူမ ရွိေနမွ<br />ၿပံဳးရယ္လ၀န္း သာလိမ့္မယ္။<br /><br />ေသြးေတြ ထပ္ၿပီးရင္း ထပ္<br />အရိုးေတြ ေဆြးၿပီးရင္း ေဆြး<br />ဘ၀အလင္း<br />ပညာ့အလင္း<br />ဥစၥာအလင္း ငတ္မြတ္ေနသူေတြ မ်ားၿပီးရင္း မ်ားလာ<br />လမ္းေပၚမွာ ...<br />ကင္းပၾကည္လင္ေစဖို႔<br />သူမ ရွင္သန္ေနမွ<br />ေတးဆိုလမ္းမ်ား ေပ်ာ္လိမ့္မယ္။<br /><br />သူမ ၾကည့္ေနမွ<br />သူမ ရွိေနမွ<br />သူမ ရွင္သန္ေနမွ<br />ကႏၱာရလက္တံရွည္မ်ား<br />ပ်က္ယြင္း ... ၿပိဳက် ... တစစီလႊင့္ေမ်ာသြားေစဖို႔<br />“ညီညြတ္ျခင္းနဲ႔ ခိုင္ၿမဲၾက” ရထားကို<br />ေတာက္ေလွ်ာက္ခုတ္ေမာင္းသြားေတာ့မယ္ ... ။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၇)ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1134179816291412736?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-10344766626305843672009-05-28T11:12:00.000+07:002009-05-28T11:14:17.574+07:00<font face="Zawgyi-One"> မနက္ေလနဲ႔အတူ<br /> မုိးေကာင္းကင္က ျဖာက်လာတဲ႔ အလင္းေရာင္ေအာက္<br /> ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ႔ၾကည္႔မိေတာ႔<br /> အျဖဴေရာင္ တိမ္ကေလးေတြ တေရြ႕ေရြ႕ ေျပးလႊားသြားေနတာကို<br /> က်ေနာ္ ၾကည္႔ရင္း … ၾကည္႔ရင္း …<br /> ေမေမ … ေမေမ ေရ …<br /> က်ေနာ္ … ေအာ္ဟစ္ၿပီး ေခၚလိုက္ခ်င္တယ္။<br /><br /> ေမေမ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ …<br /> ေမေမ႔ကို လြမ္းတယ္ …<br /> ေမေမ႔ကို သတိရတယ္ …<br /> ေမေမ႔ကို ေအာက္ေမ႔တယ္ …<br /> ေမေမ႔ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတစြာ ေထြးဖက္ထားခ်င္တယ္ … ေမေမ။<br /><br /> က်ေနာ္ မွတ္မိတဲ႔ သီခ်င္းစာသားေလးတစ္ေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ Mary Chapin Carpenter ရဲ႕ သီခ်င္းထဲက စာသားေလးတစ္ေၾကာင္း ရွိတယ္။<br /> `Sometimes you’re the wind-shield; sometimes you’re the bug’ ေလးပါ။<br /> `ေလာကမွာ လူေတြရဲ႕ဘ၀က တခါတရံမွာ ခံႏုိင္ရည္အား ေကာင္းမြန္တဲ႔ ေလကာမွန္တစ္ခ်ပ္ပမာ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံႏုိင္သလို၊ တခါတရံေတာ႔လည္း ပ်က္စီးလြယ္တဲ႔ ပိုးေကာင္ေလးတမွ်ပါပဲ´တဲ႔။</font><br /><br /><span id="fullpost">ဒီစာသားေလးဟာ အရမ္းကို လွပပါတယ္။ အရမ္းအဓိပၸါယ္ရွိတဲ႔ စာသားေလးပါ။ ဒီစာသားေလးနဲ႔ အေမေတြကို တင္စားၾကည္႔မယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီစာသားမွာ အေမေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ျမင္ၾကည္႔လိုက္ပါ။ ဘယ္လိုဆုိတာ သိလာလိမ္႔မယ္။ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေမေတြဟာ ထာ၀စဥ္ ခံႏုိင္ရည္အား ေကာင္းမြန္တဲ႔ အေမေတြပါပဲ။ တခဏသာ ပ်က္စီးလြယ္တဲ႔သူေတြ မဟုတ္သလို သားသမီးေတြအတြက္ဆုိရင္ အေမေတြရဲ႕ ငိုညည္းသံေတြကို အၿပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ တုိက္ဖ်က္ဖယ္ရွားပစ္လိုက္ႏုိင္သူေတြပါ။ သားသမီးတုိင္းအေပၚမွာ အစဥ္ထာသရ တည္ၿမဲ၊ တည္ရွိၿပီး နားလည္မႈအျပည္႔အ၀၊ စာနာမႈေတြ အျပည္႔အ၀၊ ေႏြးေထြးမႈေတြ အျပည္႔အ၀၊ ေမတၱာေတြ အျပည္႔အ၀ ေပးႏုိင္စြမ္းရွိတဲ႔ အေမေတြပါပဲ။<br /> ဒါေၾကာင္႔ လူ႔ေလာကထဲမွာ ရွင္သန္ေမြးဖြားၿပီး လူလားေျမာက္လာၾကတဲ႔ လူသားမွန္သမွ် မိဘေတြ ဒါမွမဟုတ္ အေမေတြအတြက္ သားသမီးတုိင္း ကိုယ္႔ရဲ႕ ရွိသမွ် ဥာဏ္စြမ္းအား ကိုယ္စြမ္းအားနဲ႔ တတ္စြမ္းသမွ် ေဆာင္ရြက္ေပးသင္႔ပါတယ္။<br /> ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ အေတြးေတြ၊ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ရွင္သန္ေနတာလည္း အေမေတြပါပဲ။ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာလည္း မွန္ကန္တဲ႔ လမ္းညႊန္မႈေတြ၊ ပညာေတြ၊ ဘ၀အေတြ႔အႀကံဳေတြ ပိုမိုၿပီး ရွင္သန္ထြားႀကိဳင္းလာေအာင္ လုပ္ေပးေနတာလည္း က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေမ၊ အေမေတြပါပဲ။ ဒီအတြက္ အေမကိုခ်စ္တဲ႔၊ အေမကို နားလည္စာနာတဲ႔၊ အေမ႔ရဲ႕ ေမတၱာကို သိျမင္တဲ႔ သားသမီးတုိင္း သိမွာပါ။<br /> က်ေနာ္တုိ႔ဆုိတဲ႔ သားသမီးေတြဟာ အေမ႔အေၾကာင္း ေျပာဆုိ၊ ေရးသား၊ သီဆို၊ ကံုးဖြဲ႔ၾကတယ္။ ေျပာမကုန္ေအာင္ကို ေျပာဆုိၾကတယ္။ တကယ္႔တကယ္တမ္း ေသခ်ာၾကည္႔မယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ဆုိတဲ႔ သားသမီးေတြဟာ အေမေတြကို `ခုိင္းႏႈိင္းဖြဲ႔ဆုိၾကတာေတာ႔ လြယ္ေပမယ္႔၊ အေမေတြရဲ႕ တကယ္႔အစစ္အမွန္ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္၊ ဘ၀ေတြကို နားလည္တတ္သိတဲ႔၊ မွ်ေ၀ခံစားႏုိင္တဲ႔ သားသမီးေတြက အေတာ္ကို နည္းပါးပါတယ္။´ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အေမေတြကို ခ်စ္ၾကတာပဲ၊ အေမေတြကို နားလည္တာပဲလို႔ တခ်ိဳ႕က ေျပာဆုိေကာင္း ေျပာဆုိမွာပါ။ ေျပာလည္း ေျပာမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္ေျပာခဲ႔သလို က်ေနာ္တို႔ဆုိတဲ႔ သားသမီးတုိင္း အျပည္႔အ၀ မရွိၾကေသးပါဘူး။ ရွိခဲ႔ၾကရင္ေတာင္ အေတာ္႔ကို နည္းပါးေသးတယ္လို႔ က်ေနာ္ ျမင္ပါတယ္။<br /> ဒါေၾကာင္႔လည္း သားသမီးေတြရဲ႕ ဆုိးသမွ်၊ မုိက္ခဲ႔သမွ်၊ ေပခဲ႔သမွ် ကိစၥအ၀၀တုိင္းကို အေမေတြဟာ ဒုနဲ႔ေဒး ခံစားေနရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေမေတြဆိုတာ သားသမီးေတြကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ၾကတာကိုး။ ဒါေၾကာင္႔ သားသမီးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆုိးဆုိး၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ မိုက္မုိက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပေပ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း မွ်ေ၀ခံစားၿပီး ေမတၱာေတြ အျပည္႔အ၀ေပးၾကတယ္။ နားလည္မႈ အျပည္႔အ၀ ေပးၾကတယ္။ သားသမီးေတြ အေရွ႕မွာဆုိရင္ အေမေတြဟာ ႏႈတ္ခမ္းေတြက အၿမဲၿပံဳးေနတာပဲ။ ပီတိမ်က္ႏွာေတြလည္း ထာ၀စဥ္ ရွိေနတာပဲ။ `မေမာႏုိင္ မပမ္းႏိုင္´ဆုိတာမ်ိဳးေပါ႔။ တကယ္႔တကယ္တမ္းက်ရင္ အေမေတြ ရင္ထဲမွာ ႀကိတ္ခံစားေနရတာကို ဘယ္သူေတြက သိႏုိင္မွာလဲ။ အေဖေတြေတာ႔ သိႏုိင္ေကာင္းရဲ႕ေပါ႔။ ဒါလည္း အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ေတာ႔ သိႏုိင္ပါလိမ္႔မယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဆုိတဲ႔ သားသမီးေတြဆုိ ေ၀လာေ၀းေရာေပါ႔။ သိႏုိင္ဖို႔ေနေနသာသာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ၊ ကုိယ္သြားခ်င္ရာကိုပဲ လုပ္ေနၾကတာကိုး။ စကားပံုေတာင္ ရွိေသးတာပဲ။ `ခလုတ္ထိမွ အမိတ´ဆိုတာေလ။ က်ေနာ္တုိ႔ဆုိတဲ႔ သားသမီးေတြလည္း အဲဒီအတုိင္းပါပဲ။ ရာခိုင္ႏႈန္းအရ တြက္မယ္ဆုိရင္ ၁၀၀ မွာ ၉၀ က မ်ားေနတာပါပဲ။ မိဘ ဒါမွမဟုတ္ အေမေတြကို ခြန္းတံု႔မျပန္တဲ႔ သားသမီး၊ ခံမေျပာတဲ႔ သားသမီး ဘယ္မွာရွိေနလို႔လဲ။ အနည္းအမ်ားပဲ ကြာျခားပါတယ္။ ဒါက က်ေနာ္ျမင္တာကို ေျပာတာပါ။ အားလံုးကို သိမ္းႀကံဳးၿပီး ၀ါးလံုးရွည္နဲ႔ သရမ္းလိုက္တာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမေတြကို ခ်စ္တဲ႔ သားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျမင္ၾကည္႔တာပါ။<br /> က်ေနာ္လည္း အေမ႔ကို ခံေျပာခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ၿပီး ျပန္ေျပာတာပဲ။ ခံေျပာတာပဲ။<br /> အေမက `ဒါ မဟုတ္ဘူး´လုိ႔ ေျပာတာကို က်ေနာ္က `ဟုတ္ပါတယ္၊ ဟုတ္ကို ဟုတ္ပါတယ္ အေမရဲ႕´<br /> ျပန္ၿပီးေတာ႔ ေအာ္ခဲ႔တာပဲ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ေျပာတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ တကယ္ဆုိရင္ အေမေျပာတာကို က်ေနာ္က ေသခ်ာနားေထာင္ၿပီးေတာ႔မွ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ေျပာသင္႔တာပါ။ က်ေနာ္ အဲဒီတုန္းက မစဥ္းစားမိပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာကိုယ္ပဲ လုပ္ခဲ႔တာကိုး။ ဘယ္မွာ စဥ္းစားမိမွာလဲ။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္ သိနားလည္၊ စဥ္းစားမိလာတဲ႔အခ်ိန္က ဘယ္အခ်ိန္လဲ သိလား။ အေမနဲ႔ ခြဲခြာရေတာ႔မွ သိလာ၊ စဥ္းစားတတ္လာတာပါ။ အေမနဲ႔ ေသကြဲခြဲခဲ႔ရတဲ႔အခ်ိန္ကေန ကေန႔အခ်ိန္ထိပါပဲ။ အေမကေတာ႔ ေကာင္းရာမြန္ရာကို ေရာက္ေနေလာက္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္ကေတာ႔ အခုမွ စဥ္းစားမိေနတုန္းပါပဲ။ အေမ႔ကို သတိရေလ၊ အေမ႔အေၾကာင္းကို ေတြးေနတဲ႔အခ်ိန္တုိင္း အေမ႔ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိတယ္။ အေမေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားေတြကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ အခု က်ေနာ္ စာေရးေနတဲ႔အခ်ိန္ဆို ပိုေတာင္ဆုိးပါေသးတယ္။ ေရွးလူႀကီးသူႀကီးေတြ ေျပာခဲ႔တာပဲ…<br /> `ေနာင္တဆုိတာ ေနာင္မွရတာ မေကာင္းဘူး´ တဲ႔၊ ေနာင္တရျခင္းဟာ ကိုယ္႔အတြက္ တကယ္ဆို မေကာင္းပါဘူး။<br /> ဒါေၾကာင္႔ က်ေနာ္ အေမေတြကို ခ်စ္တဲ႔ သားသမီးေတြ၊ အေမေတြနဲ႔ အတူတူ ရွိေနၾကတဲ႔၊ ရွိေနတုန္း သားသမီးေတြကို အႏူးအညႊတ္ ေျပာခ်င္တာတစ္ခုက အေမေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ ႏႈတ္လွန္မထုိးပါနဲ႔၊ ခံမေျပာၾကပါနဲ႔၊ အေမေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာဆုိၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အထက္မွာ ေျပာခဲ႔သလိုပဲ ေနာင္တဟာ ေနာင္မွရတာ မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ္႔လို အေမနဲ႔ ေ၀းကြာေနမွ သတိရတမ္းတေနရတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္ဟာ အေမနဲ႔ ခြဲခြာခဲ႔တာ ႏွစ္တုိေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ( ငါး )ႏွစ္ေလးပါ။ တခ်ိဳ႕ေသာ သားသမီးေတြဆို ႏွစ္သက္တမ္းေတြ မ်ားေနၾကသူေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေမနဲ႔ အတူတူ မရွိခဲ႔ေတာ႔တာ အမွန္ပါပဲ။ အေမနဲ႔ အတူေနခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေအာ္ဟစ္တမ္းတေနလို႔လည္း က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ဘယ္မွာရႏုိင္ပါေတာ႔မလဲ။ တစ္ခုေတာ႔ ေျဖသာတာေပါ႔။ ကိုယ္႔အနားမွာ အေဖရွိေနေသးတာပဲ။ အေမကေတာ႔ က်ေနာ္႔ရဲ႕ ႏွလံုးသား၊ ႏွလံုးအိမ္ထဲမွာ၊ ရင္ထဲမွာ၊ ဦးေႏွာက္ထဲ၊ အသည္းထဲမွာ တည္ရွိေန၊ ရွင္သန္ေနသူပါပဲ။ က်ေနာ္ အေမ႔ကို သတိရ လြမ္းဆြတ္ရင္း အေမ ဆံုးပါးကြယ္လြန္သြားတဲ႔ (ငါး)ႏွစ္ျပည္႔မွာ က်ေနာ္ အေမ႔အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးေပးခဲ႔ပါေသးတယ္။ အဲဒီကဗ်ာကေတာ႔ …<br />`ေမေမ႔ကို သားတုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္´<br />ေမေမ<br />ေဖေဖာ္၀ါရီ(၁၄)ဆုိတဲ႔ ဒီလ၊ ဒီရက္မွာ<br />ေမေမဟာ သားတုိ႔ေမာင္ႏွမေတြကို ခြဲခြာခဲ႔တာ (၅)ႏွစ္ ျပည္႔ခဲ႔ၿပီ<br />ေမေမစာ ေဖေဖ႔ကို ခြဲခြာခဲ႔တာလည္း (၅)နွစ္ ျပည္႔ခဲ႔ၿပီပဲ<br />ေမေမ႔ကို သားတုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေမေမ<br />ေမေမဟာ သားတုိ႔အေပၚ ေက်းဇူးႀကီးမား ျမင္႔ျမတ္ခဲ႔သူ<br />ေမေမဟာ သားတုိ႔ႏွလံုးအိမ္ထဲ ထာ၀စဥ္ ရွင္သန္ေနသူဆုိတာ<br />ေမေမ႔ကို သားတုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေမေမ<br />ေမေမဟာ သားတို႔ မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပမယ္႔<br />ေမေမဟာ သားတုိ႔ရဲ႕ ရင္ထဲ၊ အသည္းထဲမွာ ထာ၀ရရွိေနသူဆုိတာ<br />ဒါကို …<br />ေမေမ႔ကို သားတုိ႔ ထပ္ေလာင္းေျပာခ်င္ပါတယ္ … ေမေမ။<br /> ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ အေမ႔ကို ေျပာခ်င္တာပါ။ အေမၾကားေအာင္လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္႔အေမ တစ္ေယာက္တည္းအတြက္လည္း ဟုတ္သလို ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ႔ အေမတိုင္းကိုလည္း ေျပာခ်င္တာပါ။ ကမၻာေပၚက အေမတုိင္းကို က်ေနာ္႔အေမနဲ႔ ထပ္တူ ဦးထိပ္ထားၿပီး ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ ကန္ေတာ႔ပါတယ္ … ေမေမတို႔ေရ … ။<br /> အေမနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆက္ေျပာခ်င္တာတစ္ခု ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔အေမရဲ႕အေၾကာင္း နည္းနည္းေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အေမခ်စ္တဲ႔ သားသမီးတုိင္းကိုလည္း မွ်ေ၀ေပးခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေလးတစ္ခုပါ။<br /> က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္လည္း ဟုတ္၊ ညေန ေန၀င္မယ္႔အခ်ိန္လည္း ျဖစ္တဲ႔ ဆည္းဆာေရာင္ ေကာင္းကင္ေအာက္ေလးမွာပါ။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ ကဗ်ာ၊ စာေတြေရးဖုိ႔ ခ်ိန္းထားေတာ႔ က်ေနာ္ သူ႔ကို ၀င္ေခၚဖို႔ သူ႔အိမ္ထဲ၀င္တဲ႔ ေရွ႕ေခြးေျခမွာ ေျခလွမ္းရံုရွိေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔အေမကို ေအာ္ေနတာ ၾကားလုိက္ရတယ္။<br /> သူက အေမလို႔ေတာင္ မေခၚေတာ႔ဘူး။<br /> `ခင္ဗ်ား က်ေနာ္ ငါးပိတုိ႔စရာ မစားဘူးဆိုတာ သိရက္နဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ခ်က္ထားတာလဲ၊ ဟုိမွာလဲ ၾကက္ဥေက်ာ္၊ ဒါလည္း က်ဳပ္မစားဘူးဆုိတာ ခင္ဗ်ားႀကီး မသိဘူးလား၊ ဒါနဲ႔မ်ား က်ဳပ္ကို ေမြးထားေသးတယ္၊ ကိုယ္႔ကေလး ႀကိဳက္မႀကိဳက္ဆုိတာ ခင္ဗ်ား မစဥ္းစားတတ္ဘူးလား´ တဲ႔။<br /> ေတာ္ေတာ္အ၀င္ဆုိးတဲ႔ စကားလံုးေတြပါပဲ။ ေဘးနားမွာ အိမ္ေတြကလည္း ရွိေသးတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တခဏေတာ႔ လန္႔သြားတယ္။ ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတာင္ ထခဲ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္႔အသိက ဒီေကာင္႔ကို ေခၚဖို႔ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ သူ႔ကို ၀င္ေခၚလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ သူ႔လက္ကို ဆြဲေခၚၿပီး အျပင္ထြက္ခါနီးမွာ သူ႔အေမ ငိုလုိက္တဲ႔ အသံတုိးတုိးေလး ၾကားလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ အေမေတြကို အေလးထားရေကာင္းမွန္း သိပ္မသိၾကေသးဘူး။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာကိုပဲ ဇြတ္လုပ္ယူၾကတဲ႔ ေကာင္ေတြပဲကိုး။ အေမေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အသိတရားကို မရၾကဘူး။<br /> အဲဒီလိုျဖစ္ၿပီး မနက္မွာ က်ေနာ္ သူ႔အိမ္ဘက္ကို ေရာက္ျဖစ္ပါေသးတယ္။ က်ေနာ္႔မသိစိတ္က အေမေတြကို ခ်စ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လားေတာ႔ မသိဘူး။ အဲဒီအိမ္ဘက္ကို က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္ျဖစ္သြားတာပါ။ သူ႔အေမ ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ေနမလဲ၊ မ်က္ႏွာမေကာင္းျဖစ္ေနလား စသည္ျဖင္႔ သို႔ေလာ၊ သို႔ေလာ အေမးေတြက ေပၚလာတယ္။ သိခ်င္တဲ႔စိတ္က ၀င္လာေတာ႔ သြားၾကည္႔မိပါတယ္။ အံ႔ၾသခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔အေမဟာ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႔ အိမ္အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနတယ္၊ ၀င္း၀င္းပပ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ပါ။<br /> အခု ဒီအေၾကာင္း ေရးေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ပိုၿပီး ၾကက္သီးထလာတယ္။ ပိုၿပီး ၀မ္းနည္းလာတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီေကာင္႔ကိုလည္း က်ေနာ္ ခုေနခ်ိန္ အနားမွာ ရွိေနရင္ေတာ႔ လက္သီးနဲ႔ အားကုန္ထုိးမိမွာပဲ။ ဒီေကာင္ဟာ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္း မွန္ေပမယ္႔ ေတာ္ေတာ္ကို ရိုင္းစုိင္းတဲ႔ေကာင္ပါပဲ။ က်ေနာ္ ယူႀကံဳးမရ ျဖစ္ရပါတယ္။ က်ေနာ္႔အေမကို က်ေနာ္ အဲဒီေလာက္ထိ မရိုင္းခဲ႔ေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းက ရိုင္းခဲ႔တာကို ျပန္အမွတ္ရမိေတာ႔ အေမအတြက္ အေတာ္႔ကို ၀မ္းနည္းရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူ႔အေမ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ႀကိတ္ခံစားေနရမယ္ဆုိတာ အခုလိုအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးၾကည္႔ရင္ က်ေနာ္႔စိတ္ေတြ ေျခာက္ျခားခဲ႔ရပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား ငါသာ သူ႔ေနရာမွာဆုိရင္ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အေမရွိေနရင္ ငါ ဘယ္လုိမ်ား အေမ႔ကို မ်က္ႏွာျပရမလဲလို႔ေပါ႔။ အဲဒီလို က်ေနာ္ ေတြးမိေတာ႔ ေၾကာက္ခဲ႔တာ အမွန္ပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ထုိင္ေရးေနရင္း အေမ႔ကို က်ေနာ္ ပုိပိုခ်စ္လာတဲ႔သား ျဖစ္ခ်င္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လြန္ခဲ႔ပါၿပီ။<br /> ဒါေၾကာင္႔ အေမကို ခ်စ္ၾကတဲ႔ သားသမီးတုိင္း၊ အေမနဲ႔အတူ ရွိေနၾကတဲ႔ သားသမီးတုိင္း ကိုယ္႔ရဲ႕အေမေတြကို က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းလိုမ်ိဳး မလုပ္ၾကပါနဲ႔။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ကိုယ္ဟာ ဘာျဖစ္သြားမလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ ကိုယ္႔ရဲ႕အေမေတြကေတာ႔ သားသမီးေတြ ဆုိးမုိက္ေပေတေပမယ္႔၊ ရိုင္းခဲ႔ေပမယ္႔ အၿပံဳးမ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ခြင္႔လႊတ္ၿပီး ေမတၱာေတြ၊ ေႏြးေထြးမႈေတြ၊ အၾကင္နာတရားေတြ၊ ယုယမႈေတြ အထပ္ထပ္ ေပးေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒီအတြက္ က်ေနာ္လည္းပဲ တျခားေသာ အေမေတြကို ကိုယ္႔ရဲ႕အေမနဲ႔ထပ္တူ ဦးထိပ္ထားၿပီး တတ္အားသေရြ႕ ကူညီသြားမွာပါ။ ႀကိဳးစားသြားမွာပါ။ ဒါေၾကာင္႔ က်ေနာ္႔ေမေမကို က်ေနာ္ ဒီေနရာက ဦးထိပ္ထား ဦးခ်ကန္ေတာ႔ရင္း ေမေမ႔ကို ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။<br /> ေမေမ ...<br /> ေမေမ ရွိခဲ႔စဥ္ အခ်ိန္တုန္းက သားဟာ အပူအပင္ကင္းစြာ၊ မေၾကာင္႔မၾက ေနထိုင္ခဲ႔၊ စားေသာက္ခဲ႔ရသူပါ။<br /> ေမေမ ...<br /> ေမေမ ရွိခဲ႔စဥ္အခါကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ သားသမီးေတြအေပၚမွာ ေမေမဟာ ခြင္႔လႊတ္သည္းညည္းခံႏုိင္စြမ္း၊ နားလည္စာနာစြာ၊ ၾကင္နာယုယစြာ ေမတၱာေတြ ျဖန္႔က်က္ေပးခဲ႔တဲ႔ ေမေမပါ။ <br /> ေမေမ ...<br /> ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ ေမေမရဲ႕...<br /> ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ႔ မိခင္တုိင္း၊ ေမေမတိုင္းဟာ သားသမီးေတြရဲ႕ တုႏိႈင္းမဲ႔ ေမတၱာရွင္ သူရဲေကာင္းေတြပါ။ ေမေမလည္း သူရဲေကာင္းေတြထဲက သူရဲေကာင္းတစ္ဦးပါပဲ ... ေမေမ။<br /> ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဘက္ကို ေငးၾကည္႔တဲ႔အခါ အေမေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရလိမ္႔မယ္ ... ။<br /><br /> မာန္လႈိင္းငယ္<br /> ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၁၆)ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1034476662630584367?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-13883444064826279092009-03-19T11:52:00.000+07:002009-03-19T11:54:09.547+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> လူထုစိန္ဝင္း <br /> မေတြ႕တာ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဟာင္း၊ ေဆြေဟာင္း တစ္ေယာက္ လာလည္ပါတယ္။ သူက ရာထူးႀကီးတစ္ခုကေန ပင္စင္ယူၿပီးတဲ့ ေနာက္ အနားမယူဘဲ ကုမၸဏီတစ္ခုတည္ ေထာင္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ေနတာေၾကာင့္ မေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ့တာပါ။ အခုမွ အသက္ ကလည္း ၇ဝ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေက်ာ္ ေနၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ သားသမီးေတြလက္ ထဲ အားလုံးလႊဲၿပီး လုံးလုံးႀကီး အနားယူ လုိက္တာလို႔ေျပာပါတယ္။ </span><br /><br /><span id="fullpost">အအုိျမန္လုိက္တာ <br /> ‘က်ဳပ္တုိ႔ သက္တမ္းကလူေတြ တယ္ မေတြ႕ရေတာ့ဘူးဗ်၊ ဆုံးသြားတဲ့လူနဲ႔၊ ဘုန္း ႀကီးဝတ္သြားတဲ့လူနဲ႔၊ ရိပ္သာမွာပဲ အၿမဲေန တဲ့လူနဲ႔ အားလုံးဆုံၾကဖုိ႔ေတာ့ မလြယ္ ေတာ့ဘူး’ <br /> သူက မႏၲေလးကိုလည္း ေရာက္ ေသးတဲ့အေၾကာင္း၊ မိတ္ေဆြေဟာင္းတခ်ဳိ႕ ကုိ သြားေတြ႕ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ဆက္ေျပာ ျပပါတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားက စိတ္ေရာ လူပါက်ၿပီး လူအုိႀကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ လုိ႔လည္း ေျပာပါတယ္။ <br /> ‘က်ဳပ္တုိ႔ဗမာေတြဟာ ပင္စင္ယူၿပီး တာနဲ႔ ေသဖုိ႔ပဲ စဥ္းစားေနၾကလုိ႔နဲ႔တူပါရဲ႕ ဗ်ာ။ အအုိျမန္လိုက္ၾကတာ’ <br /> သူက ညည္းသလုိလုိ စကားဆုိပါ တယ္။ သူကေတာ့ အရြယ္ေတာ္ေတာ္ တင္ပါတယ္။ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္၊ သြက္ သြက္လက္လက္ ရွိဆဲပါပဲ။ မေၾကာင့္မၾက မေတာင့္မတ ေနႏုိင္တာေၾကာင့္လားမဆုိ ႏုိင္ဘူး။ ၇၆ႏွစ္လုိ႔ကုိ မထင္ရပါဘူး။ ၆ဝ ေလာက္လုိ႔သာ ထင္ရပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ျပည္တြင္းျပည္ပခရီးေတြ သြားေနဆဲပါပဲ။ သမီးရွိတဲ့အဂၤလန္က ျပန္ေရာက္လာတာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးတယ္လုိ႔ လည္း သိရပါတယ္။ <br />သူမ်ားေတြနဲ႔ ကြာလုိက္တာ <br /> သူျပန္သြားတဲ့အထိ ‘အအုိျမန္လုိက္ ၾကတာ’ ဆုိတဲ့ သူ႔စကားကုိ ဆက္စဥ္းစား ေနမိတယ္။ သူမ်ားႏုိင္ငံက ၇ဝေက်ာ္ ပင္ စင္စားႀကီးေတြ စုေဝးၿပီး ကမၻာ့လွည့္ လည္ ပတ္ၾကတာေတြ ျမင္ရ၊ ေတြ႕ရေတာ့ တုိ႔ ဆီကနဲ႔မ်ား ကြာလုိက္တာ’ လုိ႔ မၾကာမၾကာ ေတြးမိခဲ့ရတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ မိတ္ေဆြ ေျပာသလုိ ပင္စင္ယူၿပီးတာနဲ႔ေသဖုိ႔ပဲ စဥ္း စားေနၾကတယ္နဲ႔တူပါရဲ႕။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ လုိ ပင္စင္ယူၿပီး ကုမၸဏီမေထာင္ႏုိင္ၾက တာလည္း အဓိကအေၾကာင္းတစ္ရပ္ျဖစ္ မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပင္စင္ယူၿပီးၿပီဆုိတာနဲ႔ လူေရာစိတ္ပါ က် သြားၾကတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ရပ္ေရး၊ ရြာ ေရး၊ လူမႈေရးကိစၥေတြကုိ တက္တက္ႂကြ ႂကြ ပါဝင္လုပ္ေဆာင္တတ္သူတခ်ဳိ႕ကလြဲ ရင္ အမ်ားစုက အအုိျမန္ၾက၊ အေသျမန္ ၾကတာကုိ သတိျပဳမိတယ္။ <br /> ‘ဒုကၡသုကၡေတြ မ်ားလြန္းလု႔ိ အသက္ မရွည္ခ်င္ပါဘူး၊ ျမန္ျမန္သြားေလ ေကာင္း ေလပါပဲ’ လုိ႔လည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ေလာကမွာ ဒုကၡနဲ႔ကင္းသူ ဘယ္သူရွိလုိ႔ လဲ။ တကယ္က ဒုကၡက လူကုိေသေစတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒုကၡကုိေၾကာက္ၿပီး စိတ္က် လုိ႔ အေသျမန္ရတာျဖစ္တယ္။ <br />လူငယ္ေတြလည္း စိတ္က်တာပဲ <br /> လူႀကီးေတြသာ စိတ္က်တတ္တာ မထင္နဲ႔။ လူငယ္ေတြလည္း စိတ္က်တတ္ ၾကတာပဲ။ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ လူငယ္လူရြယ္ေလးေတြနဲ႔အထိ အေတြ႕မ်ားေလေတာ့ ဒီေခတ္လူငယ္ေလး ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အရြယ္နဲ႔ မလုိက္ေအာင္ကုိ ေလာကႀကီးကို အဆုိး ျမင္ၿပီး စိတ္က်ေနတတ္ၾကတာကုိ သတိ ျပဳမိပါတယ္။ သူတုိ႔တစ္ေတြမွာ လူငယ့္ အားမာန္၊ လူငယ့္ဇြဲသတိၱ အေတာ္ေလ်ာ့ နည္းၾကတယ္။ ဘာမဆုိ မလုပ္ခင္က အ႐ႈံးေပးစိတ္ မ်ားေနၾကတယ္။ ‘အား မတန္ မာန္ေလွ်ာ့’ ဆုိတဲ့စကား၊ ‘ခါခ်ဥ္ ေကာင္ မာန္ႀကီးလို႔ ေတာင္ႀကီးၿဖိဳမယ္ႀကံ၊ ခါးကမသန္’ ဆုိစကားမ်ဳိးေတြ လြယ္လြယ္ သုံးၿပီး အ႐ႈံးေပး၊ အညံ့ခံလုိက္တတ္ၾက တယ္။ အႏုိင္မခံ အ႐ႈံးမေပးစိတ္ဓာတ္မ်ဳိး တစ္ေန႔တျခား ေခါင္းပါးလာေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ေထာက္ျပေျပာဆုိလုိက္ရင္ လည္း သူတုိ႔မွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြက တစ္ပုံတစ္ပင္ႀကီး။ သူတုိ႔က သူတုိ႔ေနထုိင္ ရတဲ့ေခတ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကုိ ေက်နပ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ တခ်ဳိ႕လူငယ္မ်ားဆုိရင္ အဆုိး ျမင္စိတ္ေတြ လြန္ကဲၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းတာလုပ္လုပ္ ဘာမွအရာေရာက္ မွာမဟုတ္ဘူး။ ဘာမွမလုပ္ဘဲေနလုိက္တာ ပဲ ေအးတယ္ဆုိတဲ့အေတြးအေခၚမ်ဳိးေတြ ေတာင္ ရွိေနၾကတာေတြ႕ရတယ္။ <br /> သူတုိ႔က အီရတ္ႏုိင္ငံတစ္ခုလုံး ေသြး ေခ်ာင္းစီးျဖစ္ေနတာကို မႏွစ္ၿမိဳ႕သလုိ ပါလက္စတုိင္းလူမ်ဳိးေတြ ရာစုႏွစ္တစ္ဝက္ တုိင္တုိင္ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ေနထုိင္ ျခင္းျပဳေနၾကရတာကိုလည္း စိတ္မေကာင္း ၾကပါဘူး။ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္မ်ားရဲ႕ အႏၲရာယ္ တစ္ေန႔တျခား ႀကီးမားသထက္ ႀကီးမားလာေနတာကုိ စုိးရိမ္ေနၾကသလို ဖန္လုံအိမ္အာနိသင္လြန္ကဲမႈေၾကာင့္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး ေပါင္းအုိးႀကီးထဲ ေရာက္ေနသလုိ ခံစားေနရတာကိုလည္း မလုိလားၾကပါဘူး။ <br />အနိ႒ာ႐ုံကမၻာႀကီး <br /> လူငယ္ေတြရဲ႕စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ ေတြနဲ႔သူတုိ႔ရဲ႕မေက်နပ္ခ်က္ေတြဟာ သဘာဝက်ပါတယ္။ မွန္လည္းမွန္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ကမၻာႀကီးက အနိ႒ာ႐ုံေတြနဲ႔ျပည့္ ႏွက္ေနတဲ့ကမၻာႀကီးျဖစ္ေနတာကုိး။ ကမၻာ ႀကီးရဲ႕ဘယ္ေထာင့္ဘယ္ေနရာကုိ ၾကည့္ လိုက္ၾကည့္လိုက္ တုိက္ခုိက္သတ္ျဖတ္တာ ေတြ၊ ႀကီးႏုိင္ ငယ္ညႇဥ္းလုပ္တာေတြ၊ ဘယ္ သူေသေသ ငေတမာ ၿပီးေရာ လုပ္တာ ေတြခ်ည္း ျမင္ေတြ႕ေနရပါတယ္။ အနိ႒ာ ႐ုံေတြကင္းစင္တဲ့ႏုိင္ငံရယ္လုိ႔ လက္ညိႇဳးထုိး ျပစရာတစ္ခုေတာင္မရွိတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ <br />ေရေအာက္ေရာက္သြားႏုိင္တယ္ <br /> ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး၊ မ်က္ႏွာစာကုိ ထားေတာ့။ စီးပြားေရးမ်က္ႏွာစာကုိၾကည့္ ေတာ့လည္း ျမင္ေတြ႕ေနရတာေတြက စိတ္ မခ်မ္းသာစရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဖန္လုံအိမ္ အာနိသင္ေၾကာင့္ ဝင္႐ုိးစြန္းက ေရခဲ ေတာင္ႀကီးေတြ အရည္ေပ်ာ္က်မႈႏႈန္း ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမင့္ မားေနတယ္။ ဒီအတုိင္းဆက္သြားရင္ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ ျမင့္သထက္ျမင့္ တက္လာၿပီး တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြ ေရေအာက္ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္လုိ႔ ပညာရွင္္မ်ားက အႀကိမ္ႀကိမ္ သတိေပးေနၾကတာမ်ား ၾကားသိေနရတယ္။ စက္႐ုံ၊ အလုပ္႐ုံေတြ က မီးခုိးထုတ္လႊတ္မႈေတြ ကန္႔သတ္တား ဆီးဖုိ႔ လုိၿပီလုိ႔လည္း ေထာက္ျပၾကတယ္။ <br />မုိက္တြင္းနက္ေနၾက <br /> ဘယ္လုိပဲ ေထာက္ျပေထာက္ျပ၊ ဘယ္လုိပဲ သတိေပး သတိေပး၊ မီးခိုးေတြ အမ်ားဆုံးထုတ္လႊတ္ေနတဲ့စက္မႈႏုိင္ငံႀကီး ေတြက လတ္တေလာ အက်ဳိးစီးပြားေလး တစ္ခုတည္းကုိသာ မုိက္မဲစြာၾကည့္႐ႈၿပီး ႏုိင္ငံတကာသေဘာတူစာခ်ဳပ္နဲ႔ထိန္းခ်ဳပ္ တာကုိ လက္မခံ ျငင္းဆန္ေနၾကတယ္။ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ အင္မတန္ အသိဉာဏ္ကင္း မဲ့ရာက်တယ္။ ဖန္လုံအိမ္အာနိသင္ ေၾကာင့္ အုိဇုန္းလႊာ ပါးလ်ားလာတဲ့ဒဏ္၊ အက္ဆစ္မုိးေတြ ရြာခ်တဲ့ဒဏ္၊ ပင္လယ္ ေရမ်က္ႏွာျပင္ ျမင့္တက္လာတဲ့ဒဏ္၊ မုန္ တုိင္းႀကီးေတြ က်ေရာက္လာတဲ့ဒဏ္၊ အပူ လႈိင္း၊ အေအးလႈိင္းႀကီးေတြ က်ေရာက္ လာတဲ့ဒဏ္စတဲ့ အႏၲရာယ္ေတြကုိ ရင္ဆုိင္ ရၿပီဆုိလွ်င္ ဘယ္ႏုိင္ငံမွ လြတ္ကင္းႏုိင္ မယ္ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိပါလ်က္နဲ႔ မုိက္ တြင္းနက္ေနၾကျခင္းသာျဖစ္တယ္။ <br />ဖုန္းဆုိးေတာေတြျဖစ္ <br /> ဒါတင္မက လတ္တေလာအက်ဳိးစီး ပြားေလးတစ္ခုတည္းကိုၾကည့္ၿပီး ေျမေပၚ ေျမေအာက္ သယံဇာတေတြကုိ အဆီး အတားမရွိ ထုတ္ယူသုံးစြဲေနမႈေၾကာင့္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံအားလုံးလုိလုိမွာ ေတာေတြ ျပဳန္း၊ ေတာင္ေတြၿပိဳၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ကႏၲာရ ဖုန္းဆုိးေတာေတြ ျဖစ္လာေနတာ မ်ားလည္း ျမင္ေတြ႕ၾကားသိေနရတယ္။ လူေတြ ေသာင္းသိန္းခ်ီ ေသၾကရတဲ့ငလ်င္ လႈပ္မႈႀကီးေတြနဲ႔ဆူနာမီလုိ၊ နာဂစ္လုိ အႏၲရာယ္ႀကီးေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ေပၚေပါက္ လာၾကရတာလဲဆုိတာမ်ားကုိ ေသေသ ခ်ာခ်ာ၊ ေလးေလးနက္နက္ သုေတသနျပဳ ဖုိ႔လည္း ပ်က္ကြက္ေနၾကဆဲျဖစ္တယ္။ <br />ျပႆနာက အႏၲရာယ္မဟုတ္ <br /> ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္ လူငယ္ေတြက မ်က္ေမွာက္ေခတ္ႀကီးကုိ စိတ္ပ်က္လက္ ပ်က္ ျဖစ္ေနတာ သဘာဝက်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လုိ႔ ဒါေတြဟာ တားဆီးကာကြယ္ လု႔ိမရႏုိင္တာေတြမဟုတ္ဘူးလုိ႔ လူငယ္ ေတြ သိေစခ်င္ပါတယ္။ ျပႆနာတစ္ရပ္ ျဖစ္လာ၊ ရွိလာတာဟာ ေၾကာက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပႆနာရွိေနတာကုိ ရွိေန တယ္လုိ႔ မသိျခင္းကသာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတာျဖစ္တယ္။ ျပႆနာရွိေနမွန္း သိရင္ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖုိ႔နည္းလမ္းရွာ ရမွာပဲျဖစ္တယ္။ ရွာရင္ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္ေတာ့ ေတြ႕လာရမွာျဖစ္တယ္။ <br />အႏုိင္ရမွာ ေသခ်ာတယ္ <br /> ဒီေန႔ ကမၻာတစ္လႊားမွာ ျပႆနာမ်ဳိး စုံ၊ အနိ႒ာ႐ုံေပါင္းစုံ ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္ေန တာကုိ လူတုိင္းေတြ႕ျမင္ေနၾကရတယ္။ ျပႆနာေတြျဖစ္လာရတဲ့ ဇာစ္ျမစ္ အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း လူတုိင္းသိၾက တယ္။ ဥပမာ-ဖန္လုံအိမ္အာနိသင္ရဲ႕ဆုိး ျပစ္ေတြကုိ လူတုိင္းသိသလုိ ဖန္လုံအိမ္ အာနိသင္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းရဲ႕အေၾကာင္း ရင္းကိုလည္း လူတုိင္းသိျမင္သေဘာ ေပါက္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဘာ ေၾကာင့္ မေျဖရွင္းႏုိင္ရမွာလဲ။ ကမၻာေပၚ က စစ္ပြဲႀကီးေတြကို ဖန္တီးသူေတြနဲ႔ကမၻာ ႀကီးရဲ႕သာယာလွပမႈကုိ ဖ်က္ဆီးေနသူေတြ က လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္သာရွိတဲ့လူ ေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ရွိလွမွ ကမၻာ့လူဦးေရရဲ႕ ၁ဝရာခုိင္ႏႈန္းေပါ့။ က်န္ ၉ဝရာခုိင္ႏႈန္းက ညီညာျဖျဖနဲ႔ ဝုိင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ၾကရင္ ဒီ ၁ဝရာခုိင္ႏႈန္းရဲ႕အႏၲရာယ္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ မကာကြယ္ႏုိင္ရမွာလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ ေတြကုိေျပာခ်င္တယ္။ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔။ ကမၻာ့လူဦးေရရဲ႕ ၉ဝရာခုိင္ႏႈန္းနဲ႔ ခုိင္ခုိင္ၿမဲ ၿမဲ လက္တြဲေဆာင္ရြက္ပါ။ ေနာက္ဆုံးမွာ ေကာင္းျမတ္ျခင္းတရားက အႏုိင္ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1388344406482627909?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-82650665317012537452009-02-13T11:32:00.008+07:002009-02-13T11:45:51.389+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေဖေဖာ္၀ါရီ ( ၁၄ ) ဆုိတဲ႔ ဒီလ၊ ဒီရက္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမဟာ သားတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြကို ခြဲခြာခဲ႔တာ ( ၅ )ႏွစ္ ျပည္႔ခဲ႔ၿပီ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမဟာ ေဖေဖ႔ကို ခြဲခြာခဲ႔တာလည္း ( ၅ )ႏွစ္ ျပည္႔ခဲ႔ၿပီပဲ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမ႔ကို သားတို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။</span><br /><span id="fullpost"><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမဟာ သားတုိ႔အေပၚ ေက်းဇူးႀကီးမားျမင္႔ျမတ္ခဲ႔သူ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမဟာ သားတုိ႔ႏွလံုးအိမ္ထဲ ထာ၀စဥ္ ရွင္သန္ေနသူဆိုတာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမ႔ကို သားတုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမဟာ သားတုိ႔မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပမယ္႔</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမဟာ သားတုိ႔ရဲ႕ ရင္ထဲ၊ အသည္းထဲမွာ ထာ၀ရရွိေနသူဆုိတာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ဒါကို …</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေမေမ႔ကို သားတုိ႔ ထပ္ေလာင္းေျပာခ်င္ပါတယ္ … ေမေမ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8265066531701253745?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-75918199593421580592009-02-13T10:41:00.003+07:002009-02-13T10:48:44.207+07:00<font face="Zawgyi-One"> က်ေနာ့္ ေမေမ ႏွစ္ပတ္လည္ (၅)ႏွစ္ျပည့္ ဆြမ္းေကၽြးတရားနာ အလွဴလုပ္ပါတယ္၊ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား။ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ဖိတ္လိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ လာေရာက္ၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/SZTtGmMjNdI/AAAAAAAAAnM/uaw7CycFRow/s1600-h/My+Mother+Invitation.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/SZTtGmMjNdI/AAAAAAAAAnM/uaw7CycFRow/s400/My+Mother+Invitation.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302123358910100946" /></a></font><br /><br /><span id="fullpost">မာန္လႈိင္းငယ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-7591819959342158059?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-26972668685389109552009-01-01T11:13:00.003+07:002009-01-01T11:23:53.470+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေမးျမန္းသူ - ေအးေအာင္ </span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေျဖဆိုသူ - လူထုစိန္၀င္း</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">လူထုစိန္ဝင္းႏွင့္ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />လူငယ္ထုအေပၚအၿမဲလိုလို ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း အႀကံျပဳေရးသား တင္ျပေပးေနသည့္ ဆရာလူထုစိန္ဝင္းႏွင့္ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာရွာၾကသူ ျမန္မာလူငယ္မ်ားအေၾကာင္း ေမးျမန္းျဖစ္ခဲ့သည္မ်ားကို ...<br /><br />ယခုတစ္ပတ္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါသည္။ အသက္(၆၈)ႏွစ္ ရွိေနၿပီျဖစ္သည့္ ဆရာလူထုစိန္ဝင္းသည္ က်န္းမာေရး အေျခအေနအရ ေနအိမ္၌ပင္ ေအးေအးလူလူေနထိုင္ကာ စာေပမ်ားေရးသားရင္း လူငယ္ မ်ားအတြက္ စိတ္အာဟာရကို မြန္ျမတ္ေသာေစတနာ၊ က႐ုဏာျဖင့္ ျဖည့္တင္းေပးလ်က္ရွိေၾကာင္း လွ်ပ္တစ္ျပက္သတင္းဂ်ာနယ္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ဤသို႔ခ်ျပလိုက္ရပါသတည္း။ </span><br /><br /><span id="fullpost"> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒီလူငယ္ေတြ ျပည္ပကိုထြက္ခြာ အလုပ္လုပ္ၾကေတာ့ သူတို႔မွာ အဆင္ေျပတာလည္း ရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ဟိုႏိုင္ငံသားခံယူလိုက္တာ လည္းရွိတယ္။ ဒီကိုျပန္လာတာလည္း ရွိတယ္ေပါ့ဆရာရယ္။ ဒီကအေျခအေနနဲ႔ သူနဲ႔မကိုက္လို႔ဆိုၿပီး ျပန္ထြက္လာတာလည္း ရွိ တယ္။ ဒီအေပၚ ဆရာဘယ္လိုေဝဖန္ အႀကံျပဳလိုပါသလဲ။</span><br /> ဆရာက အႏွစ္(၂ဝ)ေက်ာ္ေလာက္ အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တန္းဖြင့္ခဲ့တာကိုး။ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္ တဲ့ လူငယ္ေတြတင္မကဘူး လူလတ္ပိုင္းလည္းပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့သူေတြ၊ အင္ဂ်င္ နီယာ၊ ဆရာဝန္ေတြပါ ဆရာ့ေက်ာင္းမွာ လာတက္ၾကေတာ့ အမ်ားႀကီးေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ သြားၾကတဲ့ အထဲမွာ အလုပ္အကိုင္ေၾကာင့္ သြားၾကတဲ့ သူေတြနဲ႔ေတာ့ ဆရာနဲ႔သိပ္မရင္းႏွီးဘူး။ အဲဒီဟာေတာ့ ဆရာသိပ္မေျပာတတ္ဘူး။ ပညာသင္ဖို႔သြားၾကတဲ့သူေတြ အေၾကာင္း ဆရာကပိုၿပီးမ်ားမ်ားသိတယ္။<br /> လူငယ္ေတြ ႏိုင္ငံျခားသြားတာဟာ ဆရာကေတာ့ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာလို႔ပဲ ျမင္တယ္။ ဒီလိုသြားမွ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ေကာင္းတာေတြလည္း သိလာတယ္။ မေကာင္းတာလည္းသိလာတယ္။ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ ရွိတယ္ဆိုတာ ႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္ရွိမွ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိတာ။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြ ေကာင္းတာေတြျမင္ရသလို၊ မေကာင္းတာေတြလည္း ျမင္တတ္ရမယ္။ အလားတူ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြ လည္းသိလာမယ္။ အဲဒီလို ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီးသိတဲ့အခါမွ တို႔လူမ်ဳိးက ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းသလဲ၊ တို႔လူမ်ဳိးကဘယ္ေလာက္ ယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားသလဲဆိုတာ သိလာမယ္။ အဲဒီက်မွ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဆိုတာ ေပၚထြက္ႏိုင္လာမယ္။ ဒီအတိုင္းေနလို႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဆိုတာ ထြက္မလာဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မို႔ ႏိုင္ငံျခားကိုသြားတယ္၊ လာတယ္ဆိုတာ ဆရာ့အေနနဲ႔ သေဘာက်တယ္။ ဆရာအႏွစ္(၂ဝ)သင္ခဲ့ဖူး ေတာ့ လူငယ္ေတြဘာျဖစ္လို႔ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္သလဲဆိုေတာ့ ဆရာေတြ႕သေလာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကို အထင္ႀကီးၿပီး သြားခ်င္တဲ့သူကေတာ့ အင္မတန္နည္းပါတယ္။ ျမန္မာလူငယ္ေလးေတြ သြားခ်င္ၾက တယ္ဆိုတာ မ်ားေသာအားျဖင့္မိဘကို လုပ္ေကြၽးခ်င္လို႔၊ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္လို႔၊ ဒီအင္မတန္မြန္ျမတ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးနဲ႔သြားၾကတာ။ ဆရာ့ေက်ာင္းမွာ တက္ေတာ့ လူအမ်ားစုကလည္း ပညာတတ္ လူငယ္ေတြမ်ားတယ္။ အနိမ့္ဆံုးဆိုလည္း ဆရာက ဆယ္တန္းေအာင္မွ လက္ခံတာကိုး။ ပညာတတ္ ေတြအမ်ားစု ႏိုင္ငံျခားကိုေရာက္သြားၿပီးေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ဒုကၡေရာက္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးဟာ အဆင္ေျပေအာင္ ေန တတ္၊ ထိုင္တတ္၊ လုပ္တတ္၊ ကိုင္တတ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ျမန္မာလူမ်ဳိးရဲ႕ ပညာအဆင့္အတန္းက အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြနဲ႔ ဆိုရင္အမ်ားႀကီးကိုသာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေပါ့။ ဂ်ပန္နဲ႔ယွဥ္မလား။ ကိုရီးယားေတြနဲ႔ ယွဥ္မလား။ ဒီနားက ယိုးဒယားတို႔ ဘာတို႔ဆိုထည့္မေျပာနဲ႔ေတာ့။ ထိပ္တန္းေရာက္ေနတဲ့ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယားတို႔နဲ႔ယွဥ္ရင္ အဂၤလိပ္စကားေျပာ၊ အဂၤလိပ္စာဖတ္ နားလည္တဲ့ေနရာမွာ ျမန္မာက အဲဒီလူေတြထက္ သံုး၊ ေလးဆေလာက္သာတယ္။<br /> အဲဒီေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံပဲေရာက္ေရာက္ ဒုကၡမေရာက္ၾကေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ သြားတာဟာ မိဘေက်းဇူးဆပ္ခ်င္လို႔ သြားၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒုကၡလည္း သိပ္မေရာက္ ၾကပါဘူး။ ဆရာကေတာ့ အဲဒါကို ေကာင္းတယ္လို႔ပဲျမင္တယ္။ အလုပ္အကိုင္ေၾကာင့္ သြားတဲ့လူေတြ နဲ႔ေတာ့ ဆရာကသိပ္မရင္းႏွီးဘူး။ တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္နားနဲ႔ မေလးရွားမွာ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡ ေရာက္တယ္။ ထိုင္းမွာ ဘယ္ေလာက္အႏွိမ္ခံရတယ္ ဆိုတာေတြေတာ့ ၾကားေနရတာေပါ့ေလ။ ကိုယ္ေတြ႕မဟုတ္ေတာ့ ဒါေတြေတာ့ဆရာသိပ္မေျပာတတ္ဘူး။<br /><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒီလိုဆို ေကာ္လာျဖဴနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးပဲ ဆရာပိုအကြၽမ္းဝင္တယ္ေပါ့ေနာ္။</span><br /> ဟုတ္တယ္။ ဆရာက ပညာတတ္လူတန္းစားနဲ႔ပဲ ပိုရင္းႏွီးတယ္။<br /><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ႏိုင္ငံျခားက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေျပာျပတာက စင္ကာပူက အိုင္တီေလာကမွာ ျမန္မာ ပညာရွင္ေပါင္း အခုဆိုရင္အေယာက္(၃ဝဝ)ေက်ာ္ေလာက္ရွိပါၿပီ။ အဲဒီပညာရွင္(၃ဝဝ)ေက်ာ္ က ျပန္ေမြးထုတ္ေပးရင္ ေက်ာင္းသားေပါင္း တစ္သိန္းေလာက္ထပ္ထြက္လာမယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလူေတြက ျမန္မာျပည္ျပန္လာမွာလား ဆိုေတာ့ ျပန္မလာခ်င္ ၾကေသးတာ မ်ားတယ္တဲ့။ အဲဒီအေျခအေနအေပၚ brain drain ျဖစ္တယ္လို႔ယူဆလို႔ရမလား။</span><br /> ဒီ brain drain အေၾကာင္းကေတာ့ ဆရာမၾကာခဏေရးဖူးပါတယ္။ အခုလိုပညာတတ္ေတြ ႏိုင္ငံျခား ထြက္ကုန္တာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ဆရာေရးဖူးပါတယ္။ brain drain အေၾကာင္း ဆရာ ခဏခဏေရးတယ္။ သူမ်ားေတြ မေရးတာေတြေတာင္ ဆရာေရးတယ္။ brain dry ဆိုတာ သူမ်ားႏိုင္ငံ ေတြမွာ brain drain ျပႆနာပဲရွိတယ္။ ဆရာတို႔မွာက်ေတာ့ brain ေတြက dry ျဖစ္ကုန္တယ္။ ကိုယ့္အတတ္ပညာနဲ႔ ကိုယ္လုပ္ကိုင္မစားရဘဲ ကိုယ္သင္ထားတဲ့ပညာကတျခား၊ အလုပ္ကတျခား ဆိုေတာ့ ဦးေႏွာက္ေတြ ေျခာက္ခမ္းကုန္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ brain dry ျပႆနာဆိုၿပီး ဆရာေရးခဲ့ဖူး တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားၿပီးေတာ့ ျပန္မလာၾကဘူးဆိုတာ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းရွိတယ္။ တစ္ပိုင္းကေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္၊ ကုိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈကို မခ်စ္တတ္တဲ့သူ။ ေနာက္တစ္ပိုင္းက စီးပြားေရး အေျခအေနအရ မိဘကိုလုပ္ေကြၽးခ်င္တယ္၊ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာရွာေဖြလို႔ရလာတာ ေလးနဲ႔ မိဘကိုေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ ျပန္မလာတာတစ္ပိုင္းရွိတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုမခ်စ္လို႔ ျပန္မလာတဲ့ သူဆိုတာ ဆရာအေတြ႕အႀကံဳအရအင္မတန္နည္းပါတယ္။<br /><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အခြင့္သာရင္ေတာ့ သူတို႔ျပန္လာၾကမယ္လို႔ ဆိုလိုတာလားခင္ဗ်။</span><br /> လာၾကပါတယ္။ ဆရာ့ေက်ာင္းသားတပည့္ေတြဆို အမ်ားႀကီးျပန္လာ ၾကတာရွိပါတယ္။<br /><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေနာက္တစ္ခုက ဒီမွာျဖစ္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုက လူငယ္တခ်ဳိ႕က အျမင္လြဲတာမွာ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီးရင္လည္း ရန္ကုန္မွာ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းလုပ္လည္း မားကတ္တင္း၊ စာေရးေလာက္ နဲ႔ပဲ ၿပီးမယ္ဆိုၿပီး ရွာႀကံလို႔ရတဲ့ ေငြေလးနဲ႔ စင္ကာပူ၊ မေလးရွားစသည္ျဖင့္ထြက္ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ ဒီကသင္ေပးလိုက္တဲ့ပညာကို တန္ဖိုးမထားတတ္တဲ့ သေဘာေလးေတြ ေဆာင္လာ ၾကတယ္။ အဲဒါကို ဆရာဘယ္လိုသံုးသပ္မိလဲ။</span><br /> ႏိုင္ငံျခားသြား၊ ပင္ပင္ပန္းပန္းႀကိဳးစားရွာၾကတာ။ ဥပမာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမ်ဳိးကို လူေတြကသိပ္ၿပီး အားက် ေနတယ္။ ဂ်ပန္ေရာက္တဲ့ သူကတကယ္ဆိုရင္ သိပ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ေန႔အလုပ္၊ ညအလုပ္ႏွစ္ခု ေလာက္ခြဲလုပ္ရတယ္။ ဒါမွလည္း မိဘဆီပိုက္ဆံပို႔ႏိုင္ရွာမွာ။ ေန႔အလုပ္က ျပန္လာရင္ အဝတ္အစား ေတာင္မလဲႏိုင္ဘူး။ အဲဒီအဝတ္နဲ႔ထိုးအိပ္ရတယ္။ အိပ္ရာႏိုးတာနဲ႔ပဲ ခ်က္ခ်င္း အလုပ္ေျပးရတယ္။ အဲဒီ လိုေျပးလႊားေနၾကရတာ။ ဒီကေလးေတြ အပင္ပန္းခံၿပီး သြားလုပ္တာမွာ သူတို႔ေတြခ်ည္းပဲ အျပစ္တင္ လို႔မရဘူး။<br /> တစ္ခါတုန္းက ဆရာေရးဖူးတယ္။ 'ျမန္မာေတြဖ်င္းတယ္၊ ပ်င္းတယ္၊ ညံ့တယ္'လို႔ဆိုၿပီး တခ်ဳိ႕မွား ေျပာေလ့ရွိတာရွိတယ္။ ဆရာကေရးလိုက္တာမွာ ''တစ္နာရီကို (၆)ေဒၚလာေပးၿပီး ခုိင္းၾကည့္ပါလား၊ ျမန္မာေတြပ်င္းသလား၊ အလုပ္ခိုကပ္သလားသိရေအာင္''လို႔။ အဲဒီလိုကိုေရးဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္ ေလာက္ေနလို႔ထိုင္လို႔ေကာင္းတဲ့ႏိုင္ငံ အစားအေသာက္အတြက္ ထမင္းငတ္မွာ မပူရဘူး။ ဆရာတို႔ ျမန္မာျပည္က မခ်မ္းသာရင္သာရွိမယ္။ ထမင္းငတ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေခတ္ကမွမရွိခဲ့ဘူး။ ဖက္ဆစ္ ဂ်ပန္လက္ေအာက္မွာ ေနတုန္းကေတာင္ ထမင္းမငတ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုႏိုင္ငံမွာ ျဗဟၼစိုရ္တရား ဆိုတာ လည္း မဆိတ္သုဥ္းေသးဘူး။ ေမတၲာ၊ ေစတနာကို တန္ဖိုးထားေနၾကတုန္းပါ။ နယ္ကေန ရန္ကုန္က ေဆြမ်ဳိး အိမ္မွာေက်ာင္းတက္၊ ပညာသင္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာဘဲ လုပ္လို႔ရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဒီလို လုပ္လို႔မရဘူး။<br /> ျမန္မာျပည္ေလာက္ ေနလို႔ေကာင္းတဲ့ႏိုင္ငံဟာ ကမၻာမွာမရွိသေလာက္ ရွားပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ႏိုင္ငံျခားမထြက္ခ်င္ဘူး။ ထြက္ၿပီးရင္လည္း တစ္သက္လံုး ဘယ္သူမွဟိုမွာမေနခ်င္ဘူး။ ျပန္လာခ်င္ တာပဲ။<br /> ဒီကအလုပ္ရွင္ေတြ၊ ကုမၸဏီေတြက သူမ်ားႏိုင္ငံေပးသလို တစ္နာရီ (၆)ေဒၚလာ၊ (၇)ေဒၚလာ ေပးၿပီးခုိင္းၾကည့္ပါလား။ ဘယ္သူမွမထြက္ပါဘူး။ အခုစာေရးဆရာေတြလည္း ေရးၾက၊ အလုပ္ရွင္ေတြ လည္း ေျပာၾကတာမွာ ''ျမန္မာေတြပ်င္းတယ္၊ ခိုကပ္တယ္''တဲ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စင္ကာပူဟာျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ထိ သန္႔ရွင္းတယ္၊ ႏိုင္ငံတကာစံခ်ိန္မီ ဘယ္လိုအလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားၾကတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ႏိုင္ငံတကာစံကိုမေျပာပါနဲ႔။ အဲဒီလိုဆရာေျပာ ခ်င္တယ္။ အဲဒီလို ႏိုင္ငံတကာ စံနဲ႔ေပးမယ္ဆိုရင္ ဆရာေျပာရဲပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဘယ္သူမွ ႏိုင္ငံ ျခားမွာ သြားမလုပ္ဘူးလို႔။ ေရွးတုန္းက ဆရာတို႔ဟာ အဂၤလိပ္လက္ ေအာက္မွာေနခဲ့ရတယ္။ သြားခ်င္ လည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားလို႔ရတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံသြားသြား။ အိႏၵိယဆိုရင္ အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္ ကူးလို႔ရတယ္။ အဲဒီလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလို႔ရတဲ့ေခတ္မွာေတာင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ဘယ္ႏိုင္ငံ မွဒီေလာက္ မသြားခဲ့ဘူး။ အိႏၵိယ၊ တ႐ုတ္ကလူေတြ ဒီမွာလာၿပီး ကူလီလာလုပ္ၾကတယ္။ သေဘၤာသား ဆိုရင္လည္း ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ သေဘၤာသားဆိုရင္ ေခၚေတာ ကုလားေတြပဲလုပ္တာ။ ဒါေၾကာင့္ ဆလင္တို႔ဘာတို႔ဆိုတဲ့ စကားေတြဟာ ကုလားစကားေတြ။ ျမန္မာေတြမလုပ္တဲ့ ပင္ပင္ ပန္းပန္း အလုပ္ေတြကို ကုလားေတြပဲလာလုပ္ခဲ့တာ။<br /><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တ႐ုတ္ျပည္ဆိုရင္ သူ႕ပညာတတ္ေတြကို သူျပန္စုႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။</span><br /> သူမ်ားႏိုင္ငံကို သခင္ႀကီးေခၚခ်င္ သူေတြကေတာ့ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ေနခဲ့စဥ္ကရွိခဲ့လို႔ အခ ုလည္းရွိေနတယ္။ ျမန္မာခ်င္းစကားမေျပာခ်င္ဘူး။ ျမန္မာလူငယ္အမ်ားစုမွာ အေမေက်ာ္ ေဒြးေတာ္ လြမ္းတဲ့စိတ္မရွိပါဘူး။ ဒါကိုေတာ့ ဆရာေျပာရဲတယ္။<br /><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အဲဒီေတာ့ ျပည္ပေရာက္ ပညာတတ္လူငယ္ေတြကို အခ်ိန္မေရြး ျပန္စုစည္းႏိုင္မယ့္ အေနအထားရွိလား။</span><br /> အခ်ိန္မေရြးစုစည္းႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာရဲရဲေျပာရဲပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဆရာကိုယ္တိုင္ အႏွစ္(၂ဝ)ေက်ာ္ ႏိုင္ငံျခားသြားတဲ့သူေတြကို ဆရာစာသင္တာကိုး။ ဆရာ့တပည့္ေတြကို ေန႔တိုင္းထိ ေတြ႕ ေနရေတာ့ေကာင္း ေကာင္းသိတယ္။ ဘို႐ူး႐ူးၿပီးသြားတဲ့သူအင္မတန္နည္းပါတယ္။ အမ်ားစုက ပညာသင္ဖို႔နဲ႔ ေနာက္တစ္ခုက မိဘအလုပ္အေကြၽးျပဳခ်င္လို႔ ႏိုင္ငံျခားထြက္ ပိုက္ဆံရွာတာပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-2697266868538910955?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-91482340289865423762008-12-31T20:20:00.001+07:002008-12-31T20:21:52.310+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br />ကဲ … …<br />ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳ၊ လူေတြ ေပ်ာ္ဖို႔<br />ႏႊဲလိုက္ရေအာင္၊ ဒီညမွာေပါ့<br />တူတူေပ်ာ္ေပ်ာ္၊ ယွဥ္ကာတြဲကာ။</span><br /><br /><span id="fullpost">၀ိုင္းႀကီးပတ္မယ္၊ မီးပံုနံေဘး<br />ဆိုၾကမယ္ ေဟ့၊ သီခ်င္းကို ကြယ္<br />တူတူေပ်ာ္ေပ်ာ္၊ ခုန္ကာကကာ။<br /><br />၀ိုင္းထိုင္လိုက္မယ္၊ မီးပံုနံေဘး<br />ဂီတာကို တီး၊ လူေတြ မူးလို႔<br />တူတူေပ်ာ္ေပ်ာ္၊ ေအာ္ကာဟစ္ကာ။<br /><br />ကဲ … …<br />အားလံုး အတူ၊ ေအာ္လိုက္ရေအာင္<br />၀မ္း တူး သံုး …<br />`ဟတ္ပီး နယူး ရီးရား´၊ `၂ ၀ ၀ ၉´<br />`ဟတ္ပီး နယူး ရီးရား´၊ `၂ ၀ ၀ ၉´။<br /><br />ကဲ … …<br />ႏွစ္သစ္ေရာက္ၿပီ၊ ႏိုးထၾကစို႔<br />ႏွစ္သစ္မနက္၊ ေပ်ာ္ျမဴးၾကဖို႔<br />သူငယ္ခ်င္းတို႔ … … ။ ။<br /><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ (၃၁)ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-9148234028986542376?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-58602690580149889682008-12-30T10:35:00.001+07:002008-12-30T10:38:52.299+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ ဆုပ္ကိုင္ျပဖို႔<br />ခါးသီးနာက်င္မႈေတြ အျပည့္ပဲရွိတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />သံလြင္ခက္နဲ႔ ဂ်ဳိးျဖဴငွက္လည္း<br />အမွန္တရားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရဲ႕ သေကၤတအျဖစ္ ရွိေနၿမဲ။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />နာဂစ္ေျခဖ၀ါးေအာက္<br />ကူပါ … ကယ္ပါ …<br />တစာစာ အသံေတြလည္း<br />၀ပ္တြားခယခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />ေကာက္ရိုးအေဆြးေတြ ျပာက်ဖို႔<br />ေလာင္ကၽြမ္းမႈ ခလုတ္ကို<br />တခ်ဳိ႕က မ်က္လံုးမိွတ္ ရွာေနတုန္း<br />တခ်ဳိ႕က စမ္းတ၀ါး၀ါး ရွာေနတုန္း<br />တခ်ဳိ႕က တတ္သုတ္ရိုက္ ႏွိပ္ေနတုန္း<br />တခ်ဳိ႕က ပင္ပန္းေမာဟိုက္စြာ ႏွိပ္ေနတုန္း<br />တခ်ဳိ႕က ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ ထိေနတုန္း<br />တခ်ဳိ႕က ယံုၾကည္ခိုင္မာစြာ ထိေနတုန္း<br />တခ်ဳိ႕က စေတးခံ ရင္ဆိုရင္ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ႏိုင္တယ္။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />ခါးသီးမႈေတြ<br />နာက်င္မႈေတြ<br />သက္သာယာ။ သက္သာေၾကာင္း<br />အဆိပ္ပါတဲ့ေရကို မသိက်ဳိးကၽြံ ေသာက္သံုးေနတယ္။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />ဘယ္ေလာက္ပဲ အသြားထက္ထက္<br />ဘယ္ေလာက္ပဲ အဆိပ္ျပင္းျပင္း<br />ယံုၾကည္ရဲမွ<br />ရင္ဆိုင္ရဲမွ<br />ေတာက္ခံႏုိင္မွ<br />အမွန္တရားရဲ႕ ေနျခည္ဟာ ေပၚလာမွာပါ။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />ထပ္မံၿပီး<br />လူငယ္တို႔ရဲ႕ လက္၊ ေျခဖ၀ါးဟာ<br />မာေက်ာလာတယ္<br />ခိုင္မွာလာတယ္<br />ရဲ၀ံ့လာတယ္<br />ျပတ္သားလာတယ္<br />ကိုယ့္လက္၊ ကိုယ့္ေျခဖ၀ါးကို ငံု႔ၾကည့္စရာေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />လူငယ္မ်ားရဲ႕ ရင္ထဲအသဲထဲ<br />ဘ၀နဲ႔ခ်ီၿပီး ခါးသီးမႈေတြ ျပည့္သိပ္လာတာနဲ႔အမွ်<br />တဆတ္ဆတ္နဲ႔ အန္က်လာဖို႔ ၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …<br />ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း<br />ထပ္မံ ရွင္ႏိုင္ဖို႔ …<br /><br />လူငယ္တို႔ရဲ႕ လက္၊ ေျဖဖ၀ါးကို ယံုၾကည္ရဲမယ္ဆိုရင္<br />မနက္ျဖန္ဆိုတာ ညတညပဲ ျခားသလို<br />အနာဂတ္ဆိုတာလည္း တစ္မနက္ပါပဲ။<br /><br />2008 ခုႏွစ္။ ဒီဇင္ဘာလ (29)ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5860269058014988968?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-88407479849231782472008-11-28T16:31:00.005+07:002008-11-28T16:45:29.272+07:00<font face="Zawgyi-One"> မာယာအြန္လိုင္းမဂၢဇင္းဘေလာ့ဂ္ကေန တဆင့္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ျခင္းျဖစ္တယ္။ <a href="http://mayaonlinemagazine.blogspot.com/">ဒီေနရာမွာ ကလစ္လိုက္ပါ။</a> က်ေနာ္ ဆရာလူထုစိန္၀င္းေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးေတြကို တတ္ႏိုင္တေလာက္ေတာ့ ျပန္တင္ေပးခ်င္လို႔ပါ။ ကုိယ္တိုင္လည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေၾကာင့္လည္း ပါ ပါတယ္၊<br /><br />မိတ္ေဆြ ဘယ္လဲ ဘာလဲ<br /><br />လူထုစိန္၀င္း<br /><br />မိတ္ေဆြ....<br />သင့္အိမ္ထဲကို တဖက္ျခံက ေမြးကင္းစေႁမြေပြးတေကာင္ တိုးဝင္ေရာက္႐ွိလာတယ္ဆိုရင္ သင္ဘာလုပ္မလဲ။အမိဝမ္းဗိုက္က ထြက္လာ ကာစကေလး သနားပါတယ္ဆိုျပီး ႏို႔တိုက္ေမြးျမဴထား မလား။<br />ဒါမွမဟုတ္။ တေန႔ေန႔မွာ ကိုယ့္အိမ္က ကေလးေတြကို ကိုက္သတ္မယ့္ အႏၱရာယ္ ေကာင္ေလးလို႔ သေဘထားျပီး ႐ိုက္သတ္ပစ္လိုက္ မ လား။<br />ေႁမြေပြးေလးတေကာင္မဟုတ္ဘဲ၊ မ်က္လံုးကေလးေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မဖြင့္တတ္ ေသးတဲ့ ေမြးကင္းစ ေႀကာင္ငယ္ကေလးတ ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိတ္ေဆြ ဘာလုပ္မလဲ။</font><br /><br /><span id="fullpost">ဒီ ဒုတိယေမးခြန္းကို မိတ္ေဆြဘယ္လိုေျဖမယ္ဆိုတာ လူတိုင္းဆဝါး မိႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘယ္လို လူသားမ်ိဳးမဆို ေၾကာင္သတၱဝါကို ႐ြံတတ္မုန္းတတ္သူ ျဖစ္ေစအုံးေတာ့ ေမြးကင္းစ သနားစရာ သတၱဝါေလးတေကာင္ တက်ီက်ီ တက်ာက်ာနဲ႔ ေအာ္ျမည္ေနတာကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရရင္ သနားဂ႐ုဏာ သက္ဝင္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲေပြ႔ ပိုက္ထား မိၾကမွာ။ ႏို႔႐ွာၿပီး တိုက္မိၾကမွာခ်ည့္ ျဖစ္လို႔ပါ။ ပထမေမးခြန္းရဲ႔ အေျဖကို ဆဝါးမိဖို႔ၾကေတာ့ သိတ္မလြယ္လွပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေျဖတဲ့လူရဲ႔ အေတြးအေခၚကို လိုက္ၿပီး အေျဖ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္လာႏိုင္လို႔ပါ။<br />မိတ္ေဆြဟာ ေႁမြေပြးဆိုတာ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ေႁမြေပြးပဲ။ အဆိပ္နဲ႔၊ အစြယ္နဲ႔၊ လူကို ေသေစအႏၱရာယ္ျဖစ္ေစတဲ့ သတၱဝါပဲလို႔ ေတြးမိမယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္တံုးႀကီးႀကီးတတံုးယူၿပီး ထုသတ္လိုက္မွာပါ။<br />မိတ္ေဆြဟာ ေႁမြေပြးကို ေႁမြေပြးလို႔မေတြးပဲ ေမြးကင္းစ သနားစရာ သတၱဝါ ကေလးတခု အျဖစ္နဲ႔သာ ေတြးမိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏို႔တိုက္ၿပီး ေမြးျမဴထားမိမွာပါ။<br />မိတ္ေဆြဟာ ေႁမြေပြးကို ေႁမြေပြးလို႔ေတြးမိေပမယ့္ လတ္တေလာ အႏၱရာယ္ မျဖစ္ေစတာရယ္၊ ေဘးလူေတြက ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သူ တဦးရယ္လို႔ အထင္ခံရမွာ စိုးရိမ္ တာရယ္ေၾကာင့္ တုတ္ကေလး တေခ်ာင္းနဲ႔ ေကာ္ၿပီး နီးရာခ်ံဳပုတ္တခု ထဲပစ္ထည့္လိုက္မိ ပါလိမ့္မယ္။<br />မိတ္ေဆြ....<br />သင္ ဘယ္လိုေတြးျပီး ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။<br />မိတ္ေဆြ....<br />သင္ဟာ ႐ိုး႐ိုးလူသာမန္တဦး မဟုတ္ပဲ၊ စာတိုေပစ အဖတ္အ႐ႈ အေလ့အလာ ဝါသနာ ထံုသူတဦး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေနၿပီး ျမန္မာစကားေျပာတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး တဦး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ေမးခြန္းကို ပံုစံေျပာင္းျပီး ေမးၾကည့္ပါရေစ။<br />ဒီေန႔ ျမန္မာစာေပနယ္အတြင္းကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႔ ျဖစ္ေပၚ တိုးတက္မႈအဆင့္၊ ပကတိအေျခအေနတို႔နဲ႔ နည္းနည္းေလးမွ မအပ္စပ္တဲ့၊ ျဖစ္တည္မႈ ပဓါနဝါဒတုိ႔၊ ကပ္ဖကာဝါဒတို႔၊ ဆာရီယယ္ဝါဒတို႔စတဲ့ စိတၱဇစာေပ အယူအဆဝါဒ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ၊ ကာလလေရၾကည္ သေႏၶတည္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားအားထုတ္ ေနၾကတာ ေတြကို.....<br /><br />မိတ္ေဆြ ဘယ္လိုေတြးၿပီး ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။<br />ဒီ စိတၱဇ စာေပဝါဒေတြကို သြတ္သြင္းလာၾကျခင္းဟာ ျပည္သူျပည္သားေတြ အထူး သျဖင့္ လူငယ္လူ႐ြယ္ေလးေတြကို မိမိတို႔ရဲ႔ ပကတိ အေျခအေနမွန္ကို မ်က္ျခည္ျပတ္သြား ေအာင္ တမင္တကာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိ႐ွိနဲ႔ မ်က္စိထဲ သဲပက္ျပီး လမ္းလႊဲကို ဆြဲေခၚသြားဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေနပါလားလို႔ ႐ႈတ္ခ်မလား။<br />ဒါမွမဟုတ္ စာေပတို႔ အႏုပညာတို႔ဆိုတာ ပံုသ႑ာန္ အမ်ိဳးမ်ိုဳး႐ွိေနေအာင္ ဆန္းသစ္ တီထြင္ေနၾကရတာျဖစ္တယ္။ ဆန္းသစ္တာ မွန္သမွ် အားလံုးကို လက္ခံရမယ္လို႔ေတြးၿပီး၊ အဲဒီ စိတၱဇအယူဝါဒေတြကို ႀကိဳဆိုေထြးပိုက္ထားမလား။<br />ဒါမွမဟုတ္ သမိုင္းအခိ်ဳးအေကြ႔တခုကို ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါတိုင္း အခါတိုင္းမွာ လိႈင္းဂယက္ကေလးေတြ ထတတ္ျမဲ ျဖစ္တယ္။ ေနာင္က်ေတာ့လဲ အခ်ိန္က ဆံုးျဖတ္သြား ပါလိမ့္မယ္။ သမိုင္းက သက္မွတ္ေပးသြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြဟာ လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ ထဲမွာက်တဲ့ မုန္တိုင္းေလာက္သာ႐ွိပါတယ္။ ဘာမွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အႏၱရာယ္ မျပဳႏိုင္ပါ ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွဝင္ ႐ႈတ္ခ်တားဆီးတာေတြ လုပ္ဖို႔မလုိပါဘူး လို႔ေတြးၿပီး ကိုယ္ထိုးျမဲ တေယာေလးကိုပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ထိုးေနလိုက္မလား။<br /><br />မိတ္ေဆြ<br />သင္ဘယ္လိုေတြးၿပီး၊ ဘယ္လိုေျပာမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ သိထားႏိုင္မယ္ မဟုတ္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သင့္ရဲ႔အေျဖဟာ သင္ဘယ္ ေနရာက ရပ္ၾကည့္ေနသလဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာတည္ေနလို႔ပါ။<br />လူတေယာက္ရဲ႔ အျမင္ဆိုတာ သူရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ေနရာ အေပၚမွာတည္ၿပီး ျဖစ္လာရ တာပါ။ အဲဒီအျမင္ကို အေျခခံၿပီးမွ သူ႔အေတြး၊ သူ႔ဆံုး ျဖတ္ခ်က္တို႔ ျဖစ္ေပၚလာရပါတယ္။<br />အဲဒါေၾကာင့္ မိတ္ေဆြရဲ႔ အေတြးနဲ႔ မိတ္ေဆြရဲ႔ အေျဖကို ဘယ္သူမွ မွန္မွန္ကန္ကန္ သိထားႏိုင္စြမ္း ႐ွိမယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိထားႏိုင္ပါဘူး။<br />ဒါေပမယ့္ ဒီေမးခြန္းသံုးခု ေမးဖို႔ျဖစ္လာရတဲ့ အေျခခံအေၾကာင္းတရားေတြ အေၾကာင္း ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႐ွင္းျပႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအေျခခံ အေၾကာင္းတရားေတြကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ ၾကည့္ပါ။ ေလးေလးနက္နက္ ေတြးၾကည့္ပါ။ ေ႐ွ႔ကိုလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္သလို အတိတ္ကိုလည္း ျပန္သံုးသပ္ ၾကည့္ပါ။ လတ္တေလာ ပစၥဳပၸန္မ်က္ေမြးတေထာက္ကေလးကိုသာ မၾကည့္ဘဲ မ်က္စိတဆံုး ထိေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ မိတ္ေဆြကိုယ္တိုင္ရဲ႔ အေတြးအျမင္အသိနဲ႔ ႀကိဳက္သလို ဆံုးျဖတ္ၿပီး အေျဖထုတ္လိုက္ပါ။ အဲဒီအေျဖဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သေဘာထား ကိုက္ညီတဲ့ အေျဖျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မညီေပ မတူေပမယ့္လည္း မိတ္ေဆြရဲ႔အေျဖက အငွားေတြး၊ အငွားျမင္၊ အငွားသိကေပၚထြက္လာတဲ့ သူမ်ားရဲ႔ေခါင္းထဲက အေတြးကို မိတ္ေဆြရဲ႔ အငွားပါးစပ္က ေျပာေပးတဲ့ အေျဖမဟုတ္ပဲ မိတ္ေဆြရဲ႔ ကိုယ္တိုင္အေတြး၊ ကိုယ္တိုင္အျမင္၊ ကိုယ္တိုင္အသိက ေပၚထြက္လာတဲ့ အေျဖျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားပါတယ္။ တန္ဖိုးထားပါမယ္။ လက္ခံသင့္တဲ့ အေျဖလို႔ထင္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေျဖကို ၾကက္ေျခခတ္ပစ္လိုက္ၿပီး မိတ္ေဆြရဲ႔အေျဖကို ေျပာင္းလဲလက္ခံပါ့မယ္။<br />အမွန္တရားကို ႐ွာၾကတဲ့အခါမွာ မ်က္စိကိုဖြင့္ နားကိုစြင့္ထားဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံယူပါတယ္။<br />ကဲ အခု ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းသံုးခု ေပၚထြက္လာေစတဲ့ အေျခခံအေၾကာင္းတရားကို ႐ွင္းျပပါရေစ။<br />ဒီေန႔ ျမန္မာစာေပေလာကမွာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ရင္ လက္ႏွစ္ဖက္ေတာင္ ျပည့္ေအာင္ မ႐ွိတဲ့ လူတစုက ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႔ ပကတိ အေျခအေနကို လံုးဝမ်က္ကြယ္ ျပဳထား ႐ံုသာမက လူငယ္လူ႐ြယ္ေလးေတြ အားလံုးကိုပါ ပကတိအေျခအေနကို မ်က္ျခည္ျပတ္သြား ေအာင္ ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိ႐ွိနဲ႔ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ဗံုမဟုတ္ပတ္မဟုတ္ စိတၱဇစာေပ အယူအဆေတြ သြတ္သြင္းေပးေနၾကပါတယ္။ သူတို႔သြတ္သြင္းလာတဲ့ စာေပအယူအဆ ဆိုတာေတြဟာ တကယ္ေတာ့ တိုးတက္ပါတယ္လို႔ နာမည္ေကာင္း ယူခ်င္ၿပီး တိုးတက္တဲ့ သူေတြရဲ႔ အလုပ္မ်ိဳးကို မလုပ္ႏိုင္တဲ့၊ မလုပ္ရဲ႔တဲ့၊ အေခ်ာင္သမားေတြရဲ႔ ဆင္ေျခလံုးေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတၱသမားေတြရဲ႔သမားဂုဏ္ျပဝါဒေတြသာ ျဖစ္ၾကပါတယ္။<br />ဒါေတြကို တခိ်ဳ႔က လူငယ္ေတြရဲ႔အသံလို႔ လြဲမွားစြာ ထင္မွတ္ေနၾကပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို တီထြင္ခြင့္ေတြေပးၾကပါ။ ဆန္းသစ္ခြင့္ေတြ ျပဳၾကပါ။ လူငယ္ေတြရဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ဆႏၵျပဳသံေတြကို ပိတ္ပင္တားဆီးမလုပ္ၾကပါနဲ႔ ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးေတြလဲ ေျပာ တတ္ၾကပါတယ္။ လူငယ္၊ လူငယ္နဲ႔သာေျပာေနၾကတာ ဘယ္လိုလူငယ္လဲဆိုတာေတာ့ ခြဲခြဲျခားျခား မေျပာၾကပါဘူး။ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံမွ႐ွိတဲ့ တူရကီ လူမ်ိဳးေတြရဲ႔ အိမ္ေတြကို လိုက္ျပီးမီး႐ႈိ႔ေနတာ၊ တအိမ္သားလံုး ကေလးေတြပါမက်န္ မီးေလာင္တိုက္သြင္းေနတာစတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳးေတြကို လုပ္ေနတဲ့ နာဇီ လက္သစ္ လူငယ္မ်ိဳးေတြလား။<br />အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွ႐ွိတဲ့ လူမည္းဘုရား႐ွိခိုးေက်ာင္းေတြကို မီးလိုက္ ႐ႈိ႔ေနၾကတဲ့ ေကသံုးလံုးဂိုဏ္းသား လူငယ္မ်ိဳးေတြလား။<br />ဂ်ပန္ျပည္ထဲမွာ႐ွိေနတဲ့ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံသားေတြ၊ ဘဂၤလားေဒ့႐ွ္ ႏိုင္ငံသားေတြကို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔လိုက္တိုက္၊ ခ်ိန္းႀကိဳးေတြနဲ႔႐ိုက္ လုပ္ေနၾကတဲ့ Hell's Angels လမ္းသရဲဂိုဏ္းသား လူငယ္မ်ိဳးေတြလား။<br />ဒီလိုလူငယ္မ်ိဳးေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားမေပးႏိုင္ပါဘူး။ တီထြင္ ဆန္းသစ္တယ္ ဆိုတိုင္းလည္း မေထာက္ခံသင့္ပါဘူး။ အႏုျမဴဗံုးတို႔၊ ဓာတုေဗဒနဲ႔ အဆိပ္ေငြ႔ဗံုးတို႔၊ ေရာဂါပိုးမႊားဗံုးတို႔၊ နပန္းေလာင္မီးဗံုးတို႔ စတဲ့ တီထြင္မႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေထာက္ခံၾက ရမွာလား။ ဆန္းတိုင္း၊သစ္တိုင္း ထြင္တိုင္းလည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူသားေတြကို အက်ိဳး႐ွိေစတဲ့၊ ဆန္းသစ္တီထြင္မႈမ်ိုးသာ လိုလားအပ္ပါတယ္။<br />လူသားေတြရဲ႔ ဦးေဏွာက္ကို အဆိပ္ေကၽြးတဲ့၊ အယူအဆမွန္သမွ်၊ ဝါဒမွန္သမွ်၊ လုပ္ရပ္မွန္သမွ် ႐ႈတ္ခ်ၾကရပါမယ္။ ကိုယ့္တေယာေလး ကုိယ္ထိုးၿပီး ေအးေအးေနမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ အဆိပ္ပင္ေလးေတြ တေန႔တျခား ႀကီးထြားလာပါလိမ့္မယ္။ ေႁမြေပြးေလးက ေႁမြေပြးႀကီး ျဖစ္သြားပါ လိမ့္မယ္။ ေႁမြေပြးႀကီးကေန ေႁမြေပြးေလးေတြ အရာအေထာင္ ျဖစ္သြားပါ လိမ့္မယ္။<br />အဲဒီ အေျခခံအေႀကာင္းတရားေတြေႀကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ ေမးခြန္းသံုးခု ေပၚထြက္လာရ တာပါ။<br />ဒီအေျခခံ အေႀကာင္းတရားေတြကို နက္နက္နဲနဲ ဆင္ျခင္ၿပီး ေမးခြန္းေတြကို ေျဖႀကည့္လိုက္ပါ မိတ္ေဆြ။<br />မွန္တာနဲ႔ မွားတာ၊ တရားတာနဲ႔ မတရားတာတို႔မွာ ႀကားဆိုတာ မ႐ွိပါဘူး။ ဓမၼနဲ႔ အဓမၼတို႔ မွာလည္း ႀကားဆိုတာ မ႐ွိပါဘူး။<br />ကဲ..... မိတ္ေဆြ......<br />ဘယ္လိုေတြးၿပီး ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။<br /><br />လူထုစိန္၀င္း။<br />မ႑ိဳင္ မဂၢဇင္း။ ၁၉၉၇၊ ဂ်ဴလိုင္လ။<br /><br />(ေမာ္ဒန္လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ထဲက မုန္တိုင္းငယ္ႏွင့္ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား စာအုပ္၊ ပထမအႀကိမ္ ၁၉၉၉၊ စာမ်က္ႏွာ ၈၁ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8840747984923178247?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-66039132051290539422008-10-28T14:25:00.001+07:002008-10-28T14:27:17.051+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> က်ေနာ္ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာမတင္တာ ၾကာေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာေနၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္အခင္မင္ရဆံုးသူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကိုလည္း အားနာတာနဲ႔ အၿမဲအားေပးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးပါ။ အခု အဲဒီအတြက္ ေတာင္းပန္တဲ့အေနနဲ႔ စာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္စာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ အီးေမးထဲကို ပို႔လာေပးတဲ့ စာပါ၊ ဆရာႀကီးလူထုစိန္၀င္းရဲ႕ စာပါ၊ ေမတၱာအေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ႔ ထားတဲ့ စာပါ၊ ဒီစာကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး။ အခ်စ္ရဆံုးသူငယ္ခ်င္းကို ေပးဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးပဲ ဒီေဆာင္းပါးကို ဖတ္ၿပီးၾကသူေတြလည္း ရွိမွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ျပန္တင္ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ၊ အားလံုး ေမတၱာထားျခင္းသည္း ကိုယ့္ကိုယ္လည္း ေမတၱာေရာင္ျပန္သက္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ၊<br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >နေႏၵာပနႏၵနဂါးခြၽတ္ေတာ္မူပံု </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လူထုစိန္၀င္း</span><br /><br />''ေမတၲာ''ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႕ စာတစ္ပုဒ္ေရးေပးဖို႕လူငယ္တစ္ေယာက္က ေမတၲာရပ္ခံလာပါတယ္။ေမတၲာ နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ စာေရးဆရာအသီးသီးရဲ႕အျမင္မ်ားကို လံုးခ်င္းစာအုပ္ ထုတ္ခ်င္လို႕ပါလို႕ဆိုပါတယ္။ စာမူေတြစံုသေလာက္ရႇိေနၿပီမို႕ ႐ံုးတင္ ေတာ့မႇာလို႕လည္းေျပာတာေၾကာင့္ သြက္သြက္ကေလးေရးေပးရမယ့္ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။လူငယ္မ်ားကို တတ္စြမ္းသမ်အားေပးေနက်ျဖစ္တဲ့အတိုင္း ေရးေပးပါမယ္လို့ကတိေပး လိုက္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span id="fullpost">ရႇာမႇရႇားတဲ့စိတ္ဓာတ္<br />ကတိသာေပးလိုက္တာ။ေရးဖို႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္လက္တြန္႕ပါတယ္။အေၾကာင္းရာကေလးနက္လြန္း ေလေတာ့ မေရးခင္ အမ်ားႀကီးခ်င့္ခ်ိန္ရတယ္။ဘာသာတရားမႇာ အေလးအနက္ေမြ႕ေလ်ာတဲ့ဘိုးဘြား မိဘမ်ားရဲ႕အဆံုးအမေအာက္မႇာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရ တာျဖစ္တာေၾကာင့္ ေမတၲာ၊ က႐ုဏာ၊ ေစတနာဆိုတဲ့စကား မ်ားကို ငယ္စဥ္ကတည္းက ရင္းႏႇီးယဥ္ပါးခဲ့ပါတယ္။ ေလးေလးနက္နက္လည္း တန္ဖိုးထားခဲ့တယ္။ဒီစကား သံုးလံုးနဲ႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို့ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ၊ ကမၻာအလယ္မႇာ ထင္ရႇား၀င့္ႂကြား ႏိုင္ခဲ့တာကိုလည္း သတိျပဳမိတယ္။ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားေရးတဲ့ ျမန္မာအေၾကာင္း စာအုပ္တိုင္းလိုလိုမႇာ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႕ရဲ႕''ေမတၲာ၊ ေစတနာ၊ က႐ုဏာ''တို႕ဟာ ရႇာမႇရႇားဆိုရေလာက္ေအာင္ကို ထူးျခားျမင့္ျမတ္လႇေၾကာင္းေရးၾကတာေတြကို ေတြ႕ရေလ့ရႇိတယ္။<br />ခါးခါးသည္းမုန္းခဲ့ေပမယ့္<br />အထူးသျဖင့္ စစ္အတြင္းကာလက စစ္ေျပးေခၚရာစစ္သားေတြရဲ႕ ကုလားလူမ်ဳိးေတြကို လမ္းခရီးတစ္ ေလ်ာက္မႇာရႇိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြရြာေတြက ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားက ရက္ရက္ေရာေရာေကြၽးၾကေမြးၾကေစာင့္ေရႇာက္ၾက တာေတြကို အေနာက္ႏိုင္ငံသား စာေရးဆရာမ်ားက တအံ့တၾသေရးသားခဲ့ၾကသလို၊ စစ္ျပန္ဂ်ပန္စာေရး ဆရာေတြကလည္း သူတို႕စစ္ေျပး ဂ်ပန္စစ္သားေတြကို ျမန္မာရြာသူရြာသားမ်ားက က႐ုဏာအျပည့္နဲ့ ေစာင့္ေရႇာက္ေကြၽးေမြးခဲ့တာမ်ားကို တသသနဲ႕ေက်းဇူးတင္မဆံုးေရးသားခဲ့ၾကတယ္။<br />စစ္မျဖစ္ခင္ကဆိုရင္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကို ''ထီးက်ဳိးစည္ေပါက္'' ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ေတြဆိုၿပီး မ်က္ႏႇာျဖဴမႇန္သမ်ကို ျမန္မာေတြက ခါးခါးသည္းမုန္းခဲ့ၾကတာ။စစ္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ေရာက္လာတဲ့ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေတြကလည္း ျမန္မာေတြကို ပါး႐ိုက္၊ နား႐ိုက္၊ လက္သည္းခြံခြာနဲ႕ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ၾကမ္း ၾကမ္းတမ္းတမ္းျပဳမူၾကေလေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ေအာ့ႏႇလံုးနာခဲ့ၾကတာ။ ဒီအထဲကေတာင္ သူတို႕တေတြ ဒုကၡေရာက္ၾကေလေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားဟာ မ်က္ႏႇာလႊဲမေနႏိုင္ၾကဘဲ ကိုယ္တိုင္ ဗံုးဒဏ္၊ စက္ေသနတ္ဒဏ္ေၾကာက္ေနရတဲ့ၾကားက ရႇိသမ်ေလး ခြဲေ၀ေကြၽးေမြးၿပီး ခိုေအာင္းစရာရႇာေဖြေပးခဲ့ၾက ေလတယ္။<br />တံု႕ျပန္ေက်းဇူး<br />ဒီဘက္ေခတ္မႇာလည္း ျမန္မာျပည္ကိုေရာက္ဖူးတဲ့ ဘယ္ႏိုင္ငံျခားသားကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႕ပတ္သက္ ၿပီးအမႇတ္အရဆံုးအေၾကာင္းအရာဟာ ဘာပါလဲလို႕ေမးၾကည့္လိုက္တိုင္း၊ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႕ရဲ႕ေမတၲာ ေစတနာပါလို႕ေျဖၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားရဲ႕အဆံုးအမနဲ႕ ႀကီးျပင္းလာရတာေၾကာင့္ ျမန္မာလူ မ်ဳိးတိုင္းဟာ ေမတၲာ၊ ေစတနာတို႕ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္မႈနဲ့ တန္ဖိုးစြမ္းအားကို ခြၽင္းခ်က္မရႇိယံုၾကည္ၾကပါတယ္။<br />ကိုယ္တုိင္လည္း ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႕ေဘာင္ရဲ႕ ၀ိစိကိစၧာအမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားမႇာ ေပြလီ႐ႈပ္ေထြးေနရတာေၾကာင့္ ဘုရားရိပ္တရားရိပ္နဲ႕ အလႇမ္းကြာ ေ၀းေနဆဲျဖစ္ေပမယ့္ ေမတၲာ၊ ေစတနာတို႕ရဲ႕ တန္ခိုးစြမ္းအားကိုေတာ့ အႂကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။၁၉၈၀ ေလာက္ကစၿပီး ဒုကၡိတဘ၀နဲ႕ အိုးမကြာအိမ္မကြာလုပ္ႏိုင္တဲ့ စကားေျပာသင္တန္းေတာ့ဖြင့္ထားခဲ့ရာမႇာ ပညာနဲ႕စီးပြားရႇာစားတဲ့ ''ပညာ ေရးပြဲစား''မျဖစ္ေစရဘူးဆိုတဲ့ အဓိဌာန္ခိုင္ခိုင္မာမာခ်ၿပီးလုပ္ခဲ့ေလေတာ့ တံု႕ျပန္ေက်းဇူးေတြကို အေတာမသပ္ ႏိုင္ေအာင္ရရႇိခံစားခဲ့ရတာကို လက္ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။၁၉၈၀ခုႏႇစ္ေလာက္က သင္တန္းေၾကး ၃၀၀ိ/- နဲ႕ မတတ္မခ်င္းႀကိဳက္သေလာက္ တတ္၊ ငါးႏႇစ္တက္တက္၊ ဆယ္ႏႇစ္တက္တက္ လခထပ္ေပးစရာမလိုဘူးလို႕ဖြင့္ခဲ့တာျဖစ္ေလေတာ့ ေက်ာင္းသားသစ္လက္မခံပါဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ဆယ့္ႏႇစ္ရာသီခ်ိတ္ဆြဲထားရေလာက္ေအာင္ သင္တန္းသားေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးစည္ကားေနေပမယ့္ သူမ်ားက်ဴရႇင္ဆရာေတြလို သူေ႒းေတာ့မျဖစ္ခဲ့ဘူး။<br />ဒါေပမယ့္ ဘယ္ သူေဌးသူႂကြယ္မင္းစိုးရာဇာေတြမႇမရႏိုင္တဲ့ေမတၲာေစတနာေတြကိုေတာ့ စာမသင္တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီျဖစ္ တာေတာင္ ဒီေန႕ထိအလ်ံပယ္ ခံစားေနရဆဲျဖစ္တယ္။ေမတၲာေပးရင္ ေမတၲာရ တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ အႂကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ခဲ့၊ ယံုၾကည္ဆဲျဖစ္တယ္။<br />လူသားအားလံုး နားလည္ၾကပါရဲ႕လား<br />ကိုယ္ကေမတၲာတရားကို အႂကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ၿပီး ေလာကကို ေမတၲာထားေနေပမယ့္ ေလာကလူသားအား လံုးက ေမတၲာတရားကို နားလည္ၾကပါရဲ႕လား၊ပြားမ်ားႏိုင္ၾကပါရဲ႕လား။ ခံယူႏိုင္ပါရဲ႕လား။သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပန္လည္သံုးသပ္ၿပီး ေလာကကိုေမ်ာ္မႇန္းၾကည့္႐ႈလိုက္ေတာ့ သတၲေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ ပစၥႏၲရာဇ္အရပ္သဖြယ္ စ႐ိုက္ညႊန္ေတာႀကီးအတြင္း နစ္ၿပီးရင္းနစ္ေနတဲ့စက္ဆုပ္စရာေလာကႀကီးအျဖစ္ သာျမင္ေနရေတာ့တယ္။<br />ေကာင္းဘြိဳင္ေတြနားလည္ပါ့မလား<br />သမိုင္းေခတ္တစ္ေခတ္တုန္းက ဟစ္တလာတို႕ မူဆိုလီနီတို႕ တိုဂ်ဳိတို႕လို လက္နက္အားကိုးတဲ့စစ္၀ါဒီမ်ား ကို ယဥ္ေက်းတဲ့ကမၻာတစ္ခုလံုးက ေမတၲာစကား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား ေတြေျပာၿပီး ခ်စ္ၾကည္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ေတြခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ၾကတာပဲ။ဒါေပမယ့္ သူတို႕တေတြ နားလည္တန္ဖိုးထားခဲ့ၾကရဲ႕လား။ အခုေခတ္မႇာလည္း အီရတ္တို႕အာဖဂန္နစၥတန္တို႕ကသားသည္မိခင္ေတြက ေမတၲာစကား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စကားေတြမနားတမ္းေျပာေနၾကၿပီး ဗံုးမိုးက်ည္ ဆံမိုးေတြရြာခ်ေနတာကို ရပ္စဲဖို႕ အသနားခံေတာင္းပန္ ေနၾကတာပဲ။<br />ဒါေပမယ့္ ေမတၲာဆိုတာ ေမတၲာတရားအေၾကာင္းနားလည္တဲ့ သူေတြနဲ႕ေတြ႕မႇ တန္ဖိုးရႇိတယ္လို႕ ထင္မိတာပဲ။စြမ္းအားခ်င္းရင္ဆိုင္တာ ျမန္မာလူမ်ဳိး အမ်ားစုဟာ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းလႇၿပီး တန္ခိုးစြမ္းအားလည္းထက္ျမက္လႇတဲ့ နေႏၵာပနႏၵနဂါးႀကီးကို ဗုဒၶဘုရားရႇင္က ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ၾကားဖူးၾကမႇာပါ။ နဂါးႀကီးဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ားတန္ခိုးစြမ္းအားႀကီးမားလိုက္သလဲဆိုရင္ သူပါးျပင္းေထာင္ထားရင္ ျမင့္မိုရ္ေတာင္နဲ႕တကြ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ကိုပါ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ဖံုးကြယ္ သြားပါသတဲ့။<br />မ်က္ေစာင္းတခ်က္ထိုးလိုက္တာနဲ႕ အရာရာဟာ ျပာျဖစ္သြားပါ သတဲ့။ အဲဒီနဂါးႀကီးကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ ျမတ္စြာဘုရားက ရႇင္ေမာဂၢယဥ္ကိုယ္ေတာ္ႀကီးကို အမိန္႕ေတာ္ရႇိတဲ့အခါမႇာ ရဟႏၲာကိုယ္ေတာ္ႀကီးက နေႏၵာပနႏၵထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာႀကီးတဲ့ နဂါးႀကီးသ႑ာန္ဖန္ဆင္းၿပီး နဂါးႀကီးကို ဆယ့္ေလးပတ္ ရစ္ပတ္ၿပီးမႇ ျမင့္မိုရ္ေတာင္နဲ႕ဖိႀကိတ္ပါသတဲ့။နဂါးႀကီးမႈတ္ထုတ္တဲ့အဆိပ္မီးထက္ အျပန္တစ္ရာသာတဲ့ အဆိပ္မီးကို ထုတ္လႊတ္ၿပီးႏႇိပ္နယ္ပါတယ္။ဒါတင္မက နဂါးႀကီးရဲ႕ဘယ္ဘက္နားက၀င္ၿပီး ညာဘက္နားကထြက္၊ နဂါးႀကီးရဲ႕အာခံတြင္းက၀င္ၿပီး အစာအိမ္ထဲမႇာ စႀကၤန္ႂကြလုပ္ၿပီး တန္ခိုးျပေတာ္မူပါတယ္။အဲဒီလိုအႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ သူ႕ထက္အဆမတန္အင္အားႀကီးမားတဲ့ တန္ခိုးစြမ္းအားကိုျပသပါမႇပဲ နဂါးႀကီးဟာ အားမတန္မာန္ေလ်ာ့ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ေျခေတာ္ရင္းမႇ၀ပ္ စင္းလာရပါေတာ့တယ္။<br />နဂါးႏိုင္လက္နက္သံုးဖို႕လို<br />ဗုဒၶဘုရားရႇင္ဆိုတာ ေမတၲာအရႇင္၊ က႐ုဏာသခင္ျဖစ္ပါတယ္။ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း ဘုရားရႇင္ရဲ႕ တရားကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၿပီး ေမတၲာတရားကို လက္ကိုင္ထားပြားမ်ားၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္လို႕ေမတၲာတရား ကိုနားမလည္တဲ့နေႏၵာပနႏၵနဂါးမင္း လို အ႐ိုင္းအစိုင္းကိုရင္ဆိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဗုဒၶဘုရားသခင္ပင္လ်င္ နဂါးနားလည္တဲ့ဘာသာစကားျဖစ္တဲ့ တန္ခိုးစြမ္းအားကို သူထက္အဆ ေပါင္းမ်ားစြာသာလြန္ေၾကာင္းျပသ မာန္စြယ္က်ဳိးေစၿပီးမႇ တရားျပခြၽတ္ေတာ္မူခဲ့တာျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-6603913205129053942?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-89912078177954456932008-10-09T16:23:00.000+07:002008-10-09T16:24:31.678+07:00<font face="Zawgyi-One">ထိေတြ႔ခံစားၿပီး<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br /><br />ေလေျပေလညင္းေလေတြက <br />လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ပါ<br />ထိေတြ႔ခံစားၿပီး<br />အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြကို<br />ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္၊ စကၠန္႔၀က္ေလးျဖစ္ျဖစ္ ရွာၾကည့္ပါ။</font><br /><br /><span id="fullpost">ေလေျပေလညင္းေလးေတြက<br />လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ပါ<br />ထိေတြ႔ခံစားၿပီး<br />ပစၥဳပၸန္အတြက္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ေပးသင့္သလဲ<br />ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္၊ စကၠန္႔၀က္ေလးျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။<br /><br />ေလေျပေလညင္းေလးေတြက<br />လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ပါ<br />ထိေတြ႔ခံစားၿပီး<br />အနာဂတ္မွာ ကိုယ့္သမိုင္းအတြက္ <br />ဘယ္လိုေရးထိုးထြင္းထုၾကမလဲ<br />ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္၊ စကၠန္႔၀က္ေလးျဖစ္ျဖစ္ ေတြးၾကည့္ပါ။<br /><br />2008 ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ (9)ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8991207817795445693?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-87329198591407862802008-07-21T14:05:00.002+07:002008-07-21T14:10:46.692+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> မာန္လိႈင္းငယ္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">"မိုးကုတ္စက္၀ိုင္း ရွိေနသမွ် ကိုယ္ …"</span><br /><br />ေလျပည္ေလႏုေတြက<br />ေရွ႕က မည္းမည္းျမင္ရာမွန္သမွ်<br />အဆီးအတားမဲ့ ထိုးေဖာက္သလိုမ်ဳိး<br />ေသြးေတြက<br />ခႏၶာကိုယ္ေသြးေၾကာထဲ ဟို၀င္ဒီထြက္<br />ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္ တိုးေ၀ွ႔သလိုမ်ဳိး<br />ကိုယ္လည္းေလ<br />မင္းကို အခ်ိန္တိုင္း … အခ်ိန္တိုင္း ေတြ႔ခ်င္ေနတယ္။<br /></span><br /><br /><span id="fullpost">ပင္လယ္က<br />လေရာင္ကို ေမာ္ၾကည့္ေနသလိုမ်ဳိး<br />လိႈင္းေတြက<br />လကို လိုက္တမ္းေျပးတမ္းနဲ႔<br />စိန္ေခၚကာ လိုက္ဖမ္းေနသလိုမ်ဳိး<br />ကိုယ္လည္းပဲ<br />မင္းကို မနက္ေနထြက္ … ညေန၀င္တိုင္း<br />တမ္းတမ္းတတနဲ႔ လြမ္းဆြတ္ေနတယ္။<br /><br />မိုးကုတ္စက္၀ိုင္း<br />၀န္ရိုးစြန္းေတြ ရွိေနသမွ်<br />ကိုယ္ …<br />မင္းကို ရာသီေတြ ေျပာင္းလဲသြားလဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">မာန္လိႈင္းငယ္</span><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၂၀)ရက္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8732919859140786280?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-30975595769559167112008-07-14T11:27:00.002+07:002008-07-14T11:38:22.290+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">၀ါဆိုလျပည့္</span><br /> အခုလာမယ့္ (၁၇)ရက္ေန႔မွာ ၀ါးတြင္းကာလ။ လျပည့္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္၊ အခုလို ၀ါတြင္းကာလေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ဘဲ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ သားေတာ္ေတြျဖစ္တဲ့ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေတြ ေလာင္း၊ ၀တၳဳအစုစုတို႔ကို လွဴတဲ့ျမင္ကြင္း။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မွာ တရားဘာ၀နာသြားေရာက္အားထုတ္တာကိုလည္း ျပန္ၿပီးေတြ႔ျမင္ရမယ့္ ဒီ၀ါတြင္းကာလ မွာ ၾကည္ညိဳဖြယ္ ေတြ႔ျမင္ရမွာကို ေတြးၿပီး တအားကို ၀မ္းသာအားရ ၾကည္ႏူးမိမွာ အမွန္ပါပဲ။<br />ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ဒီ၀ါတြင္းကာလမွာ က်ေနာ္က အလွဴေတြလုပ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တရားဘာ၀နာမ်ား ပြားမ်ားႏိုင္ပါ့မလား၊<br /></span><br /><span id="fullpost">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ နာဂစ္မုန္းတိုင္းဒဏ္ခံထားရတဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဆုေတာင္းေပးေနမွာပါ။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ အင္မတန္မွကို ခၽြတ္ခ်ဳံက်သြားတဲ့ ဘ၀ပါပဲ။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀အသစ္တဖန္တိုးတက္လာေစဖို႔အတြက္ က်ေနာ္ ဒီ၀ါတြင္းကာလမွာ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔မယ္။ က်ေနာ္ဟာ သူတို႔ေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေပး ႏိုင္ရံုသက္သက္ပဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ အခုလို ဒီစကားကိုပဲ သံုးျဖစ္တာပါ။<br />ျမန္မာျပည္က ေလေဘးသင့္ျပည္သူေတြေကာ ဒီ၀ါတြင္းကာလမွာ ဘာေတြမ်ား လုပ္ ေဆာင္ႏုိင္ပါ့မလဲ၊ သူတို႔ုရုန္းကန္ေနရတဲ့ဘ၀အတြက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြေကာ ယူႏိုင္ၾကပါ့ မလား။ က်ေနာ္ ေတြးမိပါတယ္ဗ်ာ။<br />ေနာက္ၿပီး နာဂစ္ဒဏ္ခံ ကေလးေတြအတြက္ဆိုရင္ ပိုမိုၿပီး ဆုေတာင္းလုပ္ေဆာင္ေပးရ မွာပါ၊ ဒီ၀ါတြင္းကာမွာေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးေသာ လူသားအားလံုး ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရာေလးနဲ႔ ဒီ၀ါတြင္းကာလမွာပဲ လုပ္ေဆာင္ေပးၾကပါလို႔ တိုက္တြန္း ခ်င္တယ္ဗ်ာ။<br />အားလံုးေသာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးလဲ ဒီ၀ါတြင္းကာလမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ နဲ႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အစုစုတို႔ကို ရယူႏုိင္ၾကၿပီး စိတ္ႏွလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစလို႔ ဆုေတာင္း ေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3097559576955916711?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-8014311690598172052008-06-19T12:41:00.004+07:002008-06-20T11:15:18.219+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> မာန္လိႈင္းငယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ေမေမ ဘယ္လိုေနရွာမလဲ</span><br /><br />ဒီေန႔၊ ဒီအခ်ိန္<br />အျပင္ဘက္မွာေတာ့<br />အားလံုး၊ အားလံုးေသာ သားသမီးေတြ<br />ေမေမ့ပံုပါတဲ့ တီရွပ္အကၤ်ီကို ၀တ္ဆင္ထားရင္း<br />ေမြးေန႔ပြဲကို က်င္းပေနၾကေလရဲ႕။<br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ<br />ေမေမ ဘယ္လိုမ်ားရွိေနရွာမလဲ …။</span><br /><br /><span id="fullpost">ေမေမဟာ<br />ဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ<br />အိမ္ျပတင္းေပါက္နံေဘး<br />ကုလာထုိင္ေပၚ ထိုင္ေနရင္း<br />ကမၻာ့အႏွံ႔ျပဳလုပ္ေနတဲ့<br />ေမေမ့ေမြးေန႔ေတြဆီကို<br />အာရံုေတြ ျဖန္႔လႊတ္ထားလိမ့္မယ္လို႔ ျမင္မိေလရဲ႕။<br /><br />သည္လိုနဲ႔<br />ေမေမ့ႏွလံုးသားက မၿပံဳးရယ္ႏိုင္ခဲ့တာ<br />ၾကာလွေရာေပါ့ … ။<br /><br />ဒါေပမယ့္<br />ေမေမ့အၿပံဳးေတြက<br />မိုးေတြရြာတိုင္း "ထ" ပြင့္တဲ့ ပန္းေတြလိုမ်ဳိး<br />ကမၻာ့အႏွံ႔ ႀကဲပက္ထားေလရဲ႕။<br /><br />လင္းယုန္ေတာင္ပံလို<br />တအိအိနဲ႔ ရိုက္ခက္ေရြ႕လ်ားေနတဲ့<br />ပင္လယ္လႈိင္းခက္ေတြၾကား<br />ဘယ္ေသာအခါမွ နစ္ျမဳပ္သြားမွာမဟုတ္တဲ့<br />ေမေမ့ရဲ႕ ရဲရင့္တဲ့သတၱိေသြးေတြ …<br />ေမေမ့ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း ဂရုဏာေတြ …<br />ေမေမ့ရဲ႕ ျပည္သူနဲ႔ ႏိုင္ငံအေပၚထားရွိတဲ့ ေမတၱာတရားေတြ …<br />အားလံုး …<br />ေရျပင္ေပၚမွာ တေဖြးေဖြးနဲ႔<br />ၾကယ္တာရာေတြ ထြန္းေတာက္လတ္ေနသလို<br />ကမၻာေပၚမွာ ထာ၀ရေအာင္ပြဲခံႏုိင္တုန္း ရွိေလရဲ႕။<br /><br />ဒီေန႔ …<br />ေမေမ့အသက္ (၆၃)ႏွစ္ျပည့္ပါၿပီ။<br /><br />ေမေမ …<br />ပါးရည္ေတြ တြန္႔ေနပါေစ …<br />ေမေမ သက္ေက်ာ္ရာေက်ာ္ရွည္ႏုိင္ေစဖို႔<br />သားတို႔ ဒီေန႔ခ်ိန္ခါေရာက္တိုင္း<br />ေမေမ့အတြက္ ေမြးေန႔မဂၤလာပြဲကို က်င္းပရင္း ဂုဏ္ျပဳသြားမွာပါ။<br /><br />ဒီေန႔<br />မိုးတိမ္ေတြက မၾကည္လင္<br />ညိဳ႕မႈိင္းမႈိင္း ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ<br />ေမေမစု "သက္ေက်ာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ"<br />ေမေမစု "အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ပါေစ"<br />"ေမေမစုကို ခ်က္ခ်င္းလြတ္ …<br />ခ်က္ခ်င္းလႊတ္" တခဲနက္ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ<br />ေမေမ႔ကိုခ်စ္တဲ႔ သားသမီးအားလံုးရဲ႕<br />ရင္ထဲကဆႏၵေတြ<br />စၾကာ၀ဠာတခြင္လံုး ဘ၀ဂ္ညံလို႔<br />တမိုးလံုး ဟိန္းလွ်ံတက္သြားခဲ႔တယ္<br />ႏွလံုးသားခ်င္း နားလည္ခံစား<br />ေမေမ…ၾကားႏိုင္ပါေစသား။ ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၁၉)ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-801431169059817205?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-43251074111839613222008-06-06T15:10:00.004+07:002008-06-20T11:32:45.331+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="font-weight: bold;">မအိုေသာ၊ မနာေသာ၊ မေသဆံုးေသာ …</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /> မိခင္ဆိုတာ က်ေနာ့္ဘ၀နဲ႔ယွဥ္ေျပာရရင္ ဖ၀ါးလက္ႏွလံုး၊ ပခံုးလက္ႏွသစ္ကတည္း က အရာရာကို ထိန္းသိမ္းပဲ့ျပင္၊ ျပဳစုယုယခဲ့သူျဖစ္တာေၾကာင့္ အရမ္းကို အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္ပါ တယ္။ အင္မတန္ကိုလည္း ေက်းဇူးႀကီးမားလွပါတယ္။ သားသမီးေတြအတြက္ဆိုရင္ အသက္ေပးၿပီး ေမြးခဲ့တဲ့၊ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ မိခင္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ မိခင္ေတြရဲ႕ အႏႈိင္းမဲ့မႈကို စာလံုးေတြနဲ႔ ေဖာ္က်ဴးလို႔ ဘယ္လိုမွ ျပည့္စံုလံုေလာက္ႏုိင္မယ္ မဟုတ္ဘူး လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။<br /><br />မိခင္လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ "ငါတို႔ရဲ႕ မိခင္"၊ "ငါတို႔ရဲ႕ ေမြးမိခင္"၊ "ငါတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ ေမေမ" လို႔ ကိုယ့္မိခင္လို႔သာ အေတြးက ၀င္လာၾကတယ္။ ေျပာဆိုၾကတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာ ဒီမိခင္၊ ဒီမိဘက ေပးခဲ့လို႔၊ ေမြးခဲ့လို႔၊ လူ႔ေလာကႀကီးထဲကို ေရာက္လာၾကရတာပဲမဟုတ္လား။ ဒါဟာ တကယ့္ကို မွန္ကန္ေနတဲ့ အရာပါ။<br /><br />က်ေနာ္ .. မိခင္တို႔ရဲ႕ အေၾကာင္းကို မေျပခင္ အဂၤလိပ္စာလံုးျဖစ္တဲ့ (Mother) ျမန္မာလို (မိခင္)ဆိုတဲ့အကၡရာကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ လူတိုင္းေတာ့ သိၿပီးသား ပါ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ သိသေလာက္၊ နားလည္သလို ျပန္ေရးလိုက္ပါတယ္။ ျမန္မာလိုျပန္ အဆင္ေခ်ာေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာလံုးေတြကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကတ ဆင့္ ရထားလို႔ ျပန္ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">Mother (မိခင္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">M = is for the millions things she gives us.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> မိခင္ဟာ က်ေနာ္တို႔ကို သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ထိုက္တန္တဲ့အရာကို ေပးခဲ့သူပါ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">O = means only that she's growing old.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> မိခင္ဟာ သားသမီးေတြရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ေပးဆပ္ရင္း အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားခဲ့သူပါ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">T = is for tears she to save us.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> မိခင္ဟာ သားသမီးေတြရဲ႕ ေနာင္ေရးအတြက္ က်မ်က္ရည္မ်ားခဲ့ရသူပါ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">H = is for heart of purest gold.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> မိခင္ဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ ျဖဴစင္ေအးျမတဲ့ ေရႊစင္ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ပါ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">E = is for her eyes, with love sight.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> မိခင္ဟာ က်ေနာ္တို႔ကို ဂရုဏာမ်ားနဲ႔ ႀကီးမားတဲ့ေမတၱာ၊ အၾကင္နာေတြနဲ႔ ၾကည့္ရႈ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သူပါ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">R = means right she'll always be.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> မိခင္ဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ အၿမဲတမ္းမွန္ကန္တဲ့ စကားေတြကိုတာ ေျပာဆိုတတ္ တဲ့ သူပါ။</span><br /></span><br /><br /><span id="fullpost">က်ေနာ္ ဒီစာကိုဖတ္လိုက္တိုင္း မိခင္တိုင္းကို စာနာလာမိတယ္၊ ပိုမိုနားလည္လာ တယ္၊ မိခင္တိုင္းဟာ သားသမီးေတြ ေကာင္းစားဖို႔အတြက္၊ သားသမီးေတြ လူတလံုး၊ သူတလံုးျဖစ္လာဖို႔အတြက္၊ သားသမီးေတြ ပညာတတ္ႀကီး ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ကို က်ားကုတ္က်ားခဲ၊ ကိုယ္ဖိရင္ဖိ၊ မအိပ္မေန စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံၿပီး ေကၽြးေမြးခဲ့တာေတြ၊ ျပဳစုေစာင့္ေရွက္ခဲ့တာေတြ၊ ဒီသားေတြ၊ ဒီသမီးေတြ အေတာင္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ တာေတြဟာ မိခင္တိုင္းရဲ႕ ေမတၱာ၊ မိခင္တိုင္းရဲ႕ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြပါပဲ။<br /><br />မိခင္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ သားသမီးေတြအေပၚဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ခ်စ္လဲ ဆိုရင္ သားသမီးေတြရဲ႕အသက္ကို သူတို႔ရဲ႕ အသက္ထက္ေတာင္ တန္ဖိုးထား ပံုေအာၿပီး ခ်စ္ၾကတာပါ။<br /><br />ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဒီလိုေျပာရသလဲဆိုရင္ က်ေနာ့္ကိုယ္ေတြ႔ ျဖစ္ရပ္ရွိခဲ့လို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္ ျပန္ေျပာျပခ်င္တယ္။<br /><br />"က်ေနာ္ ဆယ္တန္းႏွစ္တုန္းကပါ၊ က်ေနာ့္အေမ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ၊ ျဖစ္ေနတာက ရိုးရိးမဟုတ္ပါဘူး၊ အိပ္ယာထဲကေတာင္ မထႏိုင္တဲ့အေျခအေနမွာ၊ ျဖစ္ခ်င္ ေတာ့ က်ေနာ္ ေက်ာင္းတတ္ေနရင္း အဖ်ား၀င္လာလို႔ ေဆးခန္းသြာျပတယ္၊ ၿပီးတာနဲ႔ အိမ္မွာအနားျပန္ယူခဲ့တယ္။ အေမတို႔ေရာ၊ ဆရာ၀န္တို႔ပါ က်ေနာ္အဖ်ား၀င္တာ ရိုးရိုးပဲဆို ၿပီး စိုးရိမ္စိတ္သိပ္မရွိေသးပါဘူး။ တရက္ေလာက္ေနၿပီးတာနဲ႔ မနက္မွာပဲ ေဆးေသာက္ဖို႔ ဆိုၿပီး ညီမေလးလာႏိုးတယ္၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ထလို႔မရေတာ့ပါဘူး။ ေျခေတြလက္ေတြ လႈပ္လို႔ကိုမရေတာ့ဘူးေလ၊ ပိုဆုိးတာက ေျခေထာက္ပါ၊ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ကိုမရေတာ့ဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းကို အေဖေရာ၊ အေမပါသိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိုးရိမ္ၾကပါတယ္။ အဆိုးဆံုးက အေမပါ။ အိပ္ယာထဲက မထႏိုင္တဲ့ အေမဟာ သားသမီးေဇာနဲ႔ ထလာတယ္၊ က်ေနာ့္အေနားမွာ လာေနတယ္၊ က်ေနာ္စားခ်င္တဲ့ အရာေတြကို ေမးတယ္၊ က်ေနာ္ စားခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အကုန္လုပ္ေပးဖို႔အတြက္ေပါ့။ သူ႔ေရာဂါေတာင္ သူမၾကည့္ေတာ့ ပါဘူး၊ က်ေနာ့္အတြက္ကိုပဲ ဂရုစိုက္တယ္၊ က်ေနာ္ေရာ၊ အကိုေရာ၊ ညီမေလးေရာ အေဖပါ ၀ိုင္းေျပာၾကတယ္၊ အေမ အိမ္ယာထဲမွာပဲ ေနေပါ့၊ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔လို႔ မရပါဘူး၊ က်ေနာ့္အနား မွာ ေနၿပီး က်ေနာ့္ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို လုပ္ေပးတယ္။ ေရပတ္တိုက္ေပးတယ္။ ေျခေထာက္ျပန္ေကာင္းလာေအာင္ ႏွိပ္ႏွယ္ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုးအားမရလို႔ အႏွိပ္ကၽြမ္း က်င္တဲ့ အေဒၚတေယာက္ကို ေခၚၿပီး ႏွိပ္ခုိင္းတယ္။ ဒါေတြဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေပါ့၊ တကယ္ဆိုရင္ အေမလည္း က်န္းမာေရးမေကာင္းဘူး၊ ဒီလို က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ၾကား က၊ အိပ္ယာထဲက မထႏိုင္တဲ့ၾကားက အေမဟာ က်ေနာ့္အတြက္ကို လာလုပ္ေပးတယ္၊ ဂရုဏာေတြ ေပးတယ္။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ထည့္ထးတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ကို ခ်စ္တဲ့၊ သားသမီးကို ခ်စ္တဲ့ မိခင္ပါ။ သူဘာျဖစ္ေနေန ဂရုမစိုက္ဘူး၊ သားသမီးေကာင္းဖို႔၊ သားသမီးအတြက္ကိုတာ ၾကည့္တတ္တဲ့၊ စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ မိခင္ပါ။"<br /><br />က်ေနာ့္အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာရင္း က်ေနာ့္မိခင္ကို ေဖာ္က်ဴးေနတယ္လို႔ပဲ ေျပာ ေျပာ၊ ခ်ီးမြန္းခန္းေတြ ဖြင့္ေနတယ္လို႔ပဲ ဆိုဆို၊ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ့္မိခင္ရဲ႕ သားသမီး ေတြအေပၚ ခ်စ္တတ္တဲ့၊ သားသမီးေတြအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္တတ္တဲ့၊ သားသမီးေတြအေပၚ ဂရုဏာတရား၊ ေမတၱာတရားျပည့္၀တဲ့ က်ေနာ့္မိခင္ကို က်ေနာ္ အလြန္တရာကိုမွ စာဖြဲ႔လို႔ ကို မကုန္ႏိုင္တဲ့၊ ခိုင္းႏိႈင္းလို႔ကို မယွဥ္တာတဲ့ မိခင္ပါပဲလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္သူအား လံုးလည္း ကိုယ့္ရဲ႕မိခင္ေတြကို ဒီလိုပဲ ဖြင့္ဆို၊ ေျပာခ်င္မွာပဲ၊ မေျပာခ်င္ရင္ေတာင္ ရင္ထဲမွာ သိမ္းထားမယ္လို႔ က်ေနာ္ အခိုင္အမာ ယံုၾကည္လက္ခံတယ္။<br /><br />တခ်ဳိ႕ေသာ လူေတြဆို မိခင္ကို ေဖာ္က်ဴးဖြဲ႔ဆိုတာေတြ၊ ေရးၾကတာေတြ၊ ေျပာၾက တာေတြ တပံု တပံုႀကီးပါပဲ။ က်ေနာ္ထပ္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်ေနာ့္မိခင္ ကိုတာ ဖြဲ႔ဆို၊ ေျပာဆိုၿပီး တျခားေသာ မိခင္ေတြကို မေျပာရေကာင္းလားလို႔ေတာ့ မျမင္ပါနဲ႔၊ က်ေနာ္ … က်ေနာ့္မိခင္အပါအ၀င္ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ မိခင္တိုင္းကို က်ေနာ့္မိခင္ကို ေျပာသ လို အားလံုးေသာ မိခင္တို႔ကိုလည္း ေျပာဆို၊ ဖြဲ႔ဆို၊ ေရးျပခ်င္ပါတယ္။ မိခင္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့ သားသမီးတိုင္းရဲ႕ ကိုယ္စား က်ေနာ္ ဒီေနရာကေန ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။<br /><br />မိခင္တိုင္း … မိခင္တိုင္းဟာ သားသမီးေတြကို အသက္ေပးၿပီး ေမြးခဲ့၊ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူ ေတြပါ။ မိခင္ေတြဟာ သားသမီးေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ ေပးဆပ္သလဲ၊ ဘယ္လို ရပ္တည္ခဲ့သလဲဆိုတာကို ေျပာျပခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေဘးအိမ္က အေဒၚတေယာက္ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္၊ သားသမီးအတြက္ ေပးဆပ္တဲ့အေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပမယ္။<br /><br />သူမမွာ သားသမီး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ျမင္ေနတာက သူမရဲ႕ သားသမီးေတြအတြက္ တေန႔တာ ရုန္းကန္ေနတာကိုပါ။ က်ေနာ္ သတိထားမိတာ တခုရွိတယ္။ သူမမွာ ေယာက်ၤားမရွိေတာ့တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိႏိုင္တယ္၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူမအနားမွာ သူမေယာက်ၤားမရွိတာကိုေတာ့ က်ေနာ္ေတြ႔ရတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ အေျခအေနေတြက ေတာ္ေတာ္ကို ဆိုးဆိုးရြားရြား ျဖစ္ေနေတာ့ တဖက္ႏိုင္ငံမွာလာၿပီး အလုပ္လာလုပ္ေနရတဲ့ သူမပါ။ အဲဒါဟာ သားသမီးအ တြက္ပဲလို႔ က်ေနာ္ ျမင္ပါတယ္။ သူမဟာ လင္ေယာက်ၤားမပါပဲနဲ႔ တဖက္ႏိုင္ငံမွာ လာၿပီး လုပ္၀ံ့တဲ့ သူမဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ … စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႔ေတာင္ ေတြး လို႔ရပါတယ္။ အဲဒါဟာ သူ႔ရဲ႕ သာားသမီးေတြရဲ႕ ေရွ႕ေရး၊ အနာဂတ္အတြက္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္ မယ္။<br /><br />ၾကည့္ပါဦး၊ သူမဟာ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ သားသမီးေတြ ေက်ာင္းသြားဖို႔အတြက္ ေစာေစာထၿပီး လုပ္ေပးရတယ္။ သားသမီးေတြ ေက်ာင္းသြားၿပီးတဲ့အခါ သူမကိုယ္တိုင္ အလုပ္ကို စက္ဘီးေလးနဲ႔ ေျပးေနရတယ္။ ညေနဆို ငါးနာရီခြဲေလာက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကေလးေတြက အိမ္မွာ ရွိေနပါၿပီ၊ သူမ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ကေလး ေတြအတြက္ ထမင္းခ်က္ျပဳတ္ရ၊ ကေလးေတြရဲ႕ အ၀တ္အစားေတြ ေလွ်ာ္ရဖြတ္ရတယ္။ သားသမီးေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္၊ တျခားကေလးေတြနဲ႔ တန္းတူ သူမကေလးေတြ ေနရေအာင္ အလုပ္တဖက္နဲ႔ မနားရေအာင္ လုပ္ကိုင္ေနတာ၊ ကေလးေတြကို ၾကည့္ရႈ ေစာင့္ေရွာက္ေနရပါတယ္။ ဒါဟာ သူမရဲ႕ တေန႔တာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ ရြက္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတာပါ။<br /><br />က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိခဲ့တာေတြကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္ဆိုရင္ ဒီမွာလာၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတာ တယ္မလြယ္ပါဘူး။ သူမ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရသလဲ၊ ရတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ အိမ္လခ ေပးရတာရယ္၊ မီးခ ေပးရတာရယ္၊ ေရခ ေပးရတာရယ္၊ ကေလးေတြရဲ႕ မုန္႔ဖိုးပဲဖိုး ေပးရတာရယ္၊ ၀မ္းစားအတြက္ရယ္၊ တကယ္တြက္ၾကည့္ရင္ ေလာက္ခ်င္မွလည္း ေလာက္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူမဟာ ကေလး ေတြကို တင့္တင့္တယ္တယ္ထားႏိုင္တာကို က်ေနာ္ ေလးစားပါတယ္။ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ သူမေနရာမွာ က်ေနာ့္မိခင္ကို အစားထိုးၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ထပ္တူမက်ရင္ ေတာင္ က်ေနာ့္မိခင္လည္း ဒီလိုပဲ ရုန္းကန္ခဲ့ရမွာပဲ၊ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေပါ့။ တခုသာတာ က က်ေနာ္တို႔ မိသားစုထဲမွာ၊ က်ေနာ့္မိခင္နားမွာ အေဖရွိခဲ့ေတာ့ အေမဟာ သူမေလာက္ ေတာ့ မပင္ပန္းခဲ့ေလာက္ဘူးေပါ့၊ က်ေနာ္ ေျပာသလိုပါပဲ၊ ထပ္တူမက်ေလာက္ဘူးဆိုတာ ေလ၊ ဒါေပမယ့္ တူတာတခုရွိတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ မိခင္တိုင္း သားသမီးေတြအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာ၊ ဂရုဏာ၊ အခ်စ္ အဲဒါေတြ ျဖစ္ႏိုင္၊ တူႏိုင္ပါတယ္။ မိခင္တိုင္းဟာ သူတို႔သားသမီး ေတြကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြဟာ အားလံုးတူညီေနၾကတယ္လို႔ က်ေနာ္ ယံုၾကည့္ပါတယ္။<br /><br />စာဖတ္သူေတြကို က်ေနာ္ ေမးခြန္းေတြ ေမးခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေ၀ဖန္ ပိုင္းစစ္၊ စမ္းစစ္ဖို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္လည္း စမ္းစစ္ပါမယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> မိခင္လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> ၁။ ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္သာလွ်င္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးလို႔ ထင္သလား။</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> ၂။ တျခားေသာ မိခင္ေတြကို ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္လို႔ လက္ခံႏိုင္သလား။</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> ၃။ ဘယ္လို မိခင္မ်ဳိးကိုမွ ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္လို႔ သတ္မွတ္ပါသလဲ။</span><br /><br />အဲဒီေမြးခြန္းသံုးခုကို ေျဖၾကည့္ၾကရင္း၊ စဥ္းစားၾကည့္ၾကရင္း ကိုယ့္ရဲ႕သေဘာထား ေတြကိုလည္း ေျပာခဲ့ၾကပါ။ ကဲ … စာဖတ္သူေတြပဲ စဥ္းစားလို႔၊ ေျဖၾကည့္လို႔လဲ မၿပီးပါဘူး။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေျဖၾကည့္ပါမယ္၊ စဥ္းစားၿပီး က်ေနာ့္သေဘာထားကို ေျပာပါမယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> ၁။ ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္သာလွ်င္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးလို႔ ထင္သလား။</span><br /><br /> က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္မိခင္သာလွ်င္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးလို႔ ထင္ခဲ့တယ္။ သူမ်ားေတြကို မေျပာရင္ေတာင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီလို ထင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဒီအသက္အရြယ္ထိေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီေမးခြန္းေလးကို ျပန္စဥ္း စားၾကည့္မိတယ္။ - ငါ ငယ္ငယ္တုန္းက ထင္ခဲ့သလို မဟုတ္ပါလားဆိုတာ သိလာရတယ္။ ျမင္လာတယ္။ သူစိမ္းနယ္ထဲကို ေျခခ်လာခဲ့တာရယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳအရလည္း သိလာရပါတယ္။<br /><br /> ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္သာလွ်င္ အျမင့္ျမတ္ဆံုး မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ မိခင္တိုင္း၊ မိခင္ တိုင္းဟာ ျမင့္ျမတ္ၾကပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ မိခင္တိုင္းဟာ သားသမီးေတြအတြက္ ေတာ့ အျမင့္ျမတ္ဆံုးပါပဲ။ မိခင္တိုင္းရဲ႕ ျမင့္ျမတ္ပံုခ်င္း မတူညီတာပဲ ကြာမယ္။ က်ေနာ္ ထပ္ေျပာပါရေစ … မိခင္တိုင္း … မိခင္တိုင္းဟာ ဘာသာလူမ်ဳိးကြဲျပားပါေစ၊ အသားအ ေရာင္ ကြဲျပားပါေစ၊ မိခင္ဟာ မိခင္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးေသာ မိခင္ေတြဟာ အျမင့္ျမတ္ ဆံုးပါပဲလို႔ က်ေနာ္ အဲဒီလို ရဲရဲႀကီးကို ယံုၾကည္တယ္။ လက္လည္း လက္ခံပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> ၂။ တျခားေသာ မိခင္ေတြကို ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္လို႔ လက္ခံႏိုင္ပါသလား။</span><br /><br /> ဒီေမးခြန္းကို လူတိုင္း ဘယ္လိုေျဖၾကမလဲေတာ့ မသိဘူးဗ်၊ က်ေနာ္က လည္း ေတာ္ေတာ့ကို စဥ္းစားယူရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း လူသား ထဲက လူတေယာက္မို႔လို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္မိခင္ကလြဲၿပီး တျခားေသာ မိခင္ေတြကို ဘယ္သူေတြ က လက္ခံႏိုင္ပါ့မလဲ။ အနည္းအမ်ားေပၚမွာလဲ မူတည္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာတခုေတာ့ ရွိ တယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်ေနာ္ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ တျခားေသာ မိခင္တိုင္းကို ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္ရယ္လို႔ လက္မခံထားႏုိင္သည့္တိုင္ စဥ္းစားၿပီး သေဘာထားျပည့္၀စြာ စာနာနားလည္ ၿပီး လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /> ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ အံ့ၾသမသြားၾကပါနဲ႔ က်ေနာ္ အထက္က မိခင္တို႔ရဲ႕အ ေၾကာင္းကို ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ၊ မိခင္ေတြ စာနာတယ္၊ နားလည္တယ္၊ မိခင္တိုင္းကို ကုိယ့္ရဲ႕ မိခင္လို႔ သေဘားထားၿပီး ခြင့္လြတ္နားလည္ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ အဲဒီ လို လက္ခံယံုၾကည္ပါတယ္။ အျပည့္အ၀ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္မွလည္း ျဖစ္မွာပါ။<br /><br /> စာဖတ္သူေတြအားလံုး စဥ္းစားၾကပါ။ ငါက ဘယ္လိုရွိတယ္၊ ငါ့ခံစားခ်က္ က ဒီလိုပဲလားဆိုတာေတြကို ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ စဥ္းစားၿပီး ေျဖၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> ၃။ ဘယ္လို မိခင္မ်ဳိးကိုမွ ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္လို႔ သတ္မွတ္ပါသလဲ။</span><br /><br /> က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းကို က်ေနာ္ ဘယ္လို ျပန္ေျဖရမလဲ မသိေတာ့ဘူး၊ ေမးခြန္းက နည္းနည္းခက္သြားတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ႀကိဳး စားၿပီး ေျဖေပးပါ့မယ္။<br /><br /> က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အေတြးကို ေျပာျပခ်င္တယ္။ က်ေနာ့္မိခင္ ဟာ က်ေနာ္တို႔အေပၚမွာ ယုယမႈေတြ ေပးတဲ့၊ ဂရုဏာတရား ေပးတဲ့၊ အလုိလိုက္တတ္တဲ့ စသည္ျဖင့္ပါပဲ၊ အဲဒီလို မိခင္မ်ဳိးကို ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တာေလ။ အဲဒီလို ေတြးထင္ခဲ့တာေတြ၊ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြဟာ က်ေနာ္တို႔အေပၚမွာ တကယ္ပဲ အဲဒီလို ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br /> ေနာက္တခုရွိေသးတယ္၊ လူသားအားလံုး သို႔မဟုတ္ သားသမီးတိုင္းအား လံုးဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္ကိုေတာ့ မိခင္ေကာင္း၊ မိခင္ျမတ္ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ "အို မိခင္ ခြင့္လြတ္ပါ" က်ေနာ္ေျပာမယ့္ စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းအတြက္ နားနဲ႔မနာ၊ ဖ၀ါးနဲ႔သာ နာပါလို႔ ေျပာပါရေစ။ တခ်ဳိ႕ေသာ လူသားေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္ မေကာင္းတဲ့ မိခင္ျဖစ္ ၾကည့္၊ ဆိုးသြမ္းတဲ့ မိခင္ျဖစ္ၾကည့္ သူတို႔ေတြဟာ ကိုယ့္မိခင္ပါလို႔ သူတပါးကို ေျပာဆိုျပဖို႔ ရာ ခက္ခဲၾကမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ လူသားေတြေနာ္။<br /><br /> က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ေရာ အဲဒီလိုမ်ဳိးသာ ကိုယ့္မိခင္ျဖစ္ရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္မိခင္ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ထာ၀စဥ္သာ ကိုယ့္မိခင္ပါပဲ။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဦးထိပ္မွာ မိခင္ကို ထားပါ့မယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ႏွလံုးသားက သတ္မွတ္တဲ့ ခံစားခ်က္စကားေတြပါပဲ။ စာဖတ္သူေတြေရာ ဘယ္လိုမ်ဳိး သတ္မွတ္မလဲ၊ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။<br /><br />မိခင္ေတြဟာ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္သြားတာေတာင္ သားမီးေတြကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သ လဲ။ သူတို႔ အိုမင္းသြားရင္၊ ေသဆံုးသြားရင္ေတာင္ သူတို႔ေမတၱာဟာ အိုမင္းသြားမယ္ မဟုတ္ပါ၊ ေသဆံုးသြားမယ္မဟုတ္ပါ၊ အၿမဲထာ၀ရသစ္လြင္ရွင္သန္ေနမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အခု သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက ရခဲ့တဲ့ စာသားေလး တခ်ဳိ႕ကို ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒီ မိခင္ေရးထားတဲ့စာက <span style="color: rgb(255, 102, 102);">"ငါ အိုသြားတဲ့ အခါ"</span>တဲ့။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> ငါ အိုသြားတဲ့ အခါ</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> "တေန႔ထက္ တေန႔ အိုစာသြားတဲ့ ငါ့ကိုၾကည့္ၿပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊ နားလည္ ေပးပါ၊ အားေပးပါ၊ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀သက္တမ္းအတြက္ ငါ လမ္းညြန္ခဲ့သလို အခုအ ခ်ိန္မွာ ငါ့ဘ၀ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ အခ်စ္နဲ႔ ေအးျမမႈေတြကို ငါ ၿပံဳးၿပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲဒီအၿပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ ေမတၱာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။"တဲ့။</span><br /><br />ဒီစာသားေလးကို မိခင္တေယာက္ေရးခဲ့တဲ့ စာသားေလးပါ။ စာဖတ္သူအားလံုးကို ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္ေတြကို အဲဒီလိုမ်ဳိး ေျပာထားတဲ့အတိုင္းတာ ေလွ်ာက္သြားမယ္ဆိုရင္ မိခင္တိုင္းရဲ႕ အၿပံဳးေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ပြင့္ေနမွာ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမတေယာက္ဟာ သားသမီးတေယာက္ရဲ႕ ခံစား ခ်က္ေလးကို ေျပာျပပါတယ္။ ဒီမွာ က်ေနာ္ ျပန္ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> "ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ မိခင္တိုင္း … မိခင္တိုင္းရဲ႕ ေမတၱာ၊ ေစတနာေတြဟာ ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔မွမရေအာင္ ႀကီးမားပါတယ္။ က်မအေၾကာက္ဆံုးကေတာ့ က်မေဘးနားမွာ အေမမရွိေတာ့မွာကိုပါဘဲ၊ က်မေဘးနားမွာ အေမရွိေနရင္ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ၿပီး ျပည့္စံုၿပီလို႔ ယံု ၾကည္တယ္။ အသက္အရြယ္ႀကီးလာေလ အေမတေယာက္ရဲ႕ ေမတၱာႀကီးမားမႈကို ပိုၿပီးနား လည္ခဲ့ရေလ ျဖစ္ပါတယ္။"</span><br /><br />အိုျခင္း၊ နားျခင္း၊ ေသျခင္းဆိုတဲ့ အနိစၥတရားကို ဘယ္သူမွ၊ ဘယ္အရာကမွ မေက်ာ္လႊားႏုိင္ဟု ဗုဒၶျမတ္စြာက ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။<br /><br />မိခင္တို႔ရဲ႕ ေမတၱာဟာ အနိစၥတရားကို ေက်ာ္လြန္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္လို႔ က်ေနာ္ ယံု ၾကည္ေနမိတယ္။<br /><br />မိခင္တို႔ရဲ႕ ေမတၱာဟာ ဘယ္အခါမွာမွ မအိုမင္း …<br />မိခင္တို႔ရဲ႕ ေမတၱာဟာ ဘယ္အခါမွာမွ မထိခိုက္ႏိုင္ …<br />မိခင္တို႔ရဲ႕ ေမတၱာဟာ ဘယ္အခါမွာမွ ေသဆံုးသြားလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္။ ေမလ (၂)ရက္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4325107411183961322?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-49984574414457901722008-05-01T10:04:00.002+07:002008-12-11T10:50:41.804+07:00<font face="Zawgyi-One"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/SBkzzQ86ziI/AAAAAAAAAa0/LAe0XCBLa2g/s1600-h/Ballot+symbol.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/SBkzzQ86ziI/AAAAAAAAAa0/LAe0XCBLa2g/s320/Ballot+symbol.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195240600965402146" /></a></font><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4998457441445790172?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-24577661873947196042008-04-07T10:57:00.002+07:002008-12-11T10:50:42.017+07:00<font face="Zawgyi-One"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R_mcchgxxZI/AAAAAAAAAas/vK-n9i1U6S8/s1600-h/Daw+amar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R_mcchgxxZI/AAAAAAAAAas/vK-n9i1U6S8/s320/Daw+amar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186348459739956626" /></a><br /><br />သတင္းစာဆရာမ၊ စာေရးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ (ခ) အဖြားမာ ကြယ္လြန္<br />သတင္းစာဆရာမ၊ စာေရးးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ (ခ) အဖြားမာ အသက္ (၉၃) ႏွစ္သည္ ယေန႔နံနက္<br />(၈) နာရီ (၃၇) မိနစ္တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံႀကီး၌ ကြယ္လြန္သြားသည္။</font><br /><br /><span id="fullpost">သားျဖစ္သူ ကုိညီပုေလးက “ယခု (၈) နာရီ (၃၇) မိနစ္က ေဆး႐ုံမွာ ဆံုးတယ္ခင္ဗ်။<br />မႏၲေလးေဆး႐ုံ ႏွလံုးေရာဂါအထူးကုေဆာင္မွာပါ” ဟု ေျပာသည္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-2457766187394719604?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-74477960289969516262008-03-15T14:53:00.001+07:002008-12-11T10:50:42.170+07:00<font face="Zawgyi-One"> ကန္႔ကြက္မဲေတြ ေပးၾကပါ ...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R9uBFnyVxiI/AAAAAAAAAak/zQrSvPRB04U/s1600-h/Vote+No.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R9uBFnyVxiI/AAAAAAAAAak/zQrSvPRB04U/s320/Vote+No.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177874130171971106" /></a></font><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-7447796028996951626?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-28661870551740243352008-03-15T14:39:00.003+07:002008-12-11T10:50:42.334+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီေန႔ည ေဒါင္းရင္ျပင္မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ World Poetry Day ေန႔ အခမ္းအနား ဖိတ္ၾကားလႊာ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R9t-OnyVxhI/AAAAAAAAAac/DdLxtJP2kes/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R9t-OnyVxhI/AAAAAAAAAac/DdLxtJP2kes/s320/Untitled-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177870986255910418" /></a></span><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-2866187055174024335?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-59768781133131714812008-02-25T12:12:00.000+07:002008-02-25T12:14:31.448+07:00<font face="Zawgyi-One"><span style="font-weight:bold;">ၾကယ္နီတပြင့္ ေႂကြလႊင့္ျခင္း</span><br /><br />ဆန္းစ တန္ပို႔တြဲမွာ<br />ၾကယ္တပြင့္ ေႂကြက် ေျမခခဲ့တယ္<br />သူဟာ အနီရဲရဲ ၾကယ္ျဖစ္တယ္။<br /><br />အမ်ဳိးသားတန္းတူေရးနဲ႔<br />ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲအတြက္<br />လင္းလက္တဲ့ ရဲရဲနီၾကယ္ျဖစ္တယ္<br />ေႂကြခ်ိန္မတန္ပဲ ေႂကြလႊင့္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္နီေရ ...<br />တိုင္းရင္းသားမ်ား<br />ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္မ်ား<br />ၿပီးေတာ့ ...<br />ျမန္မာျပည္သူလူထုမ်ား<br />သူတို႔ ...<br />သူတို႔ အားလံုးရဲ႕ ရင္ဘတ္ႀကီး<br />မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ၿပီ။</font><br /><br /><span id="fullpost">သူ႔ကို ...<br />လက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရတဲ့<br />ေကာင္းကင္ႀကီးလည္း<br />ရင္ထုမနာျဖစ္လို႔<br />လက္ခံရမဲ့ ၀သုန္ေျမလည္း<br />ငိုေႂကြးလို႔<br />ေတာ္လွန္ေသာင္ရင္းလည္း<br />ခံျပင္းေ၀ဆူလို႔<br />မိုးမခေတာလည္း<br />႐ႈိက္သံစြက္လို႔။<br /><br />အဲဒီ ေ၀ဒနာေတြၾကားက<br />အကၽြန္တို႔<br />ရန္သူကို<br />ဘယ္ေသာအခါမွ<br />ဒူးေထာက္အညံ့ခံၾကလိမ့္မည္မဟုတ္<br />ကတိေပးပါတယ္ ၾကယ္နီ ...။<br /><br />အို ...<br />အေႂကြေစာတဲ့<br />ျမန္မာျပည္ရဲ႕<br />သူရဲေကာင္း အာဇာနည္ေရ ...<br />စိတ္ခ်စြာ လဲေလ်ာင္းပါေတာ့။<br /><br />(၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရေသာ အမ်ဳိးသား သူရဲေကာင္း တီးမန္းရွာသို႔)<br /><br />ထေနာင္း (၁၆၊ ၂၊ ၂၀၀၈)<br /><br />အတီးေရ ... စိမ္းညိဳေနတဲ့ မိုးမခေတာေတြလည္း ခ်က္ခ်င္း ၀ါက်င္က်င္ျဖစ္လို႔သြားတယ္။ ေတာ္လွန္ေသာင္ရင္းရဲ႕ ေရအလ်င္ေတြလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားတယ္။ ေဆာင္းေႏွာင္း ေႏြဦးမွာ မိုးၿခိမ္းသံတခုကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကမၻာေျမတခြင္လံုး ခ်က္ခ်င္းဆြံ႔အသြားတယ္။ မဟာပထ၀ီေျမႀကီး အိုးထိမ္းစက္ပမာ သြက္သြက္လည္ခဲ့ေပါ့။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5976878113313171481?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-27591927070848070262008-02-07T15:51:00.000+07:002008-02-07T15:55:40.319+07:00<font face="Zawgyi-One">ကိုေနဘုန္းလတ္ဖမ္းဆီးခံထားရျခင္းအေပၚ ဘေလာ့ဂ္ဂါအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ခံစားခ်က္အျမင္မ်ား<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/DVBtelevision">DVB television</a> မွ ျပန္လည္ကူးယူ တင္ျပလိုက္ပါတယ္<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/e8CLzn-pRxQ&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/e8CLzn-pRxQ&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object></font><br /><br /><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-2759192707084807026?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-54031881288223880572008-02-07T13:04:00.000+07:002008-12-11T10:50:42.545+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;"> မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R6qrLPoATVI/AAAAAAAAAaI/IllKxCuI9h0/s1600-h/Free_NPL.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R6qrLPoATVI/AAAAAAAAAaI/IllKxCuI9h0/s320/Free_NPL.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164128132394929490" /></a><br /><br />က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္ အဖမ္းခံတယ္ၾကားၾကားခ်င္း ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္အတြက္ ပို႔စ္တင္ေပးဖို႔ရာ။ က်ေနာ္လည္း မအားလပ္တာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ဘက္ကို မလွည့္ျဖစ္ခဲ့ ဘူး။ အခုေတာ့ ကိုႀကီးေနဘုန္းရဲ႕ တႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ဆုေတာင္းပို႔ေတြ ေရးေနၾကတာ သိရေတာ့ က်ေနာ္ ၀မ္းသားတယ္ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း လိုက္ဖတ္ရင္း ကိုႀကီးေနဘုန္းအတြက္ ဆုေတာင္းေပးဖို႔ လုပ္ပါၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုႀကီးေနဘုန္း ခင္မင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။<br /> <br />က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို သြားေရာက္ၿပီး ရသ။ သုတ။ ဗဟုသုတဟင္းအိုးႀကီးကို သြားေရာက္ႏႈိက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ စီေဘာက္မွာေတာ့ စာေတြ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ရံဖန္ရံခါမွတာ က်ေနာ္ ေရးသြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ ကိုႀကီးေနဘုန္းနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ကိုႀကီးေနဘုန္း အဖမ္းမခံရမီ အခ်ိန္ ရက္အနည္းငယ္ကပါ။ ကိုႀကီးေနဘုန္းနဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တာ တရက္ထဲပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္မွမၾကာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ကိုႀကီးေနဘုန္းကို က်ေနာ္ေလးစားတယ္။ အားက်တယ္။ ကိုႀကီးေနဘုန္းဟာ အရမ္းကို ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ လူပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔စကားေျပာရင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးနဲ႔ ရင္ထဲေရာက္ေအာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ လူပါ။ ေနာက္ထပ္ရွိပါေသးတယ္ ကိုႀကီးေနဘုန္း စိတ္ဓါတ္ကိုပါ။ သူက လူငယ္လူရြယ္ေတြကို အသိပညာတိုးပြားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ရယ္။ ဘေလာ့ဂ္နည္းပညာ ျပန္႔ပြားေရးကို အားစိုက္လုပ္ကိုင္တတ္တဲ့ စိတ္ကို က်ေနာ္ ေလးစား ဂုဏ္ယူပါေၾကာင္း ဒီမွာ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ကိုႀကီးေနဘုန္းေရ … ညီေလး ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။ က်န္းမာစြာနဲ႔ အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);" id="fullpost">လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္က ကိုႀကီးေနဘုန္းလတ္သို႔ ….</span><br /></div><span id="fullpost"><br />ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း<br />"ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ<br />"လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။<br />ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့<br />ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္"<br />တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့<br />အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊<br />အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅<br />ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္<br />ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ<br />လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။<br />သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။<br /><br />ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔<br />လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။<br />ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ<br />အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု<br />မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး<br />ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ<br />ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက<br />အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို<br />အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု<br />ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့<br />ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ<br />ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။<br /><br />ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။<br />ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္<br />သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။<br />ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔<br />ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး<br />ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ …<br />ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔<br />ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္<br />အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။<br /><br />ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို<br />ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္<br />ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ<br />ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5403188128822388057?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-73891909638854989302008-02-07T12:56:00.000+07:002008-02-07T13:00:43.207+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းေလး အဆံုး</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခေရာင္းလမ္းကို ေလွ်ာက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုကၡကို ခံစည္းရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းဆြတ္တဲ့ သီခ်င္းနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀ကို ရုန္းကန္ခဲ့ေသးတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလမ္းကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးရူးေတြနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါေလွ်ာက္မယ့္ လမ္းမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ကိုယ္ငါ အသံုးခ် …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခေရာင္းလမ္း တခုမွာ။</span><br /><br /><span id="fullpost">ပန္းခင္းလမ္းကို ေရာက္</span><br /><span id="fullpost">သုခကို စံျမန္းရင္း</span><br /><span id="fullpost">တက္ႂကြတဲ့ ေျခလွမ္းနဲ႔</span><br /><span id="fullpost">ဘ၀အနာဂတ္ဆီ</span><br /><span id="fullpost">အရုဏ္က်င္း ေနျခည္နဲ႔</span><br /><span id="fullpost">ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ဖူးခဲ့ေသးတာ</span><br /><span id="fullpost">ဒီလမ္းကို </span><br /><span id="fullpost">ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းမွာ</span><br /><span id="fullpost">လန္းဆန္းမႈနဲ႔</span><br /><span id="fullpost">ငါေရြးမယ့္ လမ္းမွာ</span><br /><span id="fullpost">ငါ့ကိုယ္ငါ အသံုးခ် …</span><br /><span id="fullpost">ပန္းခင္းလမ္း တခုမွာ။</span><br /><br /><span id="fullpost">ခေရာင္းလမ္းကို</span><br /><span id="fullpost">ဘယ္သူ ေလွ်ာက္သလဲ …</span><br /><span id="fullpost">ပန္းခင္းလမ္းကို </span><br /><span id="fullpost">ဘယ္သူ ေရာက္သလဲ …</span><br /><span id="fullpost">ခေရာင္းနဲ႔ ပန္းခင္းမွာ</span><br /><span id="fullpost">ဘယ္သူ … ေလွ်ာက္ … ေလွ်ာက္</span><br /><span id="fullpost">ဘယ္သူ … ေရာက္ … ေရာက္</span><br /><span id="fullpost">ေန႔တေန႔ မနက္ခင္းေလး အဆံုး …</span><br /><span id="fullpost">ငါ့ကိုယ္ငါေတာ့</span><br /><span id="fullpost">ဒီလမ္းကို အသံုးခ်ၿမဲ။ ။</span></div><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0002-anime/naruto_smilies/naruto_nothappy.gif" alt="nohappy" title="nohappy" height="50" width="50" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-7389190963885498930?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-30644276013356048582008-01-23T11:53:00.000+07:002008-01-23T11:55:11.089+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ဒါေပမယ့္ … </span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္ငယ္တုန္းက </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ ကဗ်ာေတြ ေရးေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမေမက ခ်ီးမြန္းတယ္</span><br /><br /><br /><span id="fullpost">ေဖေဖက အားေပးအၿပံဳးနဲ႔ ၾကည့္တယ္</span><br /><span id="fullpost">ကိုႀကီးက လႈိက္လွဲစြာ တြန္းပို႔တယ္</span><br /><span id="fullpost">ညီမေလးက ကဗ်ာ႐ူးလို႔ အရယ္မ်က္ႏွာနဲ႔ ေျပာတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">ခုလည္း …</span><br /><span id="fullpost">ငါ ကဗ်ာေတြ ေရးေနတုန္းပဲ</span><br /><span id="fullpost">အဲဒီမ်က္ႏွာေတြကို ငါ ျမင္ေနတုန္းပါပဲ</span><br /><span id="fullpost">ဒါေပမယ့္ … … ဒါေပမယ့္ … …<br /></span></div><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0002-anime/naruto_smilies/naruto_happy.gif" alt="happy" title="happy" height="50" width="50" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3064427601335604858?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-34639798262001530422008-01-16T14:33:00.001+07:002008-01-16T14:38:50.614+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br />ဒီစာစုေလးကိုလည္း ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းေလးက ဆြဲထုတ္တင္ျပလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > `အလုပ္က </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > ၀မ္းေရးအလွ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > ၀မ္းတြင္းကိစၥ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > ျပတ္ျပတ္လုပ္ေသာ္၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > ျပံဳးရႊင္ဖြယ္ရာ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > စားေရးဖူလုံ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > ေနာင္ေရးကိစၥ၊ ေျပလည္မည္´</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /> ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္၊ ဆိုခ်င္၊ ေရးခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုရွိပါတယ္္။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာ မ်ားသည္ လူ႕ေလာကတြင္ အစဥ္မပ်က္ လည္ပတ္စီးဆင္းေန႕သည့္ အရာတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ထိုအရာသည္ `၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္ ` ျဖစ္ပါပဲ။<br /><br /> ၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္သည္ အၿမဲပင္ ဒြန္တြဲေနသည္မွာ မွန္မမွန္ သိခ်င္လ်ွင္ ေန၏အလင္းေရာင္ ေပၚလာသည္မွ ကြယ္သြားသည့္အထိ ကိုယ္တိုင္ ေစာင့္ၾကည့္မေနဘဲ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ပါက သိရိွလာ မည္မွာ အမွန္ပင္သည္။ သိရွိသည္ထက္ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ၾကံဳ၊ ျဖတ္ေက်ာ္ေနရသည္ဟု ေျပာဆိုရင္ ပိုမွန္ပါ လိမ့္မည္။<br /><br /> အေၾကာင္းမွာမူ လူမ်ားသည္ လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာသည္ဟု သိစအရြယ္က ေသသည့္အခ်ိန္ ထိ အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး၊ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္ၾကရသည္။<br /><br /> သာဓကအေနနဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္သည္ ေမြးစအရြယ္က အသက္(၂)ႏွစ္အထိ မိခင္၏ ႏို႕ရည္ကို ေသာက္ေနရသည္ပင္ ကတည္းက ထိုမွတဆင့္ အသက္(၃) ႏွစ္မွအစ လူလတ္ပိုင္း၊ လူၾကီးပိုင္း ေရာက္သည့္အခ်ိန္ထိ အစားအစာေသာက္ ေရႏွင့္ ပဲသေရစာမ်ားကို ေန႕စဥ္မပ်က္ အၿမဲလိုလို စားေသာက္ ေနထိုင္ရျခင္းပင္။ အလုပ္ကိုလည္း ေရကုန္ေရခန္း လုပ္ၾကရသည္။<br /><br /> အလုပ္လုပ္မွ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္ဆည္းရသလို၊ ၀မ္းစာျပည့္တင္းမွ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မည္။ ၀မ္းစာမျပည့္တင္းဘဲႏွင့္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ ႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ အလားတူပင္ အလုပ္ကိုလည္း အစဥ္မပ်က္ လုပ္ေဆာင္မွသာလ်ွင္ ၀မ္းစာအတြက္ ျပည့္တင္းသိုေလွာင္လို႕ ရမည္ျဖစ္သည္။<br /><br /> ဤအထက္ပါအေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သာဓကတစ္ခုကုိ တင္ဆက္ပါမည္။ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ခုခုကို တင္ဆက္ပါမည္။<br /><br /> ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္သည္ သူ၏တာ၀န္ကုိ ေန႕တိုင္းမပ်က္ လုပ္ျခင္းသည္ ေငြကို ရဖို႕လိုလည္း မဟုတ္ မိသားစုအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၀မ္းစာအတြက္ ေသာ္ေကာင္း၊ ေငြကိုရမွသာလ်ွင္ ၀မ္းစာအတြက္၊ မိသားအတြက္ႏွင့္ သူ၏ ေနာင္ေရးတို႕ကို ဖူလံုေစသည္။<br /><br /> သူ၏ အတတ္ပညာျဖစ္သည့္ ဆရာ၀န္ဆုိသည့္အလုပ္ မရွိဘဲႏွင့္ေတာ့ ၀မ္းစာအတြက္ေကာ၊ မိသားစုအတြက္နွင့္ ေနာင္ေရးအတြက္ကိုပါ စိုးရိမ္ဖြယ္ရွိပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အလုပ္ကို အစဥ္အပ်က္ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဘဲႏွင့္ေတာ့ ၀မ္းစာအတြက္ ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။<br /><br /> အစာေရစာပ်က္ၿပီး ေသၾကပါလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ဆိုရိုးစကားေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာတဲ့ `ထမင္း ခုနစ္ရက္မစားရလည္း မေသႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေရေသာက္ရင္ေတာင္ အသက္ရွင္ပါတယ္တဲ့´ ဟုတ္မွာပါေလ။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ အျမင္ေတြကိုး။ မွန္တယ္လို႔လည္း မေျပာလို။ မွားတယ္လို႔လဲ မေ၀ဖန္လိုပါဘူး။<br /><br /> က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကိုေတာ့ က်ေနာ္ဆက္ေျပာပါမယ္။ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘဲထားဦးေတာ့ ၀မ္းစာ အတြက္ ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ အလားတူပင္ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္၊ စာေရးအလုပ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ အလုပ္ စသည့္အလုပ္ကို လုပ္ေဆာင္သည့္ လူမ်ားသည္ ထိုသို႕ပင္တည္း။<br /><br /> အလားတူနာမည္ေက်ာ္ ႏိုင္ငံေရးပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္သည့္ ပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ ၀မ္းစာမရွိ ဘဲႏွင့္ နာမည္မေက်ာ္ႏိုင္၊ အလုပ္မျဖစ္ဘဲႏွင့္လည္း မတက္ႏိုင္ေခ်။ မည္မွ်ေလာက္ပင္ နာမည္ေက်ာ္ေစဦး ထိုအလုပ္ႏွင့္ ၀မ္းစာမရွိလွ်င္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားႏိုင္မည္မဟုတ္ေသးေပ။<br /><br /> အလုပ္သည္ လူေတြအတြက္ အလြန္ကိုမွ လိုအပ္ေသာ အရာပင္ျဖစ္သည္။ ၀မ္းစာမွရွိဘဲႏွင့္လည္း ၀မ္းစာအတြက္ျဖည့္တင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။<br /><br /> ထိုေၾကာင့္ `၀မ္းစာ ႏွင့္ အလုပ္` သည္ အၿမဲပင္ ဒြန္တြဲေနေပသည္။ အလြန္မွလည္း အေရးႀကီးၿပီး လိုအပ္သည့္အရာလည္း ျဖစ္ေပသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> `အလုပ္က </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ၀မ္းေရးအလွ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ၀မ္းတြင္းကိစၥ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ျပတ္ျပတ္လုပ္ေသာ္၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ျပံဳးရႊင္ဖြယ္ရာ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> စားေရးဖူလုံ၊ </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ေနာင္ေရးကိစၥ၊ ေျပလည္မည္´</span><br /><br /> ဒီစကားေလးနဲ႔ ပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3463979826200153042?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-50292947197794063692008-01-15T15:34:00.000+07:002008-01-15T15:36:15.458+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ခ်ိပ္ပိတ္ခံထားရတဲ့ ျပတင္းတံခါး</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပတင္းတံခါးက </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုအခါမွာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ိပ္ပိတ္လို႔ ခံေနရၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်မ္းေအးတုန္ခိုက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညအေမွာင္ေတာင္ ထိုင္မၾကည့္ႏိုင္ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုပဲ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါဟာ အတိတ္ကို အတိတ္မွာ ထားခဲ့ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္လည့္ၾကည့္စရာ မလိုေအာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၀၇ နဲ႔ ၂၀၀၈ ကို ျခားနားေပးလို္က္ပါၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခ်ဳိ႕ေသာ သူေတြက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၀၈ ကို တခမ္းတနား ႀကိဳဆိုၾက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်ဳိ႕ေသာ သူမ်ားက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၀၈ ထဲ မရဲတရဲ လွမ္း၀င္ၾက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါကေတာ့ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပတင္း၀ကို လိုက္ကာနဲ႔ ပိတ္လိုက္သလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၀၇ ကို ဖံုးပိတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၀၈ ကိုေတာ့ ေျမလွန္တူးဆြေနရၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခု …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညမ်ားမွာေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်မ္းေအးတုန္ခိုက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညအေမွာင္ေတာင္ ထိုင္မၾကည့္ႏိုင္ၿပီမို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ိပ္ပိတ္ခံထားရတဲ့ ျပတင္းတံခါးကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနရ… ။ ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5029294719779406369?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-8652551967018015612008-01-15T13:15:00.000+07:002008-01-15T13:53:41.355+07:00<font face="Zawgyi-One"> Smart Mom<br /><br />A mother was walking with her four year old daughter one day when the daughter picked up something off the ground and started to put it into her mouth. The mother stopped her and said she shouldn't do that.<br /><br />"Why," asked the little girl.<br /><br />"Because it’s dirty. It's been on the ground. You don't know where it's been. It probably has germs."<br /><br />The little girl looked up at her mom with admiration and asked, "How do you know so much?"<br /><br />Thinking quickly, the mother said, "All moms know so much. We have to. It's on the Mommy Test. If you don't know it, you don't get to be a mommy."<br /><br />The little girl pondered this for a few minutes, then her face brightened. "I get it!" she said. "If you don't pass the test, you get to be a daddy!"<br /><br />"Yup," said the mom. </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-865255196701801561?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-76422939430307425972008-01-14T16:01:00.000+07:002008-01-14T16:06:21.181+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /> ဒီအိမ္မက္ႏွင့္ အနာဂတ္ေလး စာစုေလးကို က်ေနာ္ ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းေလးကို ျပန္လွန္ေနတုန္းေတြ႔လို႔ ဒီမွာ သယ္ရင္းမ်ားအားလံုးကို ဖတ္ေစခ်င္တာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">အိပ္မက္ႏွင့္ အနာဂတ္</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /> လူေတြဟာ ေန႕စဥ္လိုလို သြားလာလႈပ္ရွားၾက အလုပ္ကိုယ္စီသြားၾက တေန႕တာလုပ္ ေဆာင္ရမည့္ အလုပ္ကုိလည္း လုပ္ေဆာင္ၾကနဲ႕ ။<br /><br /> ေနကြယ္လာျပီးဆိုတာနဲ႕ ငါတို႕ဟာ အိပ္စက္အနားယူရမယ့္ အခ်ိန္္ေတာ္ ေရာက္လာေတာ့မွာ လား လိုိ႕ေျပာ ၾကတယ္။အဲဒီလို အိပ္ယာ၀င္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ လူေတြဟာ ေတြးျပီး စဥ္းစားၾကမွာဘဲ။<br /><br /> ငါတို႕ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ငါတို႕ ဘယ္လို ေလ်ွာက္လွမ္းရမလဲ။ လုပ္ေဆာင္ရမလဲ ဆိုတာကို ဘဲ စဥ္းစား မိၾကမွာပါ။ ဒီလိုပဲ စဥ္းစားၿပီး ေတြးပူေန ၾကလိမ့္မယ္။<br /><br /> ငါလည္းဘဲ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြလို ျဖစ္ရင္လည္း အနာဂတ္အတြက္ စဥ္းစားရင္း ပူပန္မိမွာဘဲ။<br /><br /> ဒီလိုဘဲ ေနထြက္လာရင္ ေန႕ရဲ႕အလင္းေရာင္ကို ခံစားရလိမ့္မယ္။ ေနကြယ္လာရင္လည္း ညရဲ႕အေမွာင္ထုႀကီးကိုဘဲ ခံစားရမွာပါ။ ဒါေတြဟာ ျဖစ္ၿမဲတရား ေတြပါ။ လူေတြဟာလည္း ဒီလိုသေဘာမိ်ဳး သက္ေရာက္တာဘဲ။ ေန႕အလင္းေရာင္ကို ျမင္ရတာနဲ႕ လူေတြဟာ ပ်ာယာခတ္ၿပီး၊ ကိုယ့္မွာရွိသမ်ွ အလုပ္ကို ကုန္းကုန္းၿပီး လုပ္ၾကနဲ႕ ရင္ေမာစရာ ပါဘဲ။<br /><br /> ဒီလိုၾကားထဲမွာ လူေတြဟာ အနားယူဖို႕ ၊စိတ္ကို အနားေပးဖို႕ မစဥ္းစားမိ ၾကဘူးလား၊စဥ္းစားမိ ၾကလားဆိုတာေတာ့ မေျပာတတ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ စဥ္းစားမိၾကမွာဘဲ။ မစဥ္းစာမိတဲ့ လူမ်ားလည္းရိွမွာပါ။ စဥ္းစားမိသည္ ျဖစ္ေစ၊ မစဥ္းစားမိသည္ ျဖစ္ေစ၊ကိုယ္စိတ္ႏွလံုးကိုေတာ့ အနားေပးရမွန္ ပဲ။<br /><br /> ဒီလို အနားယူမွဘဲ အိပ္ယာ၀င္တဲ့အခါ အိပ္မက္လွလွေလးေတြလည္း မက္တတ္တယ္။ မလွတဲ့ အိပ္မက္လည္း မက္တတ္တယ္။<br /><br /> ဒီလိုအိပ္မက္ေတြ မက္ၾကတဲ့အခါ လူေတြဟာ အိပ္မက္အေၾကာင္းေတြက္ို ျပန္စဥ္းစားမိလ်ွင္ ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္သလား။ ေကာင္းေကာင္း မက္ရင္ျဖစ္ေစ၊ အဆိုးမက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ဒီအေပၚ ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္သလား။<br /><br /> အလားတူဘဲ အနာဂတ္အတြက္ ရင္ဆိုင္ရမဲ့ ျပသနာေတြကို ေက်ာ္လႊားျဖတ္သန္း နိုင္သည္ ျဖစ္ေစ၊ လူေတြဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ခံစားရသလဲ။ ငါ့အေနနဲ႕ စဥ္းစားမိတယ္။ အနာဂတ္မွာ ရင္ဆိုင္ရမဲ့ ျပသနာေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ နဲ႕ ေက်ာ္လႊားျဖတ္သန္း နုိင္ခဲ့လွ်င္ မုခ် ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္မိမွာပါ။<br /><br /> ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မရင္ဆိုင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ လူေတြဟာ မွဲ႕ၾကမွာဘဲ။ ငါလည္း ဒီလိုျဖစ္မိ မွာပဲေလ။ ဒီလိုက ဘဲ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြဟာ အိပ္မက္ေလာ အနာဂတ္ေလာ ။ အိပ္မက္ ႏွင့္ အနာဂတ္ဟာ တူၾကပါသလား။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-7642293943030742597?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-28420121787348024362008-01-12T12:24:00.000+07:002008-01-12T12:29:54.418+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">Mhan Hlaine Nge</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">What should we do?</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">If we were waves, </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">They are the stone (piece of rock). </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">They can not control upon our. </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">So, We can win theim, oneday. </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">If they were waves,</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">We are the stone (piece of rock).</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">They can control upon our,</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">What should we do? </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-2842012178734802436?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-39571493273334823032007-12-27T14:27:00.000+07:002008-01-14T14:33:04.221+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">Internet ကမၻာ့ရြာႀကီး (Globe village)</span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Internet ကို ဘယ္သူမ်ား </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိပ္မက္ၿပီး တီထြင္လိုက္ပါလိမ့္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုေတာ့ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Internet က စခဲ့လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Globe village ဆိုတဲ့ ကမၻာ့ရြာႀကီး ျဖစ္ေနပါလား။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Internet ေပၚမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Messenger အိမ္နဲ႔ Chatting ေန</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Skype ေ၀ဟင္မွာ Chatting နဲ႔ ေအာ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Gtalk မွာ ေပါင္းသင္းမိတ္ေဆြ စုဆံုၿပီး Chatting ေတာ့ကီၾကေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူသားတိုင္း Chatting မွာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိုင္ထိုင္ၿပီး Style ေတြ အျပည့္နဲ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခ်ဳိ႕ေတာ့ By own ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">By own မရွိသူ အခ်ဳိ႕မွာေတာ့ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Cyber Café မွာ သြားသြားထိုင္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခ်ဳိ႕မွာျဖင့္ မုန္႔ဖိုးေတြ ျခစ္ထုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Internet Café မွာ သြားသြားစု</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Chatting ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Internet ဆိုတဲ့ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Globe village ကမၻာ့ရြာႀကီးမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မဟုတ္တာေတြနဲ႔ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုတ္တာေတြေရာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အကုန္ Chatting ၾကေပါ့။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3957149327333482303?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-90088957457858689672007-12-21T15:04:00.000+07:002007-12-21T15:06:32.199+07:00<font face="Zawgyi-One"> First Ham<br /><br />A young couple got married. When the wife prepared to bake a ham to celebrate their first Thanksgiving, she carefully cut off each end before placing it in the pan.<br /><br />Her husband asked her why she did that and she replied, "I don't know - it's what my mother always did. But I can ask her."<br /><br />She called Mom, who responded, "I always saw your Grandma do it, so I did the same."<br /><br />They decided to check further, so the young woman called Grandma, who explained, "It was the only way I could get it to fit into my pan." </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-9008895745785868967?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-20366051072920494232007-12-21T14:07:00.000+07:002007-12-21T14:08:46.816+07:00<font face="Zawgyi-One"> Three old men<br /><br />Three old men are at the doctor for a memory test. The doctor says to the first old man, "What is three times three?"<br /><br />"274" was his reply.<br /><br />The doctor worriedly says to the second man, "It's your turn. What is three times three?"<br /><br />"Tuesday" replies the second man.<br /><br />The doctor sadly says to the third man, "Okay, your turn. What's three times three"?<br /><br />"Nine" says the third man.<br /><br />"That's great!" exclaims the doctor. "How did you get that"?<br /><br />"Jeez, Doc, it's pretty simple," says the third man. "I just subtracted 274 from Tuesday." </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-2036605107292049423?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-17514174583645013232007-12-20T11:23:00.000+07:002007-12-20T11:24:14.279+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;"> မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >မိဘရင္ခြင္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိဘေမတၱာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမင့္မိုရ္မက ႀကီးျမတ္လွေပတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိဘရင္ခြင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရိပ္အာ၀ါသေအာက္မွာလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအးျမ ေႏြးေထြးလွေပတယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1751417458364501323?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-45117847239029819472007-12-18T10:50:00.000+07:002007-12-18T10:52:30.259+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>မာန္လႈိင္းငယ္</strong> </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div align="center"><br /><strong>ဒီႀကိဳးကြင္းမွ လြတ္က်သြားတဲ့ ညတည</strong><br /><br />ညတညမွာ<br />ငါဟာ …<br />ေတာင္စဥ္ေရမရ စဥ္းစား<br />ငါ့ ေခါင္းမွာေတာ့<br />အိပ္မက္ထဲက ငရဲျပည္အလား<br />ေသြးပ်က္ေၾကာက္လန္႔စရာ<br />အမွန္စင္ စစ္လား …<br />အေသအခ်ာလား ဆိုေတာ့<br />ေ၀ခြဲမရတာက မ်ား<br />စဥ္းစား …<br />စဥ္းစား …<br />အေတြးေပါင္းမ်ားစြာ<br />ခရားေရလြတ္ခ်သလို<br />တေသာေသာနဲ႔ ဆင္း<br />စဥ္ဆက္မပ်က္နဲ႔။<br /><br />ညတညမွာ<br />ငါဟာ …<br />ျမစ္ေရမ်ား တသြင္သြင္<br />စီးေမ်ာေနသည့္နယ္<br />လႈိင္းကေလးတခု<br />ကမ္းပါးရံကို<br />ျပင္းသည့္ အား<br />ျပင္းသည့္ မာန္စြယ္နဲ႔<br />၀င္ေျခာက္လိုက္ေတာ့<br />“ေဖ်ာင္း” ခနဲဆို<br />ငါ လန္႔ျဖန္႔သြား<br />ဒီႀကိဳးကြင္းမွ လြတ္က်သြားတဲ့ ညတညမွာ … ။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4511784723902981947?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-91718146963572643972007-12-16T12:20:00.000+07:002007-12-16T12:27:46.229+07:00<font face="Zawgyi-One"> <a href="http://files-upload.com/files/681100/IMP - MyatNar.mp3">မ်က္ႏွာ။ ေတးေရး၊ ေတးဆို - IMP</a><br /><br />ငါ့အေတြးမ်ားလည္း ခ်ာခ်ာလည္ … အသည္းကြဲဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ရဲ႕ အဆံုးမွာ<br />လူကဲခပ္မတတ္တဲ့ ငတံုးလို႔ ငါ့ကိုယ္ငါ အျပစ္တင္မိတယ္<br /><br />ေျပာင္းလဲမႈက ျမန္ဆန္လို႔ မင္းမုန္းသြားလဲ ခ်စ္လို႔ ငါမၿပီးေသးပါ<br />တကယ္လို႔အသည္းကိုေနာက္တစ္ခါ ကစားရင္ နဲနဲေလးေတာ့ … အခ်က္ျပခဲ့အံုး<br /><br />ဟိုတစ္ခါ စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာ … ငါျပန္ေခ်ာ့လိုက္လို႔ ၿပံဳးသြားတဲ့အခါ<br />ေလေျပေတြလို ၾကည္ႏူးသြား … ႏူးညံ့မႈေတြ ေပးတဲ့မ်က္ႏွာ<br />ဒီတစ္ခါ အမုန္းမ်ားနဲ႔ မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာ … နာက်င္စြာ တစိမ္းတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာလိုက္စမ္းပါ<br />ျပန္ဆံုရင္ တကယ္မေခၚဘူးလား … ရက္စက္မႈေတြအျပည့္နဲ႔ မ်က္ႏွာ <br /><br />မာယာမင္းသမီးေလးအလိုက်တိုင္း အလုိက္တသိနဲ႔ လိုက္ကေနခဲ့မိတယ္<br />ဒီဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕ အဆံုးမွာ … အသည္းကြဲသမားကေတာ့ ငါပဲေပါ့ <br /><br />ေျပာင္းလဲမႈက ျမန္ဆန္လို႔ မင္းမုန္းသြားလဲ ခ်စ္လို႔ ငါမၿပီးေသးပါ<br />တကယ္လို႔အသည္းကိုေနာက္တစ္ခါ ကစားရင္ နဲနဲေလးေတာ့ … အခ်က္ျပခဲ့အံုး<br /><br />(ဟိုတစ္ခါ စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာ … ငါျပန္ေခ်ာ့လိုက္လို႔ ၿပံဳးသြားတဲ့အခါ<br />ေလေျပေတြလို ၾကည္ႏူးသြား … ႏူးညံ့မႈေတြ ေပးတဲ့မ်က္ႏွာ<br />ဒီတစ္ခါ အမုန္းမ်ားနဲ႔ မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာ … နာက်င္စြာ တစိမ္းတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာလိုက္စမ္းပါ<br />ျပန္ဆံုရင္ တကယ္မေခၚဘူးလား … ရက္စက္မႈေတြအျပည့္နဲ႔ မ်က္ႏွာ) <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-9171814696357264397?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-15103030252443292272007-12-14T16:32:00.000+07:002007-12-14T16:34:00.385+07:00<div align="center"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>မာန္လႈိင္းငယ္</strong><br /><br /><strong>မႏုႆ တစိမ္းတရံၾကားမွာ</strong><br /><br />မႏုႆေတာ ေျခစံုပစ္၀င္<br />တေကာက္ေကာက္ ေနာက္မွာ<br />အတၱ၊ မာန၊ ေလာဘေတြ တန္းစီ။<br /><br />မႏုႆနယ္ ေယာင္လည္လည္<br />မျမင္ႏိုင္ ေလဟာနယ္ အတြင္းမွာ<br />မာယာ အတိမ္အနက္ေတြ လက္ကမ္း။<br /><br />ၾကာေတာ့ …<br />မႏုႆ တစိမ္းတရံၾကားမွာ<br />အေမ့ရင္ခြင္ကို လြမ္း<br />ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္လည္း လြမ္းေနရ တအား။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1510303025244329227?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-18679552866493427272007-12-09T16:03:00.000+07:002007-12-10T12:53:08.644+07:00<font face="Zawgyi-One"> အေမကို ခ်စ္တဲ့ သားသမီးေတြအတြက္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><a href="http://backstreet-boys-the-perfect-fan-lyrics-mp3.kohit.net/_/7596">The perfect fan(အေမသီခ်င္း)</a><br /><br />It takes a lot to know what is love<br />It's not the big things,<br />but the little things<br />That can mean enough<br />A lot of prayers to get me through<br />And there is never a<br />day that passes by<br />I don't think of you<br />You were always there for me<br />Pushing me and guiding me<br />Always to succeed<br /><br />[ Chorus: ] <br />You showed me<br />When I was young just how to grow<br />You showed me<br />Everything that I should know<br />You showed me<br />Just how to walk without your hands<br />Cuz mom you always were<br />The perfect fan<br /><br />God has been so good<br />Blessing me with a family<br />Who did all they could<br />And I've had many years of grace<br />And it flatters me when I see<br />a smile on your face<br />I wanna thank you for what you've done<br />In hopes I can give back to you<br />And be the perfect son<br /><br />[ Chorus ] <br /><br />You showed me how to love<br />You showed me how to care<br />And you showed me that you<br />would always be there<br />I wanna thank you for that time<br />And I'm proud to say you're mine<br /><br />[ Chorus ] <br /><br />Cuz mom you always were,<br />Mom you always were<br />Mom you always were,<br />You know you always were<br />Cuz mom you always<br />were... the perfect fan<br /><br />I love you Mom<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1867955286649342727?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-57637051803239944452007-12-07T12:49:00.000+07:002007-12-07T12:51:10.261+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">သံသရာေနာက္ကြယ္က ၀ွက္ဖဲတခ်ပ္</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံသရာ ဒိုးယိုေပါက္မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမွန္တရားေတြ ထြန္းေတာက္ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ွက္ဖဲတခ်ပ္ကို လွန္ၾကည့္တဲ့အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဆံုးအစမဲ့ ခရီးလမ္းကေန</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အ၀ီစိ ထမ္းလာသူေတြကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းတို႔ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံသရာ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ိုင္းသိမ္းႏိုင္မယ့္ ျပကြက္ဇာတ္သိမ္းျဖစ္ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပည့္က်ပ္လာတဲ့ ေ၀ဒနာ အက်ိတ္အခဲေတြကို ခြဲၾကည့္တဲ့အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဆံုးအစမဲ့ ေကာင္းကင္စိမ္းစိမ္းေအာက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နီ ၀ါ ေရာင္ေသြးေတြ လူးေနတဲ့ ၀ိဥာဥ္ေတြ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံဃာ့အလံနဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ရင္း ခ်ီတက္လာတာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းတို႔ ျမင္ရလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံသရာ သကၠရာဇ္ေတြေပၚမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေန၀မီးၿငိမ္းႏိုင္ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဖုအထစ္ထ အားမာန္လႈိင္းကို ေဖာက္ၾကည့္တဲ့အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငြားငြားစြင့္စြင့္ ရြက္လြင့္လာမယ့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံဃာစစ္သည္နဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းစစ္သည္တို႔ရဲ႕ သစၥာတရား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းတို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ျပာပံုျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ ... </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံသရာေနာက္ကြယ္က ၀ွက္ဖဲတခ်ပ္ကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းတို႔ လွန္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ .... ... ။ ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5763705180323994445?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-32223936793811803692007-12-07T12:47:00.000+07:002007-12-07T12:49:41.668+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span>္<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ခိုင္းႏႈိင္းထိုက္တဲ့ ေမတၱာရွင္</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၾကင္နာ ေမတၱာႀကီးမားပံုက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မာသာထရီဇာ” လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုိင္းႏႈိင္းထိုက္တဲ့ ေမတၱာရွင္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနစ္နာခံ ဂရုဏာႀကီးပံုက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ႏိုက္တင္ေဂး” လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခိုင္းႏႈိင္းထိုက္တဲ့ ေမတၱာရွင္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သည္းခံျခင္း စာနာမႈႀကီးပံုက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မဟသမ ခႏၱီ” လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခိုင္းႏႈိင္းထိုက္တဲ့ ေမတၱာရွင္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိုသို႔ေသာ္ ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခိုင္းႏႈိင္းထိုက္တဲ့ ေမတၱာရွင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ ေႏြးေထြးမိခင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမန္မာ့လူတန္းစားအလႊာစံုရဲ႕ အလင္းျပၾကယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမၻာ့လူထုအလံုးစံု ေလးစားတဲ့ ဂရုဏာရွင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္ပါ။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ (၆)ရက္ေန႔မွာ ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္ရဲ႕ (၄၈)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ကို ဒီကဗ်ာနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ ဆရာမႀကီး သက္ေက်ာ္ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ .... ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3222393679381180369?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-19560880202596249332007-12-01T10:41:00.000+07:002007-12-09T16:11:06.869+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီဇင္ဘာ ညသီခ်င္းကို <a href="http://soethawn.blogspot.com/">ဒီေနရာကိုဆိုးသြမ္း</a>ဆီက ျပန္လည္ကူးယူတင္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဒီဇင္ဘာ ည</span><br /><br /><a href="http://h1.ripway.com/naymyoh03/DECEMBERNIGHT.mp3">ဒီဇင္ဘာ ည</a><br /><br />အျပင္မွာ နွင္းေတြ က်ဆင္းလို႕ေနျပီ....အိမ္မက္ေဟာင္းေတြ<br />ရင္ထဲေရာက္လာသည္...ငါမလိုခ်င္ေသာ နာရီမ်ား<br />လြန္ဆန္ခ်င္ေနလည္း ။<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ.....ငါမုန္းလိုက္ခ်င္ျပီ<br />ဒီလိုညေတြ ကုန္ဆံုးလိုက္ခ်င္ျပီ......ျမဴမႈန္ေတြရဲ႕ ေျခသံေလး<br />နင္ျပန္မလာေတာ့ဘူးလား......<br /><br />ဒီဇင္ဘာည အျဖဴေရာင္ျမဴနွင္းၾကားမွာ အတူဆံုေနၾက.....<br />ဒီလိုအခ်ိန္ေလးေရာက္လာ<br />ဟိုအရင္က အျပာေရာင္အိမ္မက္ေလးကို ျပန္လည္တမ္းတရင္း ေၾကကဲြ<br />ငါ ငိုေနဆဲ..ယံုပါ ေကာင္မေလးရယ္။<br />ျပန္ဆံုနိင္မဲ့ ကံကို ငါတမ္းတတယ္......<br />ဒါေပမယ့္လည္း အျဖဴေရာင္ျမဴနွင္းၾကားမွာ ငါဟာ အခ်စ္ေပ်ာက္လိုက္ရွာ ရင္းနဲ႔<br />လြမ္းေနဆဲ...။<br /><br />ပူေလာင္ျခင္းေတြ ....ရင္ထဲျပည့္ေနျပီ ဒီဇင္ဘာညကို အံတုလို႕ေနျပီ<br />ငါမလိုခ်င္ေသာ ဒဏ္ရာေလး နာက်င္ေနျပီပဲ<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ..ငါမုန္းလိုက္ခ်င္ျပီ<br />ဒီလိုညေတြ ကုန္ဆံုးလိုက္ခ်င္ျပီ...ျမဴမႈန္ေတြရဲ႕ ေျခသံေလး<br />နင္ျပန္မလာေတာ့ဘူးလား.....<br /><br />ဒီဇင္ဘာည အျဖဴေရာင္ျမဴနွင္းၾကားမွာ အတူဆံုေနၾက<br />ဒီလိုအခ်ိန္ေလးေရာက္လာ ဟိုအရင္က အျပာေရာင္အိမ္မက္ေလးကို<br />ျပန္လည္တမ္းတရင္း ေၾကကဲြ .....။<br />ငါ ငိုေနဆဲ..ယံုပါ ေကာင္မေလးရယ္<br />ျပန္ဆံုနိင္မဲ့ ကံကို ငါတမ္းတတယ္...... ဒါေပမယ့္လည္း အျဖဴေရာင္ျမဴနွင္းၾကားမွာ<br />ငါဟာ အခ်စ္ေပ်ာက္လိုက္ရွာ ရင္းနဲ႔ လြမ္းေနဆဲ...။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1956088020259624933?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-11029501572496615272007-11-30T11:03:00.000+07:002008-12-11T10:50:43.769+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အဖြားမာ (လူထုေဒၚအမာ)(၉၂)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အခမ္းအနား ကဗ်ာရြက္ဆိုပြဲ ျပဳလုပ္<br />(၂၉ . ၁၁ . ၂၀၀၇)ရက္ေန႔ ညေန (၆း၃၀)နာရီခြဲမွာ က်င္းပ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MTQprKiI/AAAAAAAAAZg/G6iQXViT0V8/s1600-R/DSC07695.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MTQprKiI/AAAAAAAAAZg/ls1dvyXOEo4/s320/DSC07695.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138479962368191010" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MTwprKjI/AAAAAAAAAZo/aJI4guAKEho/s1600-R/DSC07719.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MTwprKjI/AAAAAAAAAZo/JSMyJXseTuA/s320/DSC07719.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138479970958125618" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MUAprKkI/AAAAAAAAAZw/HEEXz3fFVqE/s1600-R/DSC07698.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MUAprKkI/AAAAAAAAAZw/EddWOmB6JT4/s320/DSC07698.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138479975253092930" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MUgprKlI/AAAAAAAAAZ4/e9G1gFGTPNM/s1600-R/DSC07704.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MUgprKlI/AAAAAAAAAZ4/yriygVheqo4/s320/DSC07704.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138479983843027538" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MVQprKmI/AAAAAAAAAaA/SD4OrK9FOmM/s1600-R/DSC07701.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R0-MVQprKmI/AAAAAAAAAaA/n6cWvRsHxXU/s320/DSC07701.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138479996727929442" border="0" /></a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-1102950157249661527?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-91402217186421854272007-11-29T14:02:00.000+07:002008-12-11T10:50:44.557+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">(၉၂)ႏွစ္ျပည့္ အဖြားမာသို႔ ေျမးတေယာက္ရဲ႕ ပန္ၾကားစာ<br /></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R05knAprKhI/AAAAAAAAAZI/cge-ZwGf0nY/s1600-h/amay+mar.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZiTYisiYyeY/R05knAprKhI/AAAAAAAAAZI/cge-ZwGf0nY/s320/amay+mar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138154846228785682" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />(အဖြားမာရဲ႕ (၉၂)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳျခင္း)</span><br /><br />အဖြားမာ ...<br />က်ေနာ္ စာေတာ ကဗ်ာေတာထဲ<br />မရဲတရဲ တိုး၀င္စမွာ ...<br />အဖြားမာရဲ႕စာေပကို ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ဖတ္ရတယ္။<br /><br />အဖြားမာ ...<br />အဖြားမာရဲ႕ တစ္သက္တာထဲမွာ<br />အဖြားမာရဲ႕ စာေပခ်စ္မႈ<br />အဖြားမာရဲ႕ အႏုပညာျမတ္ႏိုးမႈ<br />အဖြားမာရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ စကားေတြကို<br />ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ရင္ထဲမွာ ထာ၀စဥ္ သိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဖြားမာ ...<br />ဆရာေအာင္ေ၀းလိုေတာ့ မတားပါဘူး<br />ဒါေပမယ့္<br />အဖြားမာ ျမင္လိုတဲ့ ဒီမိုကေရစီရတဲ့အထိေတာ့<br />က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူ<br />ရင္အုပ္မကြာ ေထြးပိုက္ရင္း ရပ္တည္ေပးသြားပါဦး ... အဖြားမာ။<br /><br />အဖြားမာ ...<br />အဆံုးအစမဲ့တဲ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာေအာက္မွာ<br />စက္တင္ဘာမ်က္ရည္ေတြ မီးေတာက္ခဲ့ရတယ္္<br />သံဃာ့သကၤန္းေတြ ေသြးစြန္းခဲ့ရတယ္<br />ျပည္သူေတြရဲ႕ ေတာက္ေခါက္သံေတြ လမ္းမေတြေပၚ လႈိင္းထန္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />အဖြားမာ ...<br />ဒီလိႈင္းရဲ႕ အားမာန္နဲ႔<br />ငြားငြားစြင့္စြင့္ ရြက္လႊင့္လာမယ့္<br />သံဃာ့ေသြး၊ ခြပ္ေဒါင္းေသြးေတြရဲ႕ သစၥာတရားဟာ<br />စစ္အစိုးရရဲ႕ စစ္၀ါဒကို<br />ျပာပံုဘ၀ေရာက္သည္အထိ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားေစမယ့္ေန႔ကို<br />ေစာင့္ၾကည့္ေပးသြားပါဦး ... အဖြားမာ။<br /><br />မာန္လႈိင္းငယ္<br />၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ (၂၉)ရက္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-9140221718642185427?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-68050470871363582582007-11-29T13:59:00.000+07:002007-11-29T14:02:10.987+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဆရာေတာ္တပါးက ေပးပို႔လာတဲ့ ကဗ်ာပါ။ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ခ်င္တာန႔ဲ ျပန္လည္တင္္ထားလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ျမန္မာရဲ႕ သံဃာ</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(သို႔)</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ႏွစ္ေထာင့္ခုနစ္(၂၀၀၇)ရဲ႕ ပဲ့တင္သံ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆယ္ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္းတည္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္မဟာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖခင္ရင္းပမာ တိုင္တည္ကာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရႊတိဂံုေျခရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ပ္ဆင္းခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆြမ္းဒကာနဲ႔ သာသနာအတြက္ေနာ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေန႔စဥ္ရက္ဆက္လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းေပၚမွာ ဖိနပ္ပ်က္လဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပည္သူေတြရဲ႕ အၿပံဳး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ခုပ္သံ တျဗဳန္းျဗဳန္းနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနပူမွာ ေသြးဆူခဲ့သေနာ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ဆယ့္ေလး စက္တင္ဘာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာဒကာ လက္တြဲခဲ့တာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်ဳိးဆက္သစ္ေက်ာင္းသား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပည္ခ်စ္မ်ားနဲ႔ ဖြဲ႕တည္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခြးစစ္မ်ားကို ေျခာက္လွန္႔ေပးသေနာ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စက္တင္ဘာ ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံဃာစင္ပါေမွာက္ခဲ့တဲ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပည္သူတို႔ရဲ႕ ျမင္ကြင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေရွ႕မုခ္ေလွကားဆင္းမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသြးေတြေျမလူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စစ္ဘီလူး႐ူးခဲ့တယ္ေနာ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ဒို႔သံဃာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အည့ံမခံတဲ့ သက္ေသတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေထာင္နံရံက ေလွ်ာက္မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အာေခါင္သံေပါက္ေပမယ့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အာဏာရွင္စစ္႐ူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ေသတြင္း သူတူးေစမယ္ေနာ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရွင္ေရ၀တ (ေကတု)</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ျမန္မာရဟန္းရွင္လူတို႔ အားတက္ေစရန္အတြက္ ရည္ရြယ္ပါသည္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-6805047087136358258?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-39168934989924074842007-11-24T12:25:00.000+07:002007-11-24T12:27:36.632+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္ </span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">“တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခည ဇာတ္သိမ္းပိုင္း” </span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ဘယ္လိုပုံစံေတြနဲ႔ သြားသလဲဆိုတာ သိခ်င္လား။ က်ေနာ္ ေျပာျပမယ္။ အဲ ... အရက္ (ေသရည္)ေသာက္ထားေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးက မူးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မူးေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေျခလွမ္းကေလး နည္းနည္း ယိုင္ရံုေလးပါ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ ဒီအေကာင္ေသးကို ႏွိပ္စက္ရင္း သြားၾကတာပါ။ တျခားရပ္ကြက္ကို သြားတာဆိုေတာ့ လံုၿခံဳေရးေတြနဲ႔ တိုးရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ...။ သူတို႔ ဆီက ငေတေကာင္ေတြနဲ႔ လည္း တိုးေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ... စသျဖင့္ စသျဖင့္ေပါ့။ ဒီေကာင့္ကို ၀ိုင္း၀န္းေမးၾက။ ၿခိမ္းေျခာက္ၾကတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္က အေကာင္ေတာ့ ေသးတယ္။ ေခါင္းမာတယ္။ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ မေတြ႔ရကို မေနႏိုင္တာလဲ ပါေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒီေကာင့္ကို ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ။ ဘယ္လို ပဲ သြယ္၀ိုက္ၿပီး ေခၚထုတ္ ေခၚထုတ္။ ေျခလွမ္းေတြက သူ႔ေကာင္မေလးဆီကို ေရာက္သြားၾကတယ္။<br /><br />သူ႔ေကာင္မေလးဆီေရာက္ေတာ့ ျပႆနာက တတ္ၿပီဗ်ာ။ ဒီေကာင္နဲ႔ သူ႔ေကာင္မေလးက ခ်ိန္းထား ၾကတာလည္း မဟုတ္။ ဘယ္ရက္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ လာမယ္လို႔လဲ ႀကဳိတင္မေျပာထားၾကေတာ့ ဒုကၡ ေတြ႔ၾကၿပီ။ ဒီေကာင္အပူမိေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပါ ကူးလာတယ္ ဒီေကာင့္အပူေလ။ ဒါနဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး စဥ္းစား အႀကံေတြ ထုတ္ၾကပါၿပီ။ အဲဒီမွာ။ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ သူက ပါေနေတာ့ အေျဖက ေပၚလာပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားၿပီးမွ ရတာပါ။ ဟဲ .. ဟဲ .. သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ အႀကံေပး ခ်က္နဲ႔ လုပ္ၾကရေတာ့မွာေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္က မ၀င္ရဲျပန္ဘူး။ အဲဒီၿခံ၀ိုင္းထဲကို။ ဒါနဲ႔ မဲႏႈိက္ၾက ျပန္တာေပါ့။ မဲေပါက္တဲ့သူက ေကာင္မေလးကို ေခၚထုတ္ေပးဖို႔ တာ၀န္ယူရတယ္။ က်ေနာ္ဆို ဘုရား တေနရတယ္။ မလြယ္ပါဘူး။ ရင္ကိုေမာေနတာပါပဲ။ ငါမ်ား ေပါက္သြားမလားေပါ့။ အမ်ဳိးမ်ဳိး စဥ္းစားၿပီး ေတြးပူစိုးရိမ္ေနရတယ္။ ကဲ ... မဲ ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲဆိုရင္ ... လူက ရွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ မဲအျဖစ္ သံုးတာက တုတ္ေခ်ာင္းရွစ္ေခ်ာင္းပါ။ တေခ်ာင္းက အတိုလုပ္ထားတယ္။<br /><br />ႏႈိက္ပါ။ တေယာက္ႏိႈက္လိုက္ပါတယ္ ... “တုတ္ရွည္”<br />ေနာက္တေယာက္ .. “တုတ္ရွည္”တဲ့<br />ဒီလိုနဲ႔ ႏိႈက္ၾကတာ တုတ္ရွည္ေပါက္တာက ငါးေယာက္ေတာင္ ရွိေနပါၿပီ။ ငါးေယာက္ၿပီးသြားေတာ့ သံုးေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့ သံုးေယာက္က က်ေနာ္ရယ္။ အဲဒီေကာင္ (ခ်စ္သူနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ေကာင္)ရယ္။ မဲကိုင္တဲ့ တေယာက္ပါပဲ။ က်ေနာ္လည္း<br />“မထူးဘူး။ ငါအရင္ႏိႈက္မွ ျဖစ္မယ္။ ေတာ္ၾကာ ဟုိေကာင္ အရွည္ပဲ ထပ္က်ရင္ မလြယ္ဘူး” ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ္ ႏိႈက္လိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘုရားတေနတာ ဘယ္သူမွမသိဘူး။ ဟ .. ဟ<br />ဖြ .. ထြက္လာပါၿပီ။ “တုတ္ .. ရွည္” ဆိုပဲ။ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္တာဗ်ာ။ ထေအာ္မိလို႔ အကုန္လံုး ၀ိုင္းကန္ၾကတာ။ မနဲႀကီး ကိုယ့္ပါးစပ္ကို ဘရိတ္အုပ္လိုက္ရတယ္။ ဟ .. ဟ ေပ်ာ္သြားတာပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မဲကိုင္ဒိုင္လုပ္တဲ့ ေကာင္ပဲ မဲေပါက္သြားတယ္။ ကံဆိုးေပတာကိုး။<br /><br />ကဲ .. ေမာင္ကံဆိုးေလးေရ။ သြားေပေတာ့ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ ၿခံအျပင္ကေန ေစာင့္ေနေရာ့မယ္။ ေအာင္ႏိုင္သူေလသံေတြနဲ႔ ေျပာလိုက္ၾကတာပါ။ ဒီေကာင့္ခမ်ာ။ မ်က္ႏွာ မဲ့ရြဲ႕ၿပီး သိပ္သိပ္ကေလး ထြက္သြားရတယ္။ အဲ .. မဟုတ္ဘူး။ ၀င္သြားရတာပါ။ ေကာင္မေလး အခန္းက ဘယ္အခန္းလည္း ဆို တာ သူ႔ခ်စ္သူေတာင္ မသိတာ က်ေနာ္တို႔က ဘယ္လိုလုပ္သိမွာလဲ။ အခုေတာ့ ရင္ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကရတယ္။<br /><br />၀င္သြားတဲ့ေကာင္က ဘယ္လို တခန္းထေနတယ္ မသိပါဘူး ေစာင့္ေနရတာ နာရီ၀က္ေတာင္ ၾကာေနၿပီး မထြက္လာေသးဘူး။ က်န္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔က ခ်စ္သူနဲ႔ ေတြရမယ့္ေကာင္က ၀ိုင္းေျပာၾက ျပန္တယ္။<br />“ဟဲ့.. ေကာင္။ မင္း သိပ္ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားမေနနဲ႔ေတာ့ ခုေလာက္ဆို ဟိုေကာင္နဲ႔ မင္း ခ်စ္သူတို႔ ေတြ႔လို႔ တျခားအေပါက္ကေန ထြက္သြားသလားမသိဘူး”။ ေနာက္တေယာက္က “ ေတာ္ၾကာ ... မင္း အထီးက်န္ျဖစ္ေနဦးမယ္ေနာ္ ... ဟ ... ဟ” ။ “ကဲ ... မင္း ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ေျပာကြာ”ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ တေတြ ၀ိုင္းေနာက္ၾကတာ ဒီေကာင္က မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေပမယ့္ ဒီေကာင့္ခမ်ာ မေပ်ာ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေစာင့္ေနတာက မိနစ္ေလးဆယ္ ျပည့္ေတာ့မယ္ ေလ။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ က်ေနာ္တို႔ ဒီလိုပဲ ေစာင့္ေနမယ့္အစား ေပ်ာ္စရာေလး ျဖစ္ေအာင္ ဒီေကာင့္ကို ၀ိုင္းေနာက္ေနၾကတာပါ။<br /><br />တေယာက္က ... “ မင္းတို႔ နားေထာင္တဲ့ ေျခသံေတြ ထြက္လာၿပီ။” က်ေနာ္တို႔လည္း အျပင္ကေန အထဲကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မွန္လိုက္ေလ။ ဘေခ်ာသားက ေကာင္မေလး လက္ကို ကိုင္ၿပီး ထြက္လာတာကိုး။ က်ေနာ္တို႔ အနားလည္း ေရာက္ေရာ။ “ေရာ့ ... မင္းေကာင္မေလး။ မင္းတို႔ တေနရာမွာ သြားေတြ႔ေတာ့ဆိုၿပီး” ေဒါသသံ နည္းနည္း ပါတယ္ထင္တယ္။ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုေတာင္ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား လစ္သြားတယ္။ ဘယ္ေနရာလည္းဆုိတာ က်ေနာ္တို႔ မသိၾကဘူးလို႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကထင္ထား တာေလ။ ဟ .. ဟ<br /><br />ေကာင္မေလးကို သြားေခၚထုတ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ကို က်ေနာ္တို႔ၾကည္လိုက္ေတာ့ အင္း ဘေခ်ာသားက ေခၽြးေတြ ထြက္ေနတာ မနည္းဘူး။ မ်က္ႏွာ။ ကိုယ္လံုး စသျဖင့္ အကုန္လံုးကိုပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဒီေကာင့္ကို ၀ိုင္းေမးၾကတယ္။<br />“မင္း ဘယ္လိုလုပ္ ေကာင္မေလးကို ရေအာင္ေခၚထုတ္လာလဲကြ”ေပါ့။<br />ဒီမွာတင္ ဒီေကာင္က မေျပာခ်င္ေျပာခ်င္ မ်က္ႏွာနဲ႔ “မင္းတို႔က ေမးႏိုင္တာေပါ့ေလ .. ငါ့မွာေတာ့ ေကာင္မေလး အခန္းကို လိုက္ရွာရတာ အခန္းက ေလးခန္းေတာင္ရွိတယ္.. ဟိုေကာင့္ ေကာင္မေလးက ဘယ္ေနရာမွာလဲ ငါမွမသိတာ။ ဒါနဲ႔ ငါလည္း ထရံေပါက္ကေန လိုက္ေခ်ာင္းေနရ တာ။ မလြယ္ဘူးကြ။ ေကာင္မေလး အေဖနဲ႔ အေမေတြ။ အကိုေတြ ႏိုးလို႔ကေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ သိသြားလို႔ကေတာ့ ငါတို႔ အကုန္လံုး ရံုးေရာက္ကုန္မွာေလ။ ငါလည္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ လိုက္ေခ်ာင္းတာ။ ဟဲ .. ဟဲ အဲဒီမွာေလ အဘိုးႀကီးနဲ႔ အဘြားႀကီး ဖတ္ၿပီး ေနၾကတာေတြ႔တယ္။ (တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ဖတ္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတာကို ေျပာတာပါ။ တမ်ဳိးမထင္နဲ႔)။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း နာရီေတာ္ ေတာ္ၾကာ ေကာင္မေလးကို ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ရွာေနရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါ နာရီ၀က္ေက်ာ္ ၾကာသြားတာပါ။ အဲဒီလိုၾကာၿပီးမွ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔တယ္။ ေကာင္မေလးက ေတာ္တာ္ အိပ္ပုတ္ႀကီးတယ္ကြာ။ ငါ ေခၚတာေတာင္ မၾကားႏိုင္ဘူး။ အိပ္ေနတာက သူမ်ားေတြ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီေကာင္မေလးက အိပ္ေပ်ာ္ႏုိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ သူ႕ေကာင္ေလးကို သတိ ေတာင္ ရပါ့မလားမသိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ လည္း ထရံေပါက္ၾကားကေန တုတ္တေခ်ာင္းထိုးထည့္ၿပီးေတာ ႏိုးရတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေကာင္မေလးက မေအာ္လို႔က ေအာ္မ်ား ေအာ္လိုက္ရင္ မေတြးရဲစရာကြာ။ ငါလည္း ေကာင္မေလး ႏိုးႏိုးခ်င္း ငါ့နာမည္ေျပာျပလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ နင့္ေကာင္ လာေခၚခိုင္းတာလို႔ နင့္ေကာင္က အျပင္မွာ ေစာင့္ေနတယ္ ျမန္ျမန္ထ လိုက္ခဲ့။ ဒါပဲဆိုၿပီး ငါေစာင့္လိုက္ရေသးတယ္။ မေခ်ာသားကလည္း မယံုဘူးလားမသိပါဘူး။ ငါ ငါးမိနစ္ေတာင္ ေစာင့္ရေသးတယ္။ မေခ်ာသား ေအာက္လည္းေရာက္ေရာ မင္းတို႔ဆီ လက္ကိုဆြဲ ေခၚခဲ့တာကြ။ ထီြး … မလြယ္ဘူး။ ကဲ .. ဇာတ္လမ္း က ဆံုးၿပီး ဟိုႏွစ္ေယာက္ကို သြားေခ်ာင္းဖို႔ က်န္ေသးတယ္ ျမန္ျမန္လုပ္” ဆိုၿပီး အဲဒီေကာင္ ေလာေဆာ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း အဲဒါၾကေတာ့ ျမန္သား။ ဟိုႏွစ္ေယာက္ထြက္သြားတဲ့ ေနရာ ေရာက္ေတာ့ … အင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ “ခစ္ ခစ္ .. ဟိ ဟိ”ေတြ ရယ္ေနလို႔။<br /><br />သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေျပာစကားေတြ နားေထာင္။ သူတို႔ ဘာေတြမ်ားလုပ္မလဲလို႔ ၾကည့္ေနၾကတာ။ တေယာက္မွလည္း အသံမထြက္ရဲဘူး။ ထြက္လို႔ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထေျပးမွာကိုပါ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ၾကည့္ေနတုန္း။ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ တေယာက္ထက္ေလ်ာ့ေနတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။<br /><br />က်ေနာ္ထင္တယ္။ နာရီ၀က္ေတာင္ မၾကာဘူး။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ေကာင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာ က ဖူးေနၿပီ။ ဒီေကာင္ ျပႆနာျဖစ္ခဲ့ၿပီဆိုတာ သိလိုက္ၾကတယ္။ ဒီေကာင္က ခံရတာကို အၿငိမ္မေန ႏိုင္ဘူး။ ပါးစပ္က ပြစိ .. ပြစိနဲ႔ ပဌာန္းရြတ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို မဲဆြယ္ေနတယ္ေလ။ သူ႔ကို ခ်လိုက္ တဲ့ေကာင္ေတြကို သြားျပန္ခ်မယ္ တကဲ .. ကဲပဲ။ တားလို႔လဲမရဘူး။ က်ေနာ္တို႔လည္း အဲဒီလိုျဖစ္ေန ေတာ့ ဟိုႏွစ္ေယာက္ ခ်ိန္းေတြ႔ေနတာကို က်ေနာ္တို႔က ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္ဆိုတာ ေပၚကုန္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဟိုႏွစ္ေယာက္လဲ စိတ္တို။ ခံရတဲ့ ေကာင္ကလည္း ပြစိ .. ပြစိနဲ႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ စိတ္ျမန္လက္ျမန္။ ေဒါသႀကီးတတ္တဲ့ တေကာင္ပါတယ္။ ဒီေကာင္ “၀ုန္း” ဆို ထေျပာတယ္။<br />“ကဲ မင္း ျဖစ္ခ်င္တာကို ငါတို႔ လုပ္ေပးမယ္။ ကဲ … ဟဲ့ေကာင္ေတြ ေတြ၀မေနနဲ႔ သြားခ်မယ္ .. လာ။” ဆိုေတာ့ အားလံုးလည္း မေနႏုိင္ဘူး။ ခ်ီတက္သြားၾကတယ္။ ဒီထဲမွာ ခ်စ္သူနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အေကာင္လည္း ပါတယ္။ သူ႔ေကာင္မေလးကိုေတာ့ သူ႔အိမ္ အရင္ျပန္ပို႔ေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ရန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာကို အေရာက္သြားၾကတယ္။<br /><br />ေရာက္ပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ေကာင္ ခံခဲ့ရတဲ့ေနရာကိုပါ။ အားပါးပါး ဒီေကာင္ခံရမွာေပါ့ ဟိုဘက္က ေကာင္ေတြက လူဆယ္ေယာက္ေတာင္ဆိုေတာ့ မခံရပဲ ေနမလား။ က်ေနာ္တို႔ေတာင္ နည္းနည္း ရွိန္သြားတယ္။ အဲဒီထဲမွာ က်ေနာ္က သတၱိနည္းတယ္ဗ်။ ကိုယ့္အသားနာမွာကို အရမ္းစိုးရိမ္တယ္။ ရန္လည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ က်ေနာ့္ ေကာင္ေတြကို ထိန္းၾကည့္ပါေသးတယ္။ မရေတာ့ဘူး။ ဘာမေျပာ .. ညာမေျပာ သြားဆြဲထိုးၿပီေလ။ က်ေနာ္က ေနာက္ဆံုးကေန လိုက္သြားရတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ခ်ရမယ့္အေကာင္က နည္းနည္း ေသးလို႔။ က်ေနာ္ကလည္း ဗလကလည္း မရွိတာနဲ႔ေလ အံကိုက္ျဖစ္သြားတယ္။ ဖိုက္ .. ၾကပါၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ ျဖစ္တဲ့ေနရာက ေခ်ာင္းေဘး။ ကြက္လပ္ေနရာ မွာဆိုေတာ့ ရွင္းေနတာပဲ။ လကလည္း သာေနတယ္။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကေတာ့ ႏြားသိုး ႀကိဳးပ်က္ သြားသလိုပါပဲ။ နတ္ပူးသလို ခ်ၾက။ ဖိုက္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္ရန္သူကေတာ့ မဖိုက္ၾကေသးဘူး။ ဘယ္သူ အရင္ခ်မလဲလို႔ တေယာက္ကို တေယာက္ၾကည့္ေနၾကတာပါ။<br /><br />အဲဒီလို တေယာက္ကို တေယာက္ ၾကည့္လိုက္။ ဟိုလွည့္လိုက္။ ဒီလွည့္လိုက္နဲ႔ ဟိုေကာင္ေတြ ခ်တာ ေမာလို႔ ၿပီးကုန္တဲ့အထိ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က မဖိုက္ရေသးဘူး။ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမလား ေတာ့မသိဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း ရန္မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔ဖက္လည္း အဲဒီလိုပဲလားေတာ့ မသိဘူး က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ ကံေကာင္းတယ္။ အသားလည္း မနာေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ေကာင္ေတြကို ျပန္ေခၚလာ ရေတာ့တယ္။ ဟ … ဟ .. ဟ က်ေနာ့္ေကာင္ေတြကေတာ့ နဖူးကြဲတဲ့လူက ကြဲ။ လက္။ တံေတာင္ေစ့ ေတြ ကြဲသူက ကြဲေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လည္း ၾကာၾကာမေနရဲဘူး… ေတာ္ၾကာ လံုၿခံဳေရးေတြ ေရာက္လာရင္ အားလံုး အခ်ဳပ္ထဲမွာေနရမယ္။ လံုၿခံဳေရးေတြကို ကရင္ေတြေခၚတာကေတာ့ (ဘီဘဲလ္)ေပါ့။<br /><br />က်ေနာ္တို႔လည္း ကိုယ့္ေနရာကို ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ က်ေနာ္က ပတ္တီးေတြ သြားယူေပးရေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ရဲ႕ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ (ေဆးေပါင္းခတဲ့ ည)ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾက တာ ၾကာပါၿပီး။ အခု ျပန္လည္ေျပာျပရင္း က်ေနာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ေဆးေပါင္းခတဲ့ည ေရာက္တိုင္း အဲဒီအမွတ္တရေလးေတြကို သတိရေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဒီမွာတင္ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ (က်ေနာ္တို႔ ေဆးေပါင္းခညမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အမွတ္တရေလးေတြကို ေျပာျပ လိုက္တာပါ)<br /><br />ကဲ … ဒီေလာက္ဆို က်ေနာ့္ရဲ႕ “တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခ” အေၾကာင္းက လံုေလာက္သြားၿပီ ထင္ပါတယ္ေနာ္။ အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-3916893498992407484?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-55997749541431275612007-11-24T11:33:00.000+07:002007-11-24T11:36:15.722+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">“ႏွလံုးသား မွတ္ေက်ာက္”</span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေဖေဖဟာ</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">တခါ တခါ အသိရခက္</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေရငံု ႏႈတ္ပိတ္</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">သားကို ဘာမွ မေျပာ။</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေဖေဖဟာ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">တခါ တခါ အသိရလြယ္</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">စမ္းေရးစီးသံပမာ</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">သားကို ခ်ဳိသာစြာ ေျပာ။</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေဖေဖ့ေမတၱာ</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ျမစ္ပင္လယ္မက</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">အဆံုးအစမဲ့ အေျပာက်ယ္။</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေဖေဖ့ဂရုဏာ</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေတာ အထပ္ထပ္</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေတာင္ အထပ္ထပ္ေတာင္ တုန္လႈပ္။</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ဒါေၾကာင့္ ...</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေဖေဖ့ကို</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">သား ဦးခ်ကန္ေတာ့ ဂုဏ္ျပဳရင္း</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ႏွလံုးသား မွတ္ေက်ာက္</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေက်ာက္ထက္ မွတ္တိုင္ လႊင့္ထူးထားတယ္။ ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-5599774954143127561?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-83159634756565512212007-11-22T15:48:00.000+07:002007-12-19T13:10:10.295+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လိႈင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >“တန္ေဆာင္မုန္းလ ေဆးေပါင္းခ”</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေဆးေပါင္းခတဲ့ညအေၾကာင္း <a href="http://villager-mgy.blogspot.com/">ကိုရြာသား</a> က ေရးၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဆီကို TAG ဆိုတဲ့ ေဆးေပါင္းခည ငနဲေလးကို ေခၚလာသဗ်။ <a href="http://villager-mgy.blogspot.com/">ကိုရြာသား</a> မေခၚလာခင္ အရင္ TAG ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္တို႔က ေျပာတဲ့ စကား ငနဲႀကီးေလးကို <a href="http://red-rose-dream.blogspot.com/">ႏွင္းဆီနီနီ </a>က က်ေနာ့္အိမ္ကို အေရာက္ပို႔ေပးထားေသးတယ္ဗ်ာ။<br /><br />က်ေနာ္ မအားလို႔ မေရးျဖစ္ေသးတာပါ။ ဒီအေၾကြးေတြကိ မဆပ္ရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ TAG ဆိုတဲ့ ခ်စ္သူတို႔ အိပ္ဖြင့္ေပးစာ ငတိေလးက ၀င္ေရာက္လာျပန္တယ္ဗ်ာ။ သူ႕ကို ေခၚလာသူကေတာ့ <a href="http://hninmoewai.blogspot.com/">ႏွင္းမိုးေ၀</a> ပါ။ က်ေနာ့္ကို အကို မဲပါတယ္တဲ့ လာၾကည့္ပါဦးဆိုလို႔ သြားၾကည့္လိုက္တာ နံပါတ္ေလး ခ်ိတ္ေနတယ္ဗ်ာ။<br /><br />ကဲ ... အေၾကြး သံုးခုကိုေတာ့ ဆပ္ရေတာ့မွာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဘယ္ဟာကို အရင္ ဆပ္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ <span>ေဆးေပါင္းခတဲ့ ညအေၾကာင္းကို အရင္ ဆပ္မယ္လို႔ ေပၚလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးေပါင္းခတဲ့ ည အေၾကာင္းကို ခ်ေရးလိုမယ္ ... <a href="http://villager-mgy.blogspot.com/">ကိုရြာသား </a>ေရ ... ေရးၿပီဗ်ာ။<br /><br />က်ေနာ္ ေဆးေပါင္းခတဲ့ ညကို မျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့တာ ေလးႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ သတိေတာင္ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို ေမ့ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေဆးေပါင္းခတဲ့ ည အမွတ္တရေလးေတြကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့လိုက္ၿပီ။<br /><br />တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ညကို ေရာက္တာနဲ႔ အရင္ဆံုးဘာလုပ္တယ္လို႔ ထင္လဲ။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြပါ။ က်ေနာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လျပည့္ေန႔ညမွာ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ စဥ္းစားၾကတယ္။ ဘယ္မွာစုဆံုမယ္ဆိုတာလည္း သတ္မွတ္ခဲ့ၾက တယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ စုဆံုတဲ့ ေနရာက ေတာင္ကုန္းေပၚက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေအာက္ ေတာင္ေျခသူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္မွာ စုဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီလိုစုဆံုၾကတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြ မီးဖိုတယ္ဗ်ာ။ မီးပံုကို အလယ္မွာထားၿပီး ၀ိုင္းႀကီးပတ္ “၀” လံုး ပံုစံထိုင္ၾကတယ္။ ဂီတာက ေလးလက္။ ဘာဂ်ာက တခု။ လက္ခုပ္ (လက္ႏွစ္ဖက္)က အမ်ားႀကီးပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက မမ်ားပါ ဘူး။ ရွစ္ေယာက္ပါပဲ။<br /><br />လျပည့္ညမွာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဂီတာတီးၿပီး သီခ်င္း၀ိုင္းဆိုၾကတယ္။ ဒီၾကားထဲ အရက္ကေလး (ေသရည္)ပါ ပါလိုက္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ေသရည္ပါေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ အျမည္းက လိုေနၿပီး ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ စလိုက္တယ္။<br />“ငါတို႔ တြန္႔တိုတတ္တဲ့ အိမ္က ၾကက္သြားခုိးၾကမယ္။ ဘယ္လိုလဲ”<br />တေယာက္က အစေဖာ္လိုက္ပါၿပီး။<br />ေထာက္ခံတဲ့လူက ခုႏွစ္ေယာက္။ မေထာက္ခံတဲ့ လူက တေယာက္ (အဲဒါ က်ေနာ္)ပါ။<br />က်ေနာ္က ေျပာလိုက္တယ္။<br />“လျပည့္ညမွာ သူမ်ားၾကက္သြားခိုးတာ မေကာင္းဘူး”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ ၀ိုင္းသမၾကတယ္ဗ်ာ။<br />ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြကို နားေထာင္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။<br />“မင္းက ဘာအခုမွ သူေတာ္ေကာင္းလာလုပ္ေနလဲ”တဲ့<br />“မင္းက ေၾကာက္လို႔လား ... ငရဲက ေၾကာက္စရာမဟုတ္ပါဘူး”တဲ့<br />“မင္း ေၾကာက္ရင္ေနခဲ့ ... ငါတို႔ေတာ့ သြားခိုးမယ္ .. ရလာလို႔ရွိရင္ မင္း လာစားရဲ လာစားၾကည့္”တဲ့ဗ်ာ<br />ကဲ က်ေနာ္က ဘာျပန္ေျပာမလဲ။ အကုန္လံုးက တေယာက္တခြန္း၀ိုင္းေျပာၾကၿပီေလ။ က်ေနာ္လည္း အမ်ားနဲ႔ တေယာက္ဆိုေတာ့ အရႈံးေပးလိုက္ရတယ္။ မဲမ်ားတဲ့ ဘက္ကို လိုက္ရစၿမဲပဲေလ။ သူတို႔ ေျပာတာလည္း မခံခ်င္းဘူး။ ဒါနဲ႔ လိုက္လုပ္ေရာဆိုပါေတာ့။<br /><br />အင္း ... က်ေနာ့္ ေကာင္ေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တယ္ဗ်။ ၾကက္ကိုခိုးတာ အသံေတာင္ မထြက္ဘူး။ ၾကက္မေအာ္ဘူးလို႔ ေျပာတာပါ။ ခိုးနည္းေလး ေျပာျပမယ္။ တေယာက္က ၾကက္ေျခေထာက္ကို ကိုင္တယ္။ ေနာက္တေယာက္ ၾကက္ကိုယ္လံုးကို ကိုင္တယ္။ က်န္တဲ့ တေယာက္က ၾကက္ေခါင္း (ႏႈတ္သီး)ကို ကိုင္ၿပီး သံုးေယာက္ေပါင္း ဖမ္းၿပီး ခိုးေျပးၾကတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္မွာျဖင့္ စိုးရိမ္ရတယ္။ သိသြားရင္ မလြယ္ဘူးေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ၾကက္သားစားရ ေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ၾကက္သားကို က်ေနာ္တို႔ ခ်က္စားတာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကက္ေကာင္လံုးကို ကင္စားၾကတာ။ ေကာင္းတယ္ေနာ္။ အရသာက သိပ္ရွိၾကတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီတုန္းက အရက္ မေသာက္တတ္ေသးပါဘူး။ စိတ္က စမ္းခ်င္တာနဲ႔ လိုက္ေသာက္တာ တခြက္နဲ႔ကို ခ်ာလပတ္ကို လည္ တယ္ဗ်ာ။ ၾကက္သားကင္စားလိုက္ အရက္ေသာက္လိုက္။ ဂီတာေလး တီး။ သီခ်င္းေလး ဆိုလိုက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာညေလး တညပါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြ။ လကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္တဲ့လူက ယဥ္။ ရည္းစားကို လြမ္းတဲ့ လူက လြမ္းေပါ့။ အားလံုး အဲဒီလို ရွိေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ အေကာင္အေသး ဆံုး (အေကာင္အေသးဆံုးဆိုလို႔ ကိုယ္လံုးကို ေျပာတာေနာ္) က သူ႔ရည္းစားဆီ သြားခ်င္တယ္လို႔ ထေအာ္တယ္။ အားလံုး အေတြးေတြက ပ်က္ကုန္လို႔ ၀ိုင္းေအာ္ဆဲၾကေသးတယ္ ဒီေကာင့္ကိုေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီေကာင့္ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးၾကတယ္ေလ။ ဒီေကာင့္ေကာင္မေလးနဲ႔ မေတြ႔ခင္ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မယ္ဇလီဆီခ်က္ခ်က္စားတဲ့ အိမ္မွာ လိုက္စားၾကေသးတယ္ဗ်ာ။ အရသာ ရွိလားမရွိလားေတာ့ မသိဘူး။ အရက္က ၀င္ေနတာကိုး။ စားၾက။ ေျပာၾကေပါ့။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်ီတာက္ပါၿပီး။ ဟိုေကာင့္ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီကိုေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ေနတာက ရပ္ကြက္အလိုက္နဲ႔ဆို ေတာ့ ေဘးခ်င္းကပ္ရပ္ ရပ္ကြက္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမေလးအိမ္ကို ခ်ီတက္သြားၾက တာပါ။<br /><br />ေရာက္ပါၿပီး။ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီကို ....<br /></span><span style="font-weight: bold;"><br />ဆက္ရန္ ..... </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8315963475656551221?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-42684695921220774882007-11-22T13:21:00.000+07:002007-11-22T13:23:25.094+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">“ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုးပြဲ”</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုးပြဲမွာ ...</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာကို အလွဲထိုးဖို႔ တာစူေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာကို ေလွာင္ရယ္ေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိေျႏၵမ်က္ႏွာနဲ႔ ကဗ်ာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပဲပင္ေပါက္ ပ်ဳိးသလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတားအဆီးမဲ့ ထိုးေလၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စပ္ၿဖဲၿဖဲမ်က္ႏွာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရန္ခုန္သံျမန္လာေအာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုခုန္ ဒီေပါက္ ေျပးေလၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညက လကို လိုက္ဖမ္းသလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာကို လိုက္ဖမ္းေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက ညကို ပုန္းေရွာင္သလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာက ကဗ်ာဆရာကို ပုန္းေရွာင္ေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တန္းတူထပ္စစ္ပြဲ ထိုးေလၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာ ႏွင့္ ကဗ်ာဆရာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာ ရစ္သမ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာ ႏွလံုးသားက ဘယ္လိုဘာလဲ ... ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ကေလာင္ဟာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာကို အလွဲမသိပ္ႏိုင္ေသးပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာကလည္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာကို မလွည့္စားႏိုင္ေသးပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုးပြဲမွာ ... ။ ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-4268469592122077488?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-80714103599161980592007-11-21T11:47:00.000+07:002007-11-21T15:48:11.973+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;"> မာန္လိႈင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >`ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခါတုန္းက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမၻာႀကီးေပၚမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိခင္နဲ႔ သား ရွိခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိခင္ မရွိေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားခမ်ာ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေယာင္ခ်ာခ်ာ ေယာင္နနျဖစ္ေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိခင္ေမတၱာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သိလိုက္ခ်ိန္မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သား မ်က္မျမင္ျဖစ္ေနတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ …. ။ ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္။</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8071410359916198059?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-71201314912106953002007-11-20T10:18:00.000+07:002007-11-20T10:20:08.470+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">“၀မ္းတထြာ”</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တဘ၀စာ ဖူလံႈဖိုု႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းေဘး ၀မ္းတထြာအတြက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားေနရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီ ၀မ္းတထြာရဖို႔အတြက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေနကုန္ တေနခန္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ဟာ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်ေနရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀မ္းတထြာအတြက္ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါတို႕ဟာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ၿပီး လုပ္ေနၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီိလုိ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ ၀မ္းတထြာအတြက္ ရွာရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀အသက္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တလမ္း၀င္ တလမ္းထြက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုကၡ ဆင္းရဲမ်ားစြာ ေ၀ေနရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေန၀င္ တမိုးခ်ဳပ္ေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ျပန္ဖုိ႔ေတာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ခမ်ာ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏွးေကြးေလးလံစြာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျခေထာက္ေတြကို သယ္ေဆာင္ေနရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကို …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမင္ေနရေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾသာ္…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တို႔ႏိုင္ငံ … တို႔ႏိုင္ငံ … ။ ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္ </span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-7120131491210695300?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-80339383157965562562007-11-20T10:14:00.000+07:002007-11-20T10:18:17.046+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">“နိယာမတရားရဲ႕ ပရိယာယ္”</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကည့္ေနတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလတိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမရဲ႕ဆြဲငင္အားေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါမွမဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကနိယာမတရားေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မသိ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစ္ရြက္ေတြ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေ၀့ကာ၀ိုက္ကာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကည့္ေနတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလရဲ႕ သယ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရနံ႔ သင္းပ်ံ႕မႈေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါမွမဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကအမိန္႔ေတာ္ေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မသိ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လိပ္ျပာေတြ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုပ်ံ ဒီ၀ဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကူးလူးဆက္ဆံ ပန္း၀တ္ရည္ကို ေသာက္ေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကည့္ေနတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနရဲ႕အပူရွိန္ေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမႀကီးရဲ႕ ေရာင္ျပန္တံလွ်ပ္ေတြေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါမွမဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာင္ႀကီးေတာင္ျမင့္ေတြေၾကာင့္လား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မသိ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဘုိးအိုတေယာက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖုတ္လႈိက္ ဖုတ္လိႈက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်စြာ တက္္လွမ္းေနတယ္။ ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">မာန္လႈိင္းငယ္</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-8033938315796556256?l=mhanhlainenge.blogspot.com' alt='' /></div>မာန္လႈိင္းငယ္http://www.blogger.com/profile/08549608303186928169noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1471779237200322504.post-33326639900452130372007-11-19T17:07:00.000+07:002007-12-19T12:17:24.739+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဟုတ္တယ္ <a href="http://joyful4all.blogspot.com/">ေဂ်</a>ေရ။ <a href="http://joyful4all.blogspot.com/">ေဂ်</a>သိခ်င္တာကို ေျပာျပလိုက္ပါၿပီေနာ္။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီလို မိုးျမန္ျမန္လင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းၿပီးေတာ့ မိုးလည္း လင္းတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ကေလးေတြအားလံုး လူႀကီးေတြကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြက အေၾကာင္းစံုေမးေတာ့ က်ေနာ္လည္း ခံရသေလာက္ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ လူႀကီးေတြ မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားၿပီး ေလွ်ာက္တင္တယ္။ အေၾကာင္းစံုလည္းေျပာျပတယ္။<br /><br />ဦးဇင္းေတြလည္း သိေရာ။ “ဒါဟာ ကေလးကို ညတိုင္း လာၿပီးေတာ့ စေနာက္ေနမွာပဲတဲ့။ အဲဒါဟာ သူကၽြတ္လြတ္ခ်င္လို႔ အဲဒီလို အသိလာေပးတာ” တဲ့။ ဦးဇင္းေတြက အဲဒီလို ျပန္ေျပာတယ္ေလ။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ေန႔လယ္ ဦးဇင္းေတြ ဆြမ္းဖုန္းၿပီးတာနဲ႔ အခ်ိန္ေလာက္မွာ ေန႔လယ္ (၁း၀၀)နာရီက် စၿပီးလိုအပ္တာေတြကို လုပ္ဖို႔ သူ႔အတြက္ အလွဴအတန္းေလး လုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး လူႀကီးေတြက စုေပါင္း အလွဴေလး တက္ႏိုင္သေလာက္စီထည့္၀င္ၿပီး အလွဴျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းက် တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကေလးေတြလည္း ႏိုင္သေလာက္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီက်တယ္။ ေန႔လယ္စြန္းေလာက္ တရားနာ အမွ်ေ၀ေပးပါတယ္။ ရသေလာက္နဲ႔ အျမန္လုပ္လိုက္ၾကတာ စည္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကိုယ့္လူေတြ ခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ တျခားေထြေထြထူးထူး သိပ္လုပ္စရာမလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒါ အလွဴအတန္းေလးလုပ္ ရင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အမွ်ေ၀ေပးပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ စိတ္ထဲမွာ မေမ့ေသးပါဘူးဗ်ာ။ ၾကားေတာ့ မၾကားရဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္သိေနတယ္။ သူဟာ ေက်ာင္း၀န္းနာမွာ လာၿပီး တရားလာနာတယ္ထင္တယ္ဗ်ာ။ ဒါက က်ေနာ့္ အသိမွာ အဲဒီလို ထင္တယ္။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ ဦးဇင္းေျပာတဲ့စကားေလ။ ညဘက္မွာ မလာေတာ့ပါဘူး။ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ကေလးေတြလည္း ေပ်ာ္ရႊင္သြားၾကပါတယ္။ သူ႔အတြက္လည္း ၀မ္း သာလိုက္ၾက မေျပာပါနဲ႔ဗ်ာ။<br /><br />ကဲ <a href="http://joyful4all.blogspot.com/">ေဂ်</a>ေရ။ ဒီေလာက္ဆို ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1471779237200322504-